ตอนที่ 670 เทพบุตรจากบนฟากฟ้า

เฟิงเชียนเสวี่ยเปิดปากแล้วเสียงที่แหบแห้งและทุ้มของเธอดูเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เสียงนั้นเบาเกินกว่าที่จะได้ยินอย่างชัดเจน

“อะไรนะ” หลิงหลงย่อตัวลงและโน้มตัวเข้าไปใกล้เพื่อฟัง

"แกใช้ชีวิตให้ดีๆ..." เฟิงเชียนเสวี่ยพูดด้วยความยากลำบาก "ฉันจะกลับมาแก้แค้นแกอย่างแน่นอน และให้แกต้องชดใช้ด้วยเลือด!!!"

"ฮ่าฮ่าฮ่า..." หลิงหลงมองท้องฟ้าและหัวเราะราวกับว่านี่เป็นเรื่องน่าขันที่สุดในโลก "เฟิงเชียนเสวี่ย เธอสับสนอะไรหรือเปล่า รู้หรือไม่ว่าความตายของเธอใกล้เข้ามาแล้วน่ะ จะแก้แค้นฉันหรอ กลายเป็นผีมาแก้แค้นหรอ โอ้ยฉันขำแทบจะตายน่า ฮ่าฮ่าฮ่า"

เสียงหัวเราะเย้ยหยันของหลิงหลงปกคลุมท่ามกลางลมและฝน

หลังจากนั้นไม่นาน เธอก็หยุดและตบหน้าเฟิงเชียนเสวี่ยด้วยด้ามปืน

“นังโง่ ไม่แปลกใจเลยที่เธอลงเอยแบบนี้!”

“ถ้าเธอกลายเป็นผีจริงๆ อย่าลืมมาหาฉันนะ!”

"โอ้ แล้วก็ อันที่จริงเธอไม่ควรตำหนิฉัน เดิมทีฉันอยากจะไว้ชีวิตเธอและปล่อยให้เธอทรมานจากความเจ็บปวดอย่างช้าๆ แต่คนในตระกูลเยี่ยรอให้เธอตายแทบไม่ไหว ฉันเลยทำอะไรไม่ได้"

"เธอดูสิ..."

หลิงหลงชี้ไปที่บอดี้การ์ดชุดดำที่อยู่ข้างหลังตนและรถลาดตระเวนเหล่านั้น...

"สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นของตระกูลเยี่ย เธอรู้ไหมว่าตอนนี้คนตระกูลไม่แม้จะไม่ต้องการให้เธออยู่บนโลกใบนี้ต่อไปอีกแม้แต่วินาทีเดียว การมีอยู่ของเธอเป็นภัยคุกคามและเป็นความน่าอับอาย สำหรับพวกเขา!"

“ที่เธอพูด...มันจริงหรือ...” เฟิงเชียนเสวี่ยรีบถาม

“ลองคิดดูสิ พวกเขาได้กวาดล้างร่องรอยของเธอไปหมดแล้วและก็หาคนที่จะมาแทนที่เธอโดยสมบูรณ์ แล้วพวกเขาจะปล่อยให้เธออยู่ในโลกนี้ได้อย่างไร” หลิงหลงหัวเราะเยาะ “แค่เธอตาย พวกเขาก็จะสบายใจ!"

“ฉันไม่จำเป็นจะต้องโกหกกับคนที่กำลังจะตายหรอก!”

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ ร่องรอยแห่งความหวังสุดท้ายที่หลงเหลืออยู่ในแววตาของเฟิงเชียนเสวี่ยก็แตกสลาย ดวงตาของเธอค่อยๆ เย็นชาและเฉียบคม มือของเธอกำหมัดแน่นแล้วเพาะเมล็ดพันธุ์แห่งความเกลียดชังลงในใจของตน...

"ลาก่อน เฟิงเชียนเสวี่ย!" หลิงหลงเล็งปืนไปที่เฟิงเชียนเสวี่ย "ตอนไปเป็นผีก็ฉลาดให้มากกว่านี้หน่อย อย่าได้ถูกผู้ชายเขาหลอกอีก!!!"

ขณะที่เธอพูด เธอก็เหนี่ยวไกพร้อมที่จะยิง...