ตอนที่ 612 ห้ามใจอ่อน

“หม่ามี้ผอมหมดแล้ว” เย่ว์เย่ว์จับไปที่ใบหน้าของเฟิงเชียนเสวี่ยและพูดอย่างปวดใจ “เป็นเพราะว่าไม่มีซานเป่าอยู่ด้วยก็เลยกินอะไรไม่อร่อยใช่ไหมคะ”

“ใช่จะ ตอนนี้พอเห็นซานเป่าแล้ว หม่ามี้ก็อยากอาหารขึ้นมาเลย”

เฟิงเชียนเสวี่ยหอมแก้มอวบอ้วนของเย่ว์เย่ว์ เธอน้ำตาคลอแต่กลับยิ้มด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยนที่สุดออกมา

“หม่ามี้ คุณยายเพิ่งทำซาลาเปามาใหม่ๆ ผมจะไปเอามาให้เอง”

หลงหลงรีบวิ่งไปที่ห้องครัวเพื่อหยิบของกินให้เฟิงเชียนเสวี่ยทันที

เฟิงเชียนเสวี่ยมองดูท่าทางปราดเปรียวของเขาและถามขึ้น “ขาของเอ้อร์เป่าหายดีแล้วหรือ”

“หายนานแล้วครับ ตอนนี้กระโดดโลดเต้นได้แล้ว ร่าเริงมากๆ เลย” เฉินเฉินรีบอธิบายให้แม่ของตัวเองฟัง “หม่ามี้ครับ ผมช่วยแด๊ดดี้พัฒนาโปรแกรมตัวหนึ่งขึ้นมา แด๊ดดี้บอกว่าจะพาผมไปจดสิทธิบัตรด้วย และต่อไปนี้ก็จะใช้เป็นชื่อของผม”

“ต้าเป่าเก่งมากเลย” เฟิงเชียนเสวี่ยกอดเฉินเฉินไว้ด้วยความดีใจ “หม่ามี้ภูมิใจในตัวหนูมากเลย!”

“หม่ามี้...” เฉินเฉินกอดเฟิงเชียนเสวี่ยด้วยดวงตาที่แดงก่ำ “ต่อไปนี้อย่าไปไหนอีกเลยนะครับ พวกเรากลัวว่าหม่ามี๊จะไม่กลับมาอีกมากเลย”

“ใช่ค่ะ พวกเราคุยกันแล้วด้วยว่าจะหนีออกจากบ้านไปหาหม่ามี้ที่โรงพยาบาล...”

เย่ว์เย่ว์เผลอหลุดปากออกไป หลังจากพูดจบเธอก็ใช้มืออวบอ้วนน้อยๆ นั้นปิดปากตัวเองทันที

“หนีออกจากบ้าน หนีออกจากบ้าน!”

ซื่อเป่าน้อยพูดซ้ำคำที่เย่ว์เย่ว์พูดและกระพือปีกไปมา บินวนอยู่บนหัวของเฟิงเชียนเสวี่ย

“หนีออกจากบ้าน?” เฟิงเชียนเสวี่ยตกใจมาก “ลูกๆ อย่าทำอะไรแบบนี้เด็ดขาดเลยนะ หม่ามี้รักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล ตอนนี้ก็กลับมาแล้วไม่ใช่หรือ”

“พวกเราอยู่เป็นเพื่อนตอนที่หม่ามี้กำลังรักษาอยู่ได้นี่ครับ ยังดูแลหม่ามี้ได้อีกด้วย” เฉินเฉินขมวดคิ้วและพูดด้วยความเสียใจ “หม่ามี้หายไปเป็นเดือนแล้ว พวกเราคิดถึงหม่ามี้มากเลย”

“หม่ามี้เคยรับปากกับพวกเราไว้แล้ว ว่าจะไม่ทิ้งพวกเราไปไหนอีก” เย่ว์เย่ว์เบะปากและเกือบจะร้องไห้ออกมา “หม่ามี้ไม่รักษาคำพูด!”

“ไม่ใช่นะ...” เฟิงเชียนเสวี่ยไม่รู้ว่าควรจะอธิบายให้เด็กๆ ฟังอย่างไรดี

“หม่ามี้ ซาลาเปาไส้หมูมาแล้วครับ”