ตอนที่ 9 ตั้งใจทำงานเป็นหนุ่มบาร์โฮสต์เพื่อมาใช้หนี้

“เธอคิดว่าหนึ่งคืนฉันสามารถทำเงินได้เท่าไหร่” ชายคนนั้นนั่งควงแก้วไวน์แดงอู่บนโซฟา เขามองไปที่เธออย่างสงบสติอารมณ์ “ถ้าเกิดว่าไม่ได้รับงานล่ะ”

“หน้าตาอย่างนายแค่พยายามขึ้นอีกหน่อยคงจะได้เป็นตัวท็อปในยามราตรี”

เฟิงเชียนเสวี่ยมองประเมินร่างกายเขา พลางใช้สายตามองไปที่ส่วนต่างๆ ของร่างกายเขา

“ฉันเคยได้ยินมาว่าซื้อบริการครั้งหนึ่งประมาณสี่ถึงห้าพันหยวน ถ้าซื้อแบบทั้งคืนก็ประมาณแปดพันถึงหนึ่งหมื่นหยวน นายทำงานอย่างน้อยคืนละหนึ่งหมื่นหยวนได้ไหม”

“ถ้างั้น ฉันแบ่งให้เธอคืนละห้าพันหยวนก็พอแล้วหรือ” ชายคนนั้นยกมุมปากขึ้นยิ้มแบบมีเลศนัยมากกว่าเดิม “เธอหวังน้อยจริงๆเลย”

“ใครบอกนาย!” เฟิงเชียนเสวี่ยรีบตะโกนออกไป “บอกว่าอย่างน้อย อย่างน้อยไง นายต้องให้เงินฉันอย่างน้อยคืนละห้าพันหยวนเพื่อชดเชยการกระทำที่ผิดพลาดของนายในตอนนั้น นายต้องตั้งใจทำงานหาเงินเยอะๆ รู้ไหม”

“เงินไม่ใช่ปัญหา” ชายคนนี้ใจป้ำมาก หลังจากนั้นเขาก็ถามขึ้นมาอย่างสงสัย “แต่ว่า เมื่อกี้เธอรู้ได้ยังไงว่าฉันเป็นใคร”

“รอยสักหัวหมาป่าที่เอวของนายไง หรือว่ามันเป็นของปลอม” เฟิงเชียนเสวี่ยกลัวว่าเขาจะปฏิเสธ

“งั้นเธอก็ไม่รู้ว่าหน้าตาฉันเป็นยังไงเหรอ” ชายคนนั้นมองเธออย่างมีเล่ห์เหลี่ยม

“คงจะเป็นผีที่รู้ว่านายหน้าตาเป็นยังไง” เฟิงเชียนเสวี่ยตอบออกไปอย่างไม่สบอารมณ์ “คืนนั้นฉันดื่มจนเมา ก็เลยมองเห็นหน้านายไม่ชัด”

ผู้ชายคนนั้นจิบไวน์และยิ้มออกมาแต่ไม่ได้พูดอะไร

“นายอย่าคิดตุกติกนะไม่งั้นฉันจะไปฟ้องร้องนายที่ผู้จัดการของนาย” เฟิงเชียนเสวี่ยรีบพูดออกมา “ยังมีอีกนะ ฉันเคยได้ยินว่านายเป็นกะเทย ถ้าเกิดว่าสืบรู้แล้วนายก็ไม่ต้องคิดที่จะทำงานที่นี่อีกแล้ว”

ชายคนนั้นถึงกับช็อก เขาชำเลืองมองมาอย่างอันตราย “กะเทย?”

“หึ! กลัวละสิ?”

เฟิงเชียนเสวี่ยหยิบกระดาษและปากกาออกมาจากกระเป๋า เธอรีบเขียนสัญญาง่ายๆ ลงไป

“นี่ บนกระดาษแผ่นนี้เขียนไว้ชัดเจนแล้วนะ เริ่มจากวันนี้ ภายในสามเดือน นายต้องมอบรายได้ครึ่งหนึ่งของนายในทุกๆ วันให้กับเฟิงเชียนเสวี่ยเพื่อชดเชยการกระทำในปีนั้น นายเซ็นชื่อและประทับลายนิ้วมือลงไปก็จะถือว่าสัญญาของเราสำเร็จแล้ว!”