บทที่ 191 ก็บอกแล้วว่าอย่าดิ้น

หลังจากที่หลินจืออี้พูดประโยคนี้ออกมา เหตุการณ์กระอักกระอ่วนมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งกระอักกระอ่วนมากเท่านั้น

หร่วนซิงหว่านอยากจะเอ่ยพูดอยู่หลายครั้ง แต่กลับไม่รู้ว่าควรพูดอะไรดี

แต่ว่าแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ให้Williamได้เห็นว่าชีวิตส่วนตัวของโจวฉือเซินเละเทะแค่ไหน ไม่แน่อาจจะพิจารณาไม่ร่วมงานกับเขาก็ได้

นี่ถือว่าคดีพลิกไหมน่ะเหรอ?

มันสมปรารถนาแล้วต่างหาก

นัยน์ตาดำขลับของโจวฉือเซินหรี่ลง พร้อมกันนั้นก็ไม่ได้พูดสิ่งใดออกมา

ในตอนนี้เอง จู่ๆWilliamก็เอ่ยพูดพร้อมกับหันมาทางหลินจืออี้ "คนนี้คือ?"

หลินจืออี้ยิ้มแล้วเอ่ยแนะนำตัวว่า "สวัสดีค่ะ ฉันชื่อหลินจืออี้ ยินดีที่ได้รู้จัก"

Williamผงกหัวเล็กน้อย "ครับคุณหลิน"

หลินจืออี้เอ่ยพูดขึ้นมาอีกครั้งว่า "งั้นฉันไม่รบกวนพวกคุณแล้ว ฉันยังมีธุระนิดหน่อย คงต้องขอตัวก่อน"

ขณะที่พูด เธอก็หันไปพูดกับDanielว่า "คุณDaniel เราไปกันเถอะค่ะ"

Danielเหลือบมองมาที่หร่วนซิงหว่าน จากนั้นก็พยักหน้าแล้วเดินออกไป

หลังจากที่ทั้งคู่เดินออกไปไกลแล้ว Williamก็เอ่ยพูดขึ้นมาว่า "ดูเหมือนคุณหลินอะไรนี่ จะเป็นหัวแก้วหัวแหวนของหลินซื่อกรุ๊ปสินะ"

โจวฉือเซินละสายตากลับมา เอ่ยพูดนิ่งๆว่า "คุณWilliamรู้จักเหรอครับ?"

Williamหัวเราะออกมา "ไม่รู้จักหรอก แค่ได้ยินผ่านหูมาน่ะ"

เมื่อเดินออกมาจากห้องอาหาร หลังจากที่เอ่ยลากับWilliam หร่วนซิงหว่านก็หันกลับไปมองโจวฉือเซินอย่างอดไม่ได้

โจวฉือเซินหันมาสบตา บนใบหน้าดุดันแทบจะแยกแยะอารมณ์ใดๆไม่ออก

เขาเอ่ยพูดขึ้นมาว่า "คุณจะพูดอะไร"

หร่วนซิงหว่านเลียริมฝีปาก ในเมื่อเขาเอ่ยถามมาขนาดนี้ งั้นเธอก็จะไม่เกรงใจแล้วนะ

"ก่อนหน้านี้ฉันเคยเตือนประธานโจวแล้ว ว่าอย่าทำตัวเป็นพวกได้แล้วทิ้ง อย่าเห็นความรู้สึกเป็นของเล่น ตอนนี้เป็นไงล่ะ ถูกคู่หมั้นฉะต่อหน้าประชาชีโต้กลับก็ไม่ได้"

โจวฉือเซินเอ่ยพูดขึ้นมาว่า "แล้วคุณคิดว่าผมทำเพื่อใครล่ะ?"

หร่วนซิงหว่านยิ้มแห้งออกมา "ไม่รู้ค่ะ"

"......"

โจวซือเฉินใช้ปลายลิ้นดันฟัน "หลินจืออี้ไปหาคุณบ่อย?"

"ฉันคิดว่ามีประโยคหนึ่งที่คุณหลินพูดถูกมากๆ ในเมื่อเราหย่ากันแล้ว ชีวิตส่วนตัวของฉันเกี่ยวอะไรกับคุณ...."

หร่วนซิงหว่านยังพูดไม่ทันจบ ก็รู้สึกเหมือนมีคนโอบรอบเอวเอาไว้

ร่างกายของเธอโน้มเอนไปข้างหน้า ในตอนที่แนบชิดอยู่กับหน้าอกของเขา ก็รีบยกมือขึ้นมากั้นเอาไว้ตรงกลางทันที

หร่วนซิงหว่านขมวดคิ้ว เริ่มขุ่นเคืองขึ้นมานิดๆ "ประธานโจวนี่คุณคิดจะทำอะไร?"

โจวฉือเซินหลุบตามองมาที่เธอแน่นิ่ง "ที่ผมไม่ตอบหลินจืออี้เพราะเรื่องส่วนตัวของเธอไม่เกี่ยวอะไรกับผมจริงๆ ผมไม่มีสิทธิ์เข้าไปยุ่ง แต่กับคุณมันไม่เหมือนกัน"

"ทุกคนเท่าเทียมกันหมด แล้วทำไมฉันถึงไม่เหมือนล่ะ?"

"ก็เพราะว่าคุณเป็นคู่สมรสที่อยู่กับผมมาสามปี หรือจะพูดอีกอย่างคือนอนเตียงเดียวกับผมมาสามปี เหตุผลสองอย่างนี้พอหรือเปล่า ถ้ายังไม่พอผมยังมีอีกเหตุผลนะ"

หร่วนซิงหว่าน "......."

ไม่ต้องเดาก็พอจะรู้ว่าคำพูดของเขาที่กำลังจะพูดออกมาไม่ใช่คำพูดที่ดีเท่าไหร่ ดังนั้นจึงเลือกเมินเขาให้รู้แล้วรู้รอดไป

ณ บริเวณไม่ใกล้ไม่ไกล หลินจืออี้ยืนมองภาพนี้อยู่ตรงทางออกด้วยแววตาที่เยือกเย็น

ดีเหมือนกัน เธอเองก็ไม่อยากมีส่วนเกี่ยวข้องใดๆกับตระกูลโจวอีกแล้ว

เธอคงประเมินหร่วนซิงหว่านต่ำไป ผู้หญิงคนนี้เหลี่ยมจัดกว่าที่เธอคิดเอาไว้

หลินจืออี้ละสายตากลับมา แล้วหมุนตัวเดินออกไป

อีกด้านหนึ่ง

หร่วนซิงหว่านพยายามสุดกำลัง เพื่อดิ้นออกจากอ้อมกอดของโจวซือเฉิน

แต่ไม่ว่าเธอจะดิ้นมากเท่าไหร่ หมาบ้าตรงหน้าก็ไม่มีทีท่าว่าจะยอมปล่อย กลับกันยิ่งเพิ่มแรงกอดรัดเอวของเธอแน่นขึ้นเรื่อยๆ

ตอนนี้หิมะหยุดตกแล้ว ไฟข้างทางส่องประกายสีนวลออกมาจางๆ