บทที่ 17 ต้องเอาให้คุณนายตอนนี้เหรอ?

บทที่ 17 ต้องเอาให้คุณนายตอนนี้เหรอ?

หร่วนซิงหว่านยังคงล้างแผล อารมณ์ไม่ได้เปลี่ยนไปมากนัก

“ก่อนหน้านี้มีการร่วมมือที่คุยกันอยู่ ผมแค่พาเธอไปออกไม่กี่งาน”

“อือ”

โจวฉือเซินจับข้อมือของเธอ แล้วพูดด้วยความรำคาญ “ผมอธิบายให้คุณฟังหมดแล้ว คุณยังจะเป็นแบบนี้อีกเหรอ?”

หร่วนซิงหว่านจ้องตาเขา แล้วตั้งใจพูด “ฉันต้องขอบคุณที่คุณอธิบายเรื่องนี้ให้ฉันฟัง แต่…คุณไม่จำเป็นต้องอธิบายก็ได้ อย่างไรซะเราก็กำลังทำเรื่องหย่ากันอยู่”

“ที่คุณหย่ากับผม เพราะคิดว่าหล่อนท้อง แล้วผมเป็นชู้กับหล่อนเหรอ?”

ก่อนหน้านี้คิดว่าที่หร่วนซิงหว่านคงเป็นเพราะแผนการอื่น แต่หลินหนานบอกว่าเธอคงจะหาเรื่องทะเลาะ ให้เขาสนใจเท่านั้น

ตอนนั้นเขาคิดไม่ออกว่าจะมีเรื่องอะไรให้เธอมาทะเลาะได้

จนกระทั่งวันนี้ที่น้องชายของเธอปรากฏตัว

เมื่อเห็นว่าหร่วนซิงหว่านไม่ตอบ โจวฉือเซินจึงพูด “หร่วนซิงหว่าน คุณไม่เชื่อใจผมเหรอ ผมไม่มีทางทำผู้หญิงคนไหนท้องลูกของผมได้ รวมถึงคุณด้วย เข้าใจไหม”

คำพูดสุดท้ายของเขา เหมือนกับเข็มที่ทิ่มแทงเข้าไปในใจของเธอ

เธอเข้าใจดี

แต่งงานมาแล้วสามปี ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขาไม่มีทางลืมหาวิธีป้องกัน

หร่วนซิงหว่านก็รู้ดี ว่าไม่ใช่แค่เขาไม่อยากมีลูก แต่ยิ่งไปกว่านั้นเป็นเพราะตอนที่แต่งงานกับเขา ใช้วิธีการบอกเขาว่ามีลูกมาเยาะเย้ยเขา

เงียบไปสักพัก หร่วนซิงหว่านจึงพูดขึ้น “ฉันท้อง”

โจวฉือเซินขมวดคิ้วแน่นขึ้นเพิ่มแรงบนมือ แล้วน้ำเสียงพลันเย็นชาขึ้นมาทันที รวมถึงอากาศในห้องด้วยเช่นกัน “หร่วนซิงหว่าน！”

“คุณถามฉันอยู่บ่อยๆ ไม่ใช่เหรอว่าฉันต้องการอะไร โจวฉือเซิน ฉันท้อง ฉันต้องวางแผนในอนาคตให้ลูกของฉัน ฉันต้องได้สมบัติจากนายครึ่งหนึ่ง และหุ้นส่วนโจวซื่อกรุ๊ป…”

โจวฉือเซินสะบัดเธอออกอย่างแรง “พอได้แล้ว!”

โจวฉือเซินรู้ว่าเขาไม่เชื่อ จึงหยิบผลตรวจครรภ์ออกมาให้เขาดู

เป็นไปตามคาด โจวฉือเซินไม่แม้แต่ดู ก็ฉีกผลตรวจนั้นเป็นชิ้นๆ “เธอจะใช้แผนการนี้อีกกี่ครั้งกันถึงจะพอ? หร่วนซิงหว่าน คุณคิดว่าผมโง่มากสินะ ที่จะโดนคุณหลอกครั้งที่สอง?”

หร่วนซิงหว่านมองชิ้นกระดาษที่อยู่บนพื้น แล้วพยายามยิ้มขึ้นมา “ถูกคุณดูออกเร็วจังเลย ครั้งหน้าคงจ้องเปลี่ยนแผนเสียแล้ว”

“ไม่มีครั้งหน้าแล้ว”

โจวฉือเซินลุกขึ้น แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “พรุ่งนี้เก้าโมงเช้า ที่อำเภอ หวังว่าคุณจะไม่มีข้ออ้างอื่นอีก”

หร่วนซิงหว่านไม่ได้ตอบอะไร จนกระทั่งโจวฉือเซินออกไปจากห้อง เธอจึงค่อยๆ ก้มลงไปเก็บเศษกระดาษเหล่านั้น

แต่งงานมาสามปี จะบอกว่าเธอไม่ได้อะไรเลยก็ไม่ใช่ อย่างน้อยเธอก็เข้าใจโจวฉือเซินดี

รู้ว่า…การพูดถึงเรื่องท้องนั้นเป็นเรื่องต้องห้าม

ใครพูดถึงก็จะระเบิด ไม่เหลือชิ้นดี

หน้าประตูห้องพิเศษ

ผ่านไปแล้วสิบนาที เพ้ยซานซานร้อนใจมาก ผู้จัดการที่อยู่ข้างๆ เธอก็กันเธอเหมือนกับกันโจรแบบนั้น ยืนปิดประตูแน่น ไม่ให้เธอเข้าไป

เพ้ยซานซานดูเวลา ในขณะที่เธอเตรียมจะแจ้งตำรวจ ประตูก็ถูกเปิดขึ้น โจวฉือเซินออกมาจากด้านใน สีหน้าเคร่งขรึม ทั้งตัวเต็มไปด้วยไอความเย็นชาน่ากลัว ก้าวยาวๆ ออกมาจากประตู

ไม่เพียงแต่เธอ แม้แต่ผู้จัดการเองก็ไม่กล้าถามอะไร

หลังจากที่โจวฉือเซินเดินจากไปไม่นาน หร่วนซิงหว่านก็เดินตามออกมา

เพ้ยซานซานโล่งอก “ซิงซิง เกิดอะไรขึ้น? ไอหมาตัวนั้น…โจวฉือเซินทำไมถึงอยู่ในนั้น?”

“กลับไปฉันค่อยเล่าให้เธอฟัง” หร่วนซิงหว่านหันไปถามผู้จัดการต่อ “น้องชายฉันล่ะ?”

ผู้จัดการตอบ “คุณหร่วนเชิญตามผมมาครับ”

……

หลังจากเกิดเรื่อง หร่วนเฉินก็ถูกพาตัวมาขังไว้ที่ห้องเก็บของมู่สื้อ ไม่โหวกเหวกโวยวาย