ตอนที่ 98 เปิดหน้ากากเขาออก

ทันใดนั้นเอง เเสงไฟพราวสองดวงพุ่งตรงมา เด็กหนุ่มตาพร่าเสียจนลืมตาไม่ขึ้น

เฟิงเชียนเสวี่ยหลับตาลงไม่รู้ตัว หูได้ยินเสียงรถยนต์เบรกอย่างกะทันหัน ทั้งยังได้ยินเสียงวัยรุ่นพวกนั้นพูดด้วยความโกรธ“ไอ้เชี่ย ทำกูตกใจหมด ใครหาเรื่องอยากตายวะ!”

ทันทีหลังจากนั้น เสียงหมัดโจมตีพร้อมเสียงเด็กหนุ่มร้องโหยหวนดังขึ้น…

มีลมผ่านปะทะหู เเล้วยังมีเเรงสั่นสะเทือนของคนล้มลง

ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตาเดียว…เฟิงเชียนเสวี่ยตื่นตระหนก ตอนเธอลืมตาขึ้นเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดตรงหน้าก็อดที่จะตกตะลึงไม่ได้!

วัยรุ่นสี่คนนั้นล้มอยู่กับพื้น กลิ้งไปกลิ้งมาร้องอย่างน่าเวทนา โดยเฉพาะเด็กหนุ่มที่ลวนลามเฟิงเชียนเสวี่ยอยู่ข้าง ๆ มือทั้งสองหักหมด ตอนนี้กลิ้งไปกลิ้งมาพลางส่งเสียงร้องโหยหวน

ตรงหน้าเธอบุรุษชุดดำสวมหน้ากากยืนอย่างภาคภูมิใต้แสงไฟ ดุจหมาป่าผู้โดดเดี่ยวที่กำลังมองผู้อ่อนแอใต้เท้า พูดเสียงเยือกเย็นสองคำ “สวะ!”

เฟิงเชียนเสวี่ยจ้องที่เขาอย่างงุนงง สมองฉายภาพเงาของเยี่ยเจิ้นถิงขึ้นมาแวบหนึ่ง

เเม้ว่าทั้งคู่จะไม่เหมือนกันทั้งการแต่งกายและสถานะ เเต่ในตอนนี้ จิตวิญญาณที่เย่อหยิ่ง เเววตาที่เยือกเย็น รวมทั้งเสียงล้วนคล้ายกันมาก

“ตะลึงอะไร?”

เยี่ยเจิ้นถิงเคาะหน้าผากเธอหนึ่งที อุ้มเธอขึ้นมาเเล้วยัดเข้าไปในรถ จากนั้นก็ขับออกไปอย่างรวดเร็ว

ในสมองของเฟิงเชียนเสวี่ยยังคิดวนเวียนอยู่กับฉากๆ นั้น คล้ายกันเกินไป คล้ายกันเกินไป……

“เธอโง่หรือไง” เยี่ยเจิ้นถิงคำรามอย่างโกรธเคือง “ โดนคนลวนลามยังจะนิ่งเฉยอยู่อีก?”

“งั้นจะให้ทำยังไง ก็ฉันสู้พวกเขาไม่ได้” เฟิงเชียนเสวี่ยพูดอย่างไม่พอใจ“เเถมฉันยังได้รับบาดเจ็บอีก…”

“ไม่ได้เรื่องจริงๆ!” เยี่ยเจิ้นถิงดุ

“เเหมฉันก็ไม่ได้เป็นอะไรนี่” เฟิงเชียนเสวี่ยพูดอย่างเป็นกันเอง “เเต่ว่าคุณลงมือโหดเกินไปไหม?”

“ทำไม” เยี่ยเจิ้นถิงสีหน้าเคร่งขรึม “เธอยังห่วงใยพวกมันอยู่หรือไง ดูเหมือนฉันคงมาขัดความสุขของเธอสินะ”

“พูดอะไรเนี่ย…”

“จะให้ฉันส่งเธอกลับไปร่วมวงครึกครื้นกับไอ้นักเลงพวกนั้นเอาไหม?”