ตอนที่ 511 พวกเรากลับบ้านกันเถอะ

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น เยี่ยเจิ้นถิงก็ตกอยู่ในห้วงความคิด ทำไมเขาจะไม่รู้ล่ะ เยี่ยเซินพูดเกลี้ยกล่อมไม่ยอมหยุด แต่ก็ล้วนอยู่ที่เขาจะพิจารณา

เขาเข้าใจตั้งแต่ตอนที่ยังเด็กมากๆ ว่าการที่จะทำสิ่งต่างๆ นั้น จะต้องใช้ดุลยพินิจพิจารณาทั้งข้อดีและข้อเสีย โดยจะต้องมุ่งหาผลประโยชน์ หลีกเลี่ยงอันตราย และคำนึงถึงภาพรวมเอาไว้...

ซึ่งเขาก็ทำเช่นนี้มาโดยตลอด ดังนั้นเขาจึงมีสามารถและสติปัญญาได้ในระยะเวลาสั้นๆ เพียงไม่กี่ปี พัฒนาเซิ่งเทียนให้ไปถึงสถานการณ์ในปัจจุบัน

เพียงแต่ว่าครั้งนี้ อารมณ์ได้ครอบงำความคิดของเขาไปแล้ว

เขาอยากมอบบ้านและงานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่ให้กับเฟิงเชียนเสวี่ยและลูกๆ อย่างรวดเร็วที่สุด จนแทบจะรอวันที่คุณท่านฟื้นขึ้นมาไม่ไหว

ทว่า ความจริงนั้นปลุกเขาให้ตื่นขึ้นมา!

คุณปู่ป่วยหนักขนาดนี้ แต่ยังเป็นห่วงเรื่องนี้อยู่ตลอดเวลา ไม่ง่ายเลยที่จะมีแรงอันน้อยนิดขึ้นมา เพราะต้องการเตือนเขาซ้ำๆ ว่า จะปล่อยให้เหลิ่งซื่อเอาเปรียบไม่ได้เด็ดขาด....

ถ้าหากเป็นเรื่องอื่นก็คงไม่เป็นไร แต่เรื่องนี้ เยี่ยเจิ้นถิงยอมให้ไม่ได้เด็ดขาด

ตระกูลเยี่ยกับตระกูลเหลิ่งมีความบาดหมางไม่ยอมอยู่ร่วมโลกเดียวกัน พ่อแม่ของเขาจากไปนานแล้ว และทั้งหมดก็เป็นเพราะตระกูลเหลิ่ง...

ถึงแม้มันจะเป็นความคับแค้นในใจของคนรุ่นก่อน และปรับความเข้าใจกันในรุ่นนี้ตั้งแต่เนิ่นๆ แล้วก็ตาม ระหว่างทั้งสองฝ่ายจะไม่เกี่ยวข้องใดๆ กันอีก

แต่ในตอนนี้ ตระกูลเหลิ่งมาหาถึงหน้าประตูแล้ว เยี่ยเจิ้นถิงจะต้องต่อสู้ด้วยกำลังทั้งหมดที่มีอย่างเลี่ยงไม่ได้!

ฉะนั้นก็ทำได้เพียงละทิ้งจินตนาการที่สวยงามเหล่านั้นออกไปก่อน

“นายท่าน คุณคือความหวังเดียวของตระกูลเยี่ยนะ อย่าทำให้คุณท่านผิดหวังเลย”

เยี่ยเซินทิ้งคำพูดนี้เอาไว้ แล้วก้มหน้าเข้าไปในห้องผู้ป่วย

เยี่ยเจิ้นถิงหันหลังกลับออกไป ในระยะทางสั้นๆ ไม่กี่นาที แต่กลับมีเรื่องราวมากมายอยู่ในหัว...

ในปัจจุบัน ตระกูลเยี่ยมีทั้งศึกภายนอกและศึกภายใน ศัตรูทั้งซ้ายและขวา เขาจำเป็นต้องละเรื่องลูกเมียเอาไว้ และสะสางเรื่องธุรกิจก่อน

เฟิงเชียนเสวี่ยจะต้องเข้าใจเขาสิ ใช่ไหม ?

“คุณชายเยี่ย!” เยี่ยฮุยเข้ามารายงาน “ทุกอย่างจัดการเรียบร้อยแล้วครับ”

“อื้ม” เยี่ยเจิ้นถิงมาถึงห้องผู้ป่วย เฟิงเชียนเสวี่ยเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว ถึงแม้ว่าสภาพจิตใจของเธอจะยังไม่ค่อยดีเช่นเดิม แต่คิดว่าเดี๋ยวพอได้เจอเด็กๆ เธอก็คงจะดีใจมาก

“กลับบ้านกัน!” เยี่ยเจิ้นถิงยื่นมือออกไปหาเธอ