ตอนที่ 668 ไพ่ใบสุดท้าย

ในขณะนี้ คำพูดของแม่จูก็ดังขึ้นในหูของเฟิงเชียนเสวี่ย "คุณหนู คุณต้องมีชีวิตอยู่ มีชีวิต มีชีวิตอยู่..."

ในเวลาเดียวกัน เสียงร้องของเด็กน้อยก็ดังก้องท่ามกลางสายฝน...

“หม่ามี๊ หม่ามี๊ เราจะรอหม่ามี๊กลับบ้าน...”

และเฟิงเชียนเสวี่ยก็ลืมตาขึ้นช้าๆ ร่างของพ่อเธอปรากฏต่อหน้าเธอ เขามองเธอมาจากท้องฟ้าเหมือนกำลังพูดกับเธอว่า "เสวี่ยเอ๋อร์ ลูกต้องใช้ชีวิตต่อไป..."

เสียงทั้งสามนี้ก่อตัวเป็นคลื่นอันทรงพลัง ผลักดันเฟิงเชียนเสวี่ยไปข้างหน้า

ดวงตาของเธอกะพริบและมือที่อ่อนแรวของเธอค่อยๆกำแน่นเป็นกำปั้น

ดวงตาแห่งความสิ้นหวังลุกโชนขึ้นอีกครั้ง มันเป็นแสงแห่งความเกลียดชัง...

ถ้าอยากให้เธอตาย เธอจะไม่ตาย!

เธอต้องมีชีวิตรอดและทำให้ทุกคนที่ทำร้ายเธอต้องชดใช้ด้วยเลือด! ! !

เฟิงเชียนเสวี่ยอาศัยความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะอยู่รอด พยายามลุกขึ้นและคลานไป ทางขวาทีละนิด...

ตรงนั่นมีโทรศัพท์ที่หลิงหลงทิ้งไว้และหน้าจอก็ยังคงกะพริบอยู่

เฟิงเชียนเสวี่ยพยายามคลานและเลือดก็ไหลนองพื้น ชุดแต่งงานmที่เดิมเป็นสีขาวถูกเลือดสดและน้ำโคลนทำให้สกปรก...

แต่กลับเธอเมินเฉย ทั้งหมดนี้ไม่สามารถต้านทานความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะอยู่รอดได้

ในที่สุดเฟิงเชียนเสวี่ยก็คลานไปถึงที่หมาย เธอยื่นมือที่เปื้อนเลือดของเธอไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างสั่นเทาและกดเบอร์ที่เธอจำไว้เสมอ!

พ่อเคยบอกว่า เมื่อไม่มีที่ไปให้โทรไปเบอร์นี้ แล้วคนที่อยู่อีกฝั่งของโทรศัพท์จะลง มาจากท้องฟ้าราวกับเทพเจ้าเพื่อช่วยเธอจากอันตราย!

จากนี้ไปเธอจะมีชีวิตใหม่อีกครั้ง...

ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด เสียงบี๊บไม่ว่างหลายครั้ง

ในที่สุด เสียงของชายทุ้มก็ดังมาจากปลายสาย "ฮัลโหล!"

"ฉัน ฉันเป็นลูกสาวของเหลิ่งหนิงชวง ฉันอยู่ที่เชียงใหม่ ช่วยฉัน ช่วยฉัน ช่วยฉันด้วย!!!"

เฟิงเชียนเสวี่ยพยายามที่จะพูดคำเหล่านี้ด้วยเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่และหัวของเธอก็พับลงอย่างแรง...