ตอนที่ 524 ฉันเป็นพ่อของพวกเขา

“เฉินเฉิน...”

“หลงหลง...”

“เย่ว์เย่ว์”

เด็กกลุ่มหนึ่งตะโกนเรียกชื่อของพวกเขา เสียงจ้อกแจ้กจอแจจนเยี่ยเจิ้นถิงปวดหัว

เขาหรี่ตาตามความเคยชิน ออร่าความน่าเกรงขามที่มีมาแต่กำเนิดแผ่ซ่านออกมา

เด็กๆชงักฝีเท้าในทันที ไม่กล้าเข้าใกล้เขาอีก

เด็กผู้หญิงที่มัดผมหางม้าคนหนึ่งกลัวจนร้อง “ฮือ”ออกมายกใหญ่

“ตั่วตั่วไม่ต้องกลัว เขาไม่ใช่คนไม่ดี” เย่ว์เย่ว์เขย่าขาสั้นๆของเธอ เป็นสัญญาณให้เยี่ยเจิ้นถิงวางเธอลง จากนั้นได้วิ่งไปปลอบใจและพูดว่า “เขาก็คือ…”

“ฉันเป็นพ่อของพวกเขา!”

จู่ๆเยี่ยเจิ้นถิงก็เอ่ยขึ้นแทรกจังหวะพูดของเย่ว์เย่ว์

“แฟนของหม่ามี้” คำเรียกนี้ดูไม่ค่อยดี และไม่เหมาะสมกับการป่าวประกาศในโรงเรียนอนุบาล

เขารู้สึกว่าควรจะกล้าหาญและยอมรับในสถานะของตนเองอย่างใจกว้าง

ถึงยังไงสถานะนี้ก็ต้องเป็นไปตลอดชีวิตอยู่แล้ว ตลอดกาลไม่มีวันเปลี่ยนแปลง!

เด็กๆทั้งสามคนตกใจจนพูดไม่ออกและจ้องเขาอย่างไม่เชื่อสายตา

แม้ว่าพวกเขาจะยอมรับว่าเยี่ยเจิ้นถิงเป็นแฟนของหม่ามี้ และเริ่มชอบเขา ยินดีให้เล่นกับพวกเขาด้วยความเต็มใจ แต่ว่า…

พ่อ?

สถานะนี้ สำหรับพวกเขาแล้วมันกระทันหันมากเลย!

เฉินเฉินมองเยี่ยเจิ้นถิงอย่างงุนงง สีหน้าดูประหลาดใจมาก สมิงที่ชาญฉลาดของเขาดูเหมือนจะหมุนด้วยความเร็วสูง วิเคราะห์ความถูกต้องของประโยคนี้!

หลงหลงจ้องเยี่ยเจิ้นถิงอย่างมึนงงและประหลาดใจ เขานึกว่าตัวเองฟังผิด หรือบางที คุณลุงเยี่ยอยากให้พวกเขาได้หน้าต่อหน้าเพื่อนๆ เลยจงใจพูดแบบนี้

เย่ว์เย่ว์อ้าปากเล็กๆกว้าง ตาเบิ่งโต มองไปที่เยี่ยเจิ้นถิงด้วยความประหลาดใจ ไม่กล้าเชื่อในสิ่งที่ได้ยินมากับหู…

เด็กๆทุกคนต่างมองที่เยี่ยเจิ้นถิงดเวยสีหน้าประหลาดใจ เพราะ ตั้งแต่สามเป่าน้อยมาที่โรงเรียนอนุบาล ก็ไม่เคยเห็นพ่อของพวกเขาเลย ขนาดพวกเขาเองยังไม่รู้เลยว่าพ่อของตัวเองเป็นใคร!

ทำไมวันนี้จู่ๆก็มีพ่อโผล่มา