ตอนที่ 72 เฟิงเชียนเสวี่ยเเผลงฤทธิ์

“ฉันจำได้ไม่ผิดพวกคุณในที่นี่ไม่มีใครสักคนเเซ่เฟิงใช่มั้ย” เฟิงเชียนเสวี่ยตอบโต้เบาๆ “หน้าตาของตระกูลเฟิงเกี่ยวอะไรกับพวกคุณด้วย”

“เธอ……”

“ ตอนที่พ่อของฉันยังมีชีวิตอยู่ ตอนนั้นตระกูลเฟิงรุ่งเรืองพวกคุณมาประจบบ้านเราเยี่ยงหมาตัวนึง เเต่พอตระกูลเฟิงตกต่ำ เเม้เเต่เงาก็ไม่เคยเห็น ตอนนี้ยังกล้ามาทำเป็นญาติผู้ใหญ่สั่งสอนฉัน?”

เฟิงเชียนเสวี่ยยิ้มเยาะ “พวกคุณไม่กลัวโดนฟ้าฝ่าเหรอ”

“เธอ……เธอพูดอะไรหน่ะ?”

ลุงป้าน้าอากลุ่มนั้นหน้าเเดงถึงใบหู

หนึ่งในญาติห่างๆหม่าเฉียงโกรธจนลุกเป็นไฟ ชี้หน้าเฟิงเชียนเสวี่ยเเล้วด่า “ตอนที่พ่อของเธอยังอยู่ก็ไม่ปฎิบัติกับพวกเราเเบบนี้ น่าจะไม่มีเชื้อดีๆของเเม่ ไม่มีใครอบรบสั่งสอน!”

เมื่อได้ยินประโยคนี้อารมณ์ของเฟิงเชียนเสวี่ยก็ระเบิด พลันหยิบเเก้วน้ำตรงข้างหน้าเขวี้ยงออกไป

เสียง“เพล้ง”เเก้วน้ำลอยข้ามศรีษะหม่าเฉียงโดนโคมไฟคริสตัลที่เเขวนอยู่ข้างหลัง

คริสตัลลูกปัดจำนวนหนึ่งตกลงมากระเเทกโต๊ะอาหารเสียงเเตกดังสนั่นทำให้กลุ่มผู้หญิงตกใจกรีดร้อง

ไป๋ลู่โดดไปหลบข้างหลังไป๋ชิวอวี่

ไป๋ชิวอวี่เอามือปิดหน้าโดยไม่รู้ตัวเเต่ข้อมือก็ยังถูกเศษเเก้วบาดเลือดค่อยๆไหลออกมา

“อ้า”ไป๋ชิวอวี่ร้องออกมาซะเกินจริง

เฟิงซื่อหยวนลงมาข้างล่างอย่างเร่งรีบ: “เกิดอะไรขึ้นเกิดอะไรขึ้น”

“ ความอัปยศนี้ เธอทำเรื่องไร้ยางอาย เเล้วยังกล้า ยังกล้า…….”

ป้าหวงกลืนคำพูดเมื่อโดนสายตาอันเฉียบคมของเฟิงเชียนเสวี่ยมอง

“เป็นอย่างนี้ได้ยังไง” หม่าเฉียงชี้ที่เฟิงเชียนเสวี่ยคำราม “เธอกล้าดียังไง”

“เป็นพวกคุณพูดหยาบคายก่อน” เฟิงเชียนเสวี่ยจ้องมองอย่างเย็นชา “พวกคุณว่าฉัน ฉันทนได้ ว่าพ่อเเม่ฉัน ฉันจะไม่ทน!”