ตอนที่ 632 ความน่ากลัวของพิษที่ร้ายแรง

"ใช่แล้ว ลูกทั้งสามคนเป็นของขวัญที่ล้ำค่าที่สุด" เยี่ยเจิ้นถิงลูบหัวน้อยๆ ของเฉินเฉิน "ลูกเก็บเงินนั้นไว้ เมื่อคุณต้องการสร้างธุรกิจของตัวเองในอนาคต ก็สามารถใช้เงินนั่นเป็นทุนเริ่มต้นได้!"

“อื้ออื้อ” เฉินเฉินพยักหน้าซ้ำๆ

“อายุยังน้อยขนาดนี้ก็เริ่มอยากมีธุรกิจของตัวเองแล้วหรือ?” เยี่ยฮุยอิจฉาอีกครั้ง

"เอาล่ะ ไปเล่นกันเถอะ" เยี่ยเจิ้นถิงพาเด็กๆ ไปเล่นฟุตบอล

คุณปู่เยี่ยกำลังเฝ้ามองจากด้านข้างสนาม มองหลานชายและเหลนของเขากำลังเล่นด้วยกัน พวกเขาอารมณ์ดีมากและเขามักจะรู้สึกเสมอว่าความสุขในชีวิตเป็นแบบนี้นี่เองสินะ!

ขณะที่เฟิงเชียนเสวี่ยรีบวิ่งเข้าไปในห้องน้ำที่ชั้น 1 เธอก็ล้มลงกับพื้น จมูกของเธอมีเลือดออกมามาก และไม่สามารถหยุดมันได้...

อาการปวดที่ด้านหลังศีรษะของเธอเกิดอีกครั้ง ราวกับว่ากำลังถูกสว่านกระแทกอย่างรุนแรง มันพยายามที่จะทิ่มกะโหลกศีรษะของเธอ...

เธอเอามือกุมศีรษะ กลิ้งไปมากับพื้นด้วยความเจ็บปวด แต่ก็ยังกัดริมฝีปากล่างแน่นไม่กล้าส่งเสียง

“เห็นคุณชายบอกอยากดื่มชา เธอช่วยเอาชาไปเสิร์ฟที่นั่นทีนะ อ้อ แล้วก็ผลไม้กับขนมอบด้วย”

"ได้ค่ะแม่จู พวกเราไปกันเถอะ"

แม่จูไล่คนรับใช้ในล็อบบี้ชั้นหนึ่งไป และเมื่อพวกเขาไปแล้ว เธอก็รีบเคาะประตูห้องน้ำทันที "คุณหนู ข้างนอกไม่มีใครอยู่แล้ว ขอฉันเข้าไปได้ไหมจ๊ะ"

ภายในไม่มีเสียงใดๆ ดังออกมา แม่จูพยายามบิดลูกบิดประตู ทันทีที่ประตูเปิดออก เห็นเหตุการณ์ตรงหน้าก็ทำให้แม่จูตกใจกลัวเป็นอย่างมาก

“คุณหนู!” แม่จูรีบก้าวเข้าไปเพื่อพยุงเฟิงเชียนเสวี่ยและถามด้วยความตื่นตระหนก “คุณหนูเป็นอะไรจ๊ะ อา? ไม่ใช่ว่าดีขึ้นแล้วเหรอ ทำไมมันถึงกลับมาเป็นอีกล่ะ มันเกิดขึ้นได้อย่างไร”

“ปิด ปิดประตู!” เฟิงเชียนเสวี่ยกระซิบด้วยความเจ็บปวด

แม่จูรีบปิดประตู นำผ้าขนหนูชุบในน้ำเย็น และเช็ดใบหน้าของเฟิงเชียนเสวี่ย

เมื่อเห็นท่าทางเจ็บปวดของเธอ แม่จูก็ตกใจกลัวจนมือสั่น แม่จูร้องไห้และพูดว่า "คุณหนูจ๊ะ ไปโรงพยาบาลกันเถอะ ฉันจะพาคุณไปโรงพยาบาล"

พูดเช่นนั้นแม่จูก็กำลังจะช่วยพยุงเฟิงเชียนเสวี่ยออกไป...

"ไม่ ฉันออกไปไม่ได้..." เฟิงเชียนเสวี่ยเอามือเท้าอ่างล้างหน้าและพูดตอบอย่างอ่อนแรง "ฉันจะแต่งงานในวันพรุ่งนี้ ฉันตั้งตารอมานานแล้ว ฉันไม่สามารถทำลายมันในเวลานี้ได้..."