บทที่ 135 ที่นี่มีใครตั้งกฎไหมว่าผมมาไม่ได้

หร่วนซิงหว่านดูซุปปลาที่อยู่ในถังเก็บความร้อน มองออกไปนอกหน้าต่างโดยสัญชาตญาณ

ถึงแม้พายุฝนยังคงตกอยู่ แต่เธอกลับรู้สึกว่าจิตใจสงบลงแล้วไม่น้อย

คนที่ใส่ผักคาวทองในซุปปลาไม่มีมากนัก แต่หลังจากที่เธอกลับมาจากถนนอานเฉียวแล้ว ทุกครั้งที่ป้าจางทำซุปปลาก็จะใส่เข้าไป

และก็คือว่า ถ้าเมื่อกี้เธอเดาไม่ผิด สิ่งนี้น่าจะส่งมาจากคฤหาสน์ซิงหูทางนั้น

เธอหยิบช้อนออกมา ดื่มซุปคำหนึ่ง รู้สึกกระเพาะอุ่นมาก ตัวเล็กที่อยู่ในท้องก็ไม่งี่เง่าอีกแล้ว

ซุปปลาถ้วยหนึ่งลงไปในท้อง หร่วนซิงหว่านทั้งคนกลับมามีพลังงานอีกแล้ว เธอนอนที่บนเตียงใหม่ จู่ๆ รู้สึกว่าไม่ได้โดดเดี่ยวและหมดหนทางขนาดนั้นแล้ว

เธอดูมือถือ ลังเลแล้วสักพัก คิดถึงโจวฉือเซินเคยบอกว่าห้ามโทรหาเขาตอนกลางคืน เพราะฉะนั้นจึงส่งข้อความให้: "ประธานโจว หลับหรือยัง"

โจวฉือเซินไม่ตอบกลับมาสักที น่าจะนอนหลับแล้ว

หร่วนซิงหว่านถอนหายใจคำหนึ่ง วางมือถือลง หลับตาลง

แต่ตอนที่เธอใกล้จะหลับแล้ว มือถือที่วางไว้บนหัวเตียงกลับสั่นแล้ว

เธอลืมตาขึ้นมาและรับสาย

อีกฝั่งของมือถือนั้น เสียงของโจวฉือเซินเหมือนกับเคยถูกน้ำฝนแช่ไว้อย่างนั้น มีความเหน็บหนาว: "มีเรื่องอะไร"

หร่วนซิงหว่านกัดริมฝีปากทีหนึ่ง เงียบแล้วครู่หนึ่งจึงพูดว่า: "ประธานโจว ฉันขอโทษจริงๆ"

"คำว่าขอโทษนี้สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้เหรอ"

"...ไม่ได้"

"แล้วมันมีความหมายอะไร"

หร่วนซิงหว่านกำมือถือไว้ สนับมือเริ่มซีด: "ฉันรู้ว่าประธานโจวไม่ให้อภัยฉัน เรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว ไม่ว่าฉันพูดอะไรก็เปลี่ยนแปลงผลไม่ได้ ถ้าประธานโจวคิดว่าด่าฉันสามารถทำให้คุณหายโกรธได้ คุณด่าตามใจได้เลย ฉันจะไม่ด่ากลับแน่นอน"

โจวฉือเซิน: "..."

เขาพูดอย่างเฉยเมย: "คุณคิดว่าผมว่างมากเหรอ โทรไปหาดึกขนาดนี้เพื่อที่จะด่าคุณงั้นเหรอ"

หร่วนซิงหว่านถามกลับเสียงเบา: "หรือว่าไม่ใช่เหรอ"

สงสัยโจวฉือเซินก็โมโหกับเธอจนนอนไม่หลับ ดังนั้นจึงโทรมาหาแหละมั้ง

โจวฉือเซินยิ้มแห้งคำหนึ่ง พูดอย่างไม่เกรงใจว่า: "มีเรื่องอะไรหรือเปล่า ถ้าไม่มีผมวางสายลงแล้ว"

"อ๊า?" ทันใดนั้นหร่วนซิงหว่านยังไม่ทันได้ตั้งตัว ชะงักครู่หนึ่งแล้วจึงพูดว่า "รบกวนประธานโจวช่วยขอบคุณป้าจางแทนฉันสำหรับซุปปลาให้หน่อย"

"แล้วอะไรอีก"

หร่วนซิงหว่านเงียบแล้วสักพักจึงพูดต่อว่า: "ฉันรู้ว่าฉันทำผิดสัญญาระหว่างเราสองคนแล้ว แต่ว่า... ถึงแม้ตอนนี้ฉันจะถูกขังไว้ในบ้านตระกูลโจว แต่ฉันจะหาวิธีพ้นออกไปจากสถานการณ์ลำบากนี้แน่นอน จะไม่ให้เด็กที่อยู่ในท้องของฉันกลายเป็นภาระของคุณเด็ดขาด เพราะฉะนั้นฉันยังอยากจะขอประธานโจว ..."

โจวฉือเซินรู้สึกรำคาญ: "ที่คุณจะพูดก็คือเรื่องนี้?"

"ฉันรู้ว่าที่ฉันขอเรื่องแบบนี้ในเวลานี้มันไม่รู้ตัวมากเลย แต่ยังไงเขาก็เป็นชีวิตคนหนึ่ง ฉันไม่อยากทำให้เขาไม่สามารถมาอยู่บนโลกใบนี้ได้เพราะฉัน..."

ฟังเสียงสำลักและแหบเล็กน้อยของเธอ โจวฉือเซินเม้มริมฝีปากบางจากนั้นบอกว่า: "หร่วนซิงหว่าน ผมได้พูดอะไรแล้วหรือยัง คุณก็เริ่มกำกับและแสดงตนเองแล้ว"

หร่วนซิงหว่านพูดว่า: "ขอโทษ ฉันไม่ได้หมายถึงอย่างนั้น..."

"พอแล้ว ผมจะนอนแล้ว"

"งั้นฉันก็ไม่กวนประธานโจวแล้ว"

พูดจบ หร่วนซิงหว่านวางสายลงอย่างประณีต

โจวฉือเซินฟังเสียงสายไม่ว่างที่ดังมาจากมือถือ หัวเราะแห้งๆ จนออกเสียง

...

หร่วนซิงหว่านอาศัยอยู่ในบ้านตระกูลโจวหนึ่งสัปดาห์แล้ว ทุกวันก็คือลงไปชั้นล่างทานข้าวตรงตามเวลา จากนั้นก็จะเดินเล่นในสวนดอกไม้กับโจวจู้นเหนียนด้วยกัน ตอนแรกเธอคิดจะไปหาคนใช้ขอผลไม้หน่อย แต่ยังไม่รอเธอเอ่ยปาก เวลาสี่ทุ่มของทุกวันก็จะมีคนส่งอาหารมื้อค่ำมาให้เธอ

แต่ที่เธอรู้สึกแปลกที่สุดคือโจวอานอาน คนที่ปกติเห็นเธอแล้วยังไงก็ไม่พอใจคนนั้น สองสามวันนี้กลับเงียบผิดปกติ ถึงแม้บางครั้งจะเจอโดยบังเอิญ เธอก็ไม่มีการกระทำที่เคลื่อนไหวแรงสักเท่าไหร่