ตอนที่ 625 ใจสลายและสำนึกผิด

“ปังงง”รถบรรทุกโคลนกระแทกรถออฟโรดกระเด็นขึ้นไปในอากาศห่างออกไปหลายสิบเมตรเสียงโครมคราม

รถออฟโรดกลับตีลังกากลางอากาศ ตกลงสู่พื้นและแยกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

เปลวไฟพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าและควันหนาทึบลอยอยู่ในอากาศ

รถที่จอดอยู่บนถนนส่งเสียงร้องกันขโมยปี้บ ปี้บ

ชั่วพริบตาถนนทั้งสายก็โกลาหล...

"หม่ามี๊..."

เด็กๆ ร้องไห้เสียดแทงหัวใจและแทบอยากจะรีบพุ่งไปที่จุดระเบิด แต่ก็ถูกบอดี้การ์ดอุ้มไว้

และคุณท่านเยี่ยตกใจจนอ้าปากค้าง เขาอึ้งค้างอยู่กับที่

ในตอนนี้เยี่ยเจิ้นถิงก็รีบเข้าไปและเห็นเข้ากับฉากนี้ เขาก็ยืนค้างอยู่กับที่และก็สั่นไปทั้งตัว แล้วรีบวิ่งไปอย่างไม่ยอมละทิ้งความหวัง

“คุณชายเยี่ย...” บอดี้การ์ดก็ต้องการจะหยุดเขา แต่ไม่สำเร็จ

"เฟิงเชียนเสวี่ย เฟิงเชียนเสวี่ย ออกมาหาผม"

เยี่ยเจิ้นถิงหาร่างของเฟิงเชียนเสวี่ยในกองเพลิงอย่างบ้าคลั่ง เสียงตะโกนอย่างตื่นตระหนกของเขาราวกับสัตว์ป่าที่น่าสมเพช...

“คุณบอกว่าคุณจะแต่งงานกับผม คุณบอกว่าคุณจะอยู่กับผมไปตลอดชีวิต คุณจะตายแบบนี้ไม่ได้ ออกมา ออกมา...”

เขาคุ้ยเปลวไฟด้วยมือเปล่า ดูเหมือนว่าไฟที่โหมกระหน่ำได้ซ่อนเฟิงเชียนเสวี่ยไว้ เขาต้องพาเธอออกมา พาเธอออกมาให้ได้...

เสื้อผ้าของเขาถูกไฟลวกและมือทั้งสองข้างของเขาถูกไฟคลอก แต่เขากลับไม่สนใจ เขาแค่ต้องการตามหาเฟิงเชียนเสวี่ย

"หม่ามี๊ หม่ามี๊..."

แล้วเด็กๆ ก็ดิ้นจนหลุดออกจากอ้อมแขนของบอดี้การ์ด พวกเขารีบวิ่งร้องไห้ตามเยี่ยเจิ้นถิงเข้าไปเพื่อตามหาเฟิงเชียนเสวี่ย

ร่างเล็กๆ ของพวกเขาสั่นอยู่ตลอดเวลา พวกเขามองหาร่างของแม่ด้วยความตื่นตระหนก กลัวว่าแม่จะหายไปจริงๆ

แม้ว่าเปลวไฟจะน่ากลัว แม้ว่าที่นั่นจะอันตราย พวกเขาก็ไม่สนใจ แค่อยากไปหาแม่

คุณท่านเยี่ยที่นั่งอยู่ในรถ ฉากตรงหน้านี้เหมือนกับค่ำคืนเมื่อยี่สิบปีที่แล้ว...