ตอนที่ 549 ฆาตกรตัวจริง

"ชอบไหม"

เยี่ยเจิ้นถิงกอดเฟิงเชียนเสวี่ยจากด้านหลัง และสอดมือเข้าไปในเสื้อของเธอ การซุกไซ้อันเร่าร้อนราวกับไฟหยอกเย้าคอที่เหมือนหงส์ของเธอ

สัมผัสได้ถึงความเจ็บแสบและเหน็บชา ราวกับไฟฟ้าช็อต ร่างกายของเฟิงเชียนเสวี่ยอ่อนปวกเปียกราวกับแอ่งน้ำที่ละลายในอ้อมแขนของเยี่ยเจิ้นถิง

"ฉันต้องการคุณ！"

เยี่ยเจิ้นถิงอุ้มเธอขึ้นและวางเธอลงบนเตียง จับมือเธอและจูบเธออย่างดุเดือดและรุนแรง

เฟิงเชียนเสวี่ยให้ความร่วมมืออย่างกระตือรือร้น การหลอมรวมของความรักและความใคร่ ราวกับการหลอมรวมของน้ำและไฟ ทำให้ทั้งสองแยกกันไม่ออก...

ในห้องอบอวลด้วยกลิ่นของความรัก

ทั้งสองกอดกันเป็นเกลียว ไม่แม้แต่คลายมือออกจากกัน

กลางดึก ข้างนอกฝนตกหนักอย่างกะทันหัน ทั้งฟ้าแลบและฟ้าร้อง กิ่งไม้ฟาดกระทบหน้าต่าง ทอดเงาแกว่งไปมาที่ขอบหน้าต่าง

เยี่ยเจิ้นถิงครางเบาๆและกอดเฟิงเชียนเสวี่ยไว้แน่น เหมือนจะทำให้เธอกลายเป็นหนึ่งเดียวกับร่างกายของเขา เธอขดตัวอยู่ในอ้อมแขนของเขาเหมือนลูกแมวที่ทำอะไรไม่ถูก

เสียงฟ้าร้องยังคงดังอยู่ เฟิงเชียนเสวี่ยกลัวจนตัวสั่น เยี่ยเจิ้นถิงจับใบหน้าของเธอด้วยฝ่ามือแสนอบอุ่น ปิดหูและจูบที่ดวงตาของเธอ "ไม่ต้องกลัว！"

เฟิงเชียนเสวี่ยเหยียดแขนออก โอบแขนรอบเอวของเขา และซุกใบหน้าลงที่หน้าอกของเขา

เมื่อฟังเสียงหัวใจที่เต้นแรงของเขา เธอรู้สึกปลอดภัยมากเป็นพิเศษ

หลังจากนั้นไม่นานเธอก็ผล็อยหลับไปในอ้อมแขนของเขา

เยี่ยเจิ้นถิงจูบแก้มของเธอด้วยความรัก ห่มผ้าห่มให้เธอ และหลับไปโดยที่โอบกอดตัวเธอไว้

แม้ว่าข้างนอกจะมีฟ้าแลบและฟ้าร้อง แต่ทั้งสองที่คลอเคลียกันก็นอนหลับสนิท ราวกับว่าตราบใดที่พวกเขาอยู่ด้วยกัน มรสุมใดก็ไม่อาจขัดขวางพวกเขาได้

อย่างไรก็ตาม ในกลางดึกเฟิงเชียนเสวี่ยตื่นขึ้นจากฝันร้าย เหงื่อไหลท่วมตัว ร่างกายสั่นไม่หยุด ดวงตาที่เปิดออกเต็มไปด้วยความหวาดกลัว...

ไม่นาน เธอก็เรียกสติคืนมาและหันไปมองเยี่ยเจิ้นถิง เขาคงเหนื่อยมากถึงได้นอนหลับเป็นตาย

เธอเอียงศีรษะ แล้วจ้องมองเขาอย่างเงียบๆ นึกถึงตอนที่พบเจอกันตกหลุมรักกัน ภาพในอดีตยังคงชัดเจนตลอดเวลา...

เธอเอื้อมมือไปลูบหน้าผากเขาเบาๆ โน้มตัวไปจูบริมฝีปากของเขา

เขาขยับตัวและกอดเธอแน่นขึ้น ราวกับว่าเขากลัวว่าเธอจะหนีไป