บทที่ 111 ไม่ต้องอ้อมค้อมขนาดนั้น

"ผมแต่งเรื่องอะไรกัน ผมพูดความจริงต่างหาก" หลี่อ๋างพูดอย่างเย็นชา "คุณคิดว่าเธอทำเพื่อคุณจริงๆเหรอ เธอก็แค่ไม่ได้ดั่งใจ อยากจะทำลายความสัมพันธ์ของเรา"

เพ้ยซานซานคิดไม่ถึงว่าเขาจะพูดคำพูดที่ไร้ยางอายแบบนี้ออกมา มันทำให้เธอโมโห "ทำไมกัน เธอถือมีดบังคับคุณนอกใจฉันเหรอ?"

หลี่อ๋างไม่พูดไม่จา แต่ในใจของเขาคิดมาตลอดว่า ตราบใดที่คนที่รู้เรื่องของเขากับหยางเจียวเจียวไม่ใช่หร่วนซิงหว่าน เขาก็สามารถคบกับเพ้ยซานซานได้ตลอดไป สำหรับการที่มีหยางเจียวเจียวอยู่ พวกเธอสองคนไม่ได้ปะทะกัน

"งั้นไม่ใช่เหรอ ตอนนี้จี้หวยเจี้ยนหมั้นแล้ว ความฝันที่จะได้แต่งงานกับตระกูลเศรษฐีของเธอก็พังทลายไปแล้ว เธอถึงได้ลากคุณไปเป็นเพื่อน ซานซาน คุณอย่าไร้เดียงสาขนาดนี้ได้ไหม ผู้หญิงปกติคนหนึ่ง จะท้องแล้วกลัวคนอื่นรู้ได้ยังไง บางทีเธออาจจะท้องกับไอ้สารเลวที่ไหนก็ได้"

เพ้ยซานซานได้ยินแบบนี้ก็ระเบิดทันที "นายพูดอะไร!"

เธอกำลังจะพุ่งเข้าไปแต่กลับถูกหร่วนซิงหว่านห้ามเอาไว้ เธอมองไปที่หลี่อ๋างแล้วพูดเบาๆว่า "คุณไม่จำเป็นต้องรีบสาดน้ำสกปรกใส่ฉัน ฉันจับได้เรื่องที่คุณนอกใจ แต่การที่คุณพาชู้ของคุณเดินไปทั่ว มันกลับเป็นความผิดของฉัน?"

เพ้ยซานซานพูดอีกว่า "ฉันตาบอดเองที่ไปชอบคนอย่างนายตั้งหลายปี ทุเรศจริงๆ!"

ได้ยินเธอพูดแบบนี้ สีหน้าของหลี่อ๋างก็ยิ่งดูแย่ขึ้นกว่าเดิม เขาพูดเตือนว่า "คุณพูดจาดีๆหน่อย ไม่งั้นอย่างหาว่าผมไม่เกรงใจ!"

ในตอนนี้เอง ท่ามกลางฝูงชน ไม่รู้ว่าใครเป็นคนสาดกาแฟใส่หลี่อ๋างและหยางเจียวเจียว

หลี่อ๋างไม่เป็นอะไรมาก แค่โดนสาดตรงแขนเสื้อครึ่งหนึ่ง แต่ว่าหยางเจียวเจียวโดนสาดทั้งหน้า

"อ๊าย!!!"

เมื่อเสียงกรีดร้องของหยางเจียวเจียวดังขึ้น หร่วนซิงหว่านก็ลากเพ้ยซานซานออกไปทันที

ผู้หญิงอย่างเธอและเพ้ยซานซาน ไม่จำเป็นต้องสร้างความขัดแย้งกับหลี่อ๋างตรงๆ หากลงไม้ลงมือขึ้นมาจริงๆ คนที่เสียเปรียบก็คือพวกเธอ

ออกมาจากสำนักงานขาย เพ้ยซานซานยังคงโมโหไม่หาย "ไอ้หมอนั้นทำไมถึงแต่งเรื่องเก่งขนาดนั้น พอฉันคิดว่าฉันคบกับเขามาแล้วห้าปี ฉันก็อยากจะอ้วกจนให้ข้าวที่ฉันกินไปเมื่ออาทิตย์ก่อนออกมาให้หมด"

เธอพูดแล้วมองไปที่หร่วนซิงหว่าน "ซิงซิง สิ่งที่เขาพูดมันก็เป็นแค่เรื่องเหลวไหล เธออย่าเก็บเอาไปคิดนะ"

หร่วนซิงหว่านยิ้ม "ไม่หรอก ไม่ต้องเป็นห่วง"

เพ้ยซานซานกำลังจะพูด เธอก็รู้สึกว่ามีคนแตะที่ไหล่เธอเบาๆ หันหน้าไปมอง เห็นคนสวมหน้ากากและหมวกยืนอยู่ข้างหน้าพวกเธอ

เพ้ยซานซานถึงนึกขึ้นมาได้ว่า ตอนที่เธอออกมาเธอนัดเจอกับสวี่วานไว้ด้วย

สวี่วานทำงานเสร็จก็มาที่นี่เลย รออยู่ที่หน้าประตูสำนักงานขายตั้งนานแต่ก็ไม่เห็นพวกเธอ จากนั้นก็ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายข้างใน เธอจึงเดินเข้ามาดู

บังเอิญเห็นหร่วนซิงหว่านและเพ้ยซานซานพอดี

จู่ๆ หร่วนซิงหว่านก็ตระหนักได้ถึงอะไรบางอย่าง เธอถาม "กาแฟแก้วนั้นเธอเป็นคนสาดเหรอ?"

สวี่วานกะพริบตา "ใช่ ฉันพึ่งซื้อมา ยังร้อนๆอยู่เลย"

ทันใดนั้นเพ้ยซานซานก็รู้สึกอยากจะอ้วก "ไปกันเถอะ ฉันเลี้ยงข้าวพวกเธอ เฉลิมสักหน่อย"

......

โจวซื่อกรุ๊ป ห้องทำงานท่านประธาน

หลินหนานเคาะประตูแล้วเดินเข้ามา "ประธานโจว ตึกที่เมืองเจียโจวเกิดเรื่องนิดหน่อยครับ"

โจวฉือเซินวางปากกาลงและมองดูเขาเงียบๆด้วยสายตาที่เย็นชา

หลินหนานตัวสั่น เขามักจะรู้สึกว่าถ้าวันนี้เขาไม่มีคำตอบที่ทำให้ประธานโจวพอใจ อาชีพการงานของเขาก็คงจะจบลงที่นี่

เมืองเจียโจวคือโปรเจกต์ที่เปิดโดยบริษัทอสังหาริมทรัพย์ของโจวซื่อกรุ๊ป ตามหลักแล้ว เกิดเรื่องอะไรขึ้นก็ไม่ควรมารายงานที่โจวซื่อ ยิ่งไปกว่านั้น มันเป็นแค่เรื่องทะเลาะวิวาทเล็กๆน้อยๆแบบนี้

แต่ปัญหาก็คือ หลินหนานต้องจับตามองหร่วนซิงหว่านอยู่ตลอดเวลา

เขาช่างน่าสงสารเสียจริง

หลินหนานกระแอม หยิบโทรศัพท์ออกมาเปิดภาพกล้องวงจรปิดแล้วเอาไปวางบนโต๊ะ จากนั้นก็ถอยกลับมาสองก้าว

ภาพกล้องวงจรปิดประมาณห้านาที เพราะว่าคนเยอะเกินไป มีเสียงดังเอะอะโวยวาย ฟังไม่ออกว่าพวกเขากำลังพูดอะไรกันอยู่