บทที่ 48

"ไปค่ะเดี๋ยวพี่กลับไปส่งที่บ้าน"

"แต่นี่ยังเวลางานอยู่เลยนะคะ" นั่งพักอยู่ในห้องทำงานของสามีจนรู้สึกดีขึ้น ตุ๊กตาก็เข้ามาหาอีกครั้ง

"เวลางานท่านประธานก็ไม่ให้ทำงานแล้วค่ะ" ตุ๊กตาพยุงวาดเดือนออกมาด้านนอกเพื่อที่จะมาเก็บของ แต่ที่จริงก็ไม่มีอะไรให้เก็บอีกแล้ว เพราะว่าตุ๊กตาและมดได้เก็บไว้ก่อนหน้านั้น โดยคำสั่งของท่านประธานเอง

"แล้วงานที่ค้างไว้ล่ะคะ"

"ท่านโทรบอกให้...นั่นไงมาพอดี"

"คุณอนงค์" หญิงสาวมองตามไปที่ลิฟต์ก็เห็นอนงค์เดินออกมา

"คุณวาดเดือน เป็นอะไรคะ" ที่จริงวันนี้อนงค์ออกนอกสถานที่ แต่ต้องได้รีบกลับเข้าบริษัทเพราะคำสั่งด่วนของท่านประธาน

"ขาแพลงนิดหน่อยเองค่ะ"

"พอดีพี่เคลียร์งานข้างนอกเสร็จแล้วค่ะ พี่ก็เลยจะมาแย่งตำแหน่งของพี่คืน"

"เสร็จแน่นะคะ" คำนี้ที่พูดออกไปเธอไม่ได้มองหน้าของอนงค์เลย วาดเดือนมองไปดูที่กล้องวงจรปิดของบริษัทที่ติดอยู่อีกมุมด้านบน

พรวด~

"เต็มๆ" โชคดีที่นักรบหลับตาไว้ทัน ถ้าไม่งั้นกาแฟในปากของอาทิตย์คงได้พุ่งเข้าตาด้วย

"โทษทีว่ะ" เห็นสายตาพิฆาตของภรรยามองผ่านกล้องวงจรปิดมา อาทิตย์ถึงกับสำลักกาแฟที่กำลังดื่ม

นั่งรอที่ร้านเพียงไม่นานเจ้าของที่ดิน ที่นัดเจรจาเรื่องซื้อขายก็เข้ามาในร้านอาหาร

..บนรถ..

"เหมือนไม่ใช่มึงเลยนะอาทิตย์"

"ไม่ใช่กูแล้วจะเป็นใคร"

"ธรรมดามึงต่อที่ดินยิ่งกว่าต่อผักที่ตลาด" ทั้งสองพูดคุยกันขณะที่ขับรถออกมา

"มันก็เหมาะสมกับราคาดีแล้ว ให้ๆ เขาไปเถอะ" ธรรมดาถ้าเขาออกมาทำงานนอกสถานที่แบบนี้ คงอยู่ 3-4 วัน เพราะต้องเจรจาต่อรองเรื่องที่ดิน

พอเสร็จธุระจากตรงนี้อาทิตย์ก็ให้นักรบขับรถรีบกลับบ้านเลย

เช้าวันต่อมา

ดวงตางามค่อยๆ เปิดขึ้นรับแสงแดดอ่อนๆ ยามเช้า

"ตะวัน" หญิงสาวตกใจ เพราะเมื่อคืนนี้เธอนอนอยู่กับลูกชาย แต่ตื่นมาทำไมอยู่ในอ้อมกอดของเขาได้..แล้วลูกไปไหน

"ผมเอาไปฝากคุณแม่ไว้แล้ว" ชายหนุ่มพูดทั้งๆ ที่ไม่ได้ลืมตา เพราะกว่าจะมาถึงก็ใกล้รุ่งสาง ตอนนี้รู้สึกเพลียมาก

พอรู้ว่าลูกชายอยู่กับคุณย่าเธอก็สบายใจขึ้น ดวงตากลมมองจ้องผู้ชายที่กำลังกอดเธออยู่ ..เขาคงจะเหนื่อยมากต้องเดินทางแบบนี้ตลอดเลยเหรอ หญิงสาวมองใบหน้าหล่อคมนั้นจนเพลินตา

"ถ้าคุณยังมองอยู่แบบนี้ผมจะไม่นอนแล้วนะ"

"คะ.." เขาเห็นด้วยเหรอว่าเรามอง จะเห็นได้ยังไงก็เขาหลับตาอยู่ ..ใบหน้างามซุกเข้าในวงแขน เพราะอายที่ถูกจับได้

"ผมขอพักอีกแป๊บหนึ่งนะ เดี๋ยวจะตื่นมาเล่นด้วย" เสียงที่พูดออกมาดูเหนื่อยล้ามาก

"เล่นอะไรคะ" อดที่จะถามไม่ได้ เพราะตอนนี้มันมีอะไรให้เล่น

ดวงตาคมค่อยๆ เปิดขึ้นทีละน้อย ทั้งสองมองสบตา "แน่ใจนะว่าอยากจะรู้"

"มะ.. ไม่รู้แล้วก็ได้ค่ะ" พอเห็นนัยน์ตาคมคู่นั้นก็รู้แล้วว่า เขาหมายถึงอะไร เธอต้องได้รีบหลบสายตาอีกครั้ง แต่ก็ไม่ทันแล้ว "อืมมม"

ชายหนุ่มขยับต่ำลงมาหาริมฝีปากบาง แล้วกดจูบลงที่เรียวปากนิ่ม

หญิงสาวพยายามเบือนริมฝีปากออกห่าง

"ทำไม"

"ฉันยังไม่แปรงฟันเลยค่ะ" นอนมาทั้งคืน หน้าก็ยังไม่ล้างยังจะมาจูบอีก