ตอนที่ 594 งานแต่งงานระหว่างตระกูลซือกับตระกูลฉู่

“จือมั่ว!” เฟิงเชียนเสวี่ยอึ้งไปครู่หนึ่ง จากนั้นทักทายด้วยรอยยิ้ม “ไม่เจอกันนานเลยนะ!”

“ไม่เจอกันนาน!” ฉู่จือมั่วยังไม่ละสายตาจากเฟิงเชียนเสวี่ย “เธอสบายดีไหม”

"สบายดีมากเลย" เฟิงเชียนเสวี่ยคว้าแขนของเยี่ยเจิ้นถิงมาควงได้ทันท่วงทีก่อนที่เขาจะหน้าบึ้งและพูดด้วยรอยยิ้มว่า "เราก็กำลังจะแต่งงานกันในเร็วๆ นี้เหมือนกัน ถึงตอนนั้นก็เชิญนายด้วยนะ!"

"ออ ได้สิ"

สายตาของฉู่จือมั่วลดลงไปที่แขนของเยี่ยเจิ้นถิงมันเหมือนกับดวงดาวที่ร่วงหล่นและกลายเป็นแสงสลัว เขาก็หวังมากเหมือนกันว่าวันหนึ่งเฟิงเชียนเสวี่ยจะควงเขาแบบนี้

เขาตั้งตารอความปรารถนานี้มาหลายปีแล้ว แต่มันก็ไม่เป็นจริง เกร็งว่าต่อไปก็คงจะยากเช่นกัน...

“ไว้กำหนดวันแต่งงานแล้ว ฉันจะส่งบัตรเชิญไปให้นาย”

เยี่ยเจิ้นถิงพูดอย่างสุภาพและเดินไปพร้อมกับเฟิงเชียนเสวี่ย

แล้วเฟิงเชียนเสวี่ยก็ตบบ่าของฉู่จือมั่วและเดินไปโดยไม่มีอะไรติดค้างแม้แต่น้อย

แม้ว่าเขาจะเตรียมใจและจินตนาการถึงฉากนี้นับครั้งไม่ถ้วน แต่เมื่อกี้ตอนที่ทั้งสองเดินไปฉู่จือมั่วก็รู้สึกเสียใจมาก...

เขาหลับตาลงและยืนนิ่งไม่ไหวติงรอให้เสียงฝีเท้าที่อยู่ข้างหลังเงียบหายไป

เมื่อนึกถึงแผ่นหลังของเฟิงเชียนเสวี่ยที่เดินจากไป ฉู่จือมั่วก็อดถอนหายใจไม่ได้ บางทีชาตินี้พวกเขาอาจจะถูกลิขิตให้พลัดพลาดจากกัน...

เฟิงเชียนเสวี่ยก็รู้สึกผิดต่อฉู่จือมั่วเล็กน้อย แต่เธอก็ไม่ได้หันกลับไป เธอรู้ว่าการปฏิเสธอย่างตรงไปตรงมานั้นดีกว่าการผลัดวันประกันพรุ่งให้คลุมเครือ เธอจะรั้งเขาไว้อีกต่อไปไม่ได้แล้ว

"เพื่อนเก่ามารวมตัวกันทั้งที ทำไมถึงไม่คุยกันให้มากหน่อยล่ะ" เยี่ยเจิ้นถิงพูดอย่างเป็นกันเอง

“เขาอาจจะยังไม่จากไป งั้นฉันไปคุยกับเขาละกัน” เฟิงเชียนเสวี่ยแสร้งทำเป็นหันกลับไป

“คุณกล้าเหรอ” เยี่ยเจิ้นถิงคว้าตัวเธอและก็จับเธอกดไว้ไว้ในอ้อมแขนของเขาทันที เขาหยิกแก้มของเธอด้วยความโกรธ “คุณนี่ชินกับความไร้ระเบียบเกินไปแล้ว!”

“ใครใช้ให้คุณเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายล่ะ” เฟิงเชียนเสวี่ยจูบเขาและอธิบายว่า “ฉันกับฉู่จือมั่วไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกัน พูดแล้วก็ ฉันเป็นหนี้เขา ดังนั้นฉันจึงไม่ควรใช้เขาเป็นเกราะกำบัง"

"มันจบแล้ว เรื่องมันจบไปแล้ว"