บทที่ 195 ฉันไม่ได้นายก็อย่าหวัง

หลังจากที่หร่วนซิงหว่านเปิดประตู ก็เห็นสวี่วานกำลังโบกมือมาให้

หร่วนซิงหว่านยกยิ้มเล็กน้อย ในขณะที่กำลังจะเอ่ยพูดอะไรบางอย่าง ก็พบว่ามีใครบางคนเดินมาโผล่ข้างหลังสวี่วาน

"............"

หลังจากที่โจวฉือเซินยืนนิ่งๆ ก็หันไปมองเธอ ด้วยท่าทางไม่ค่อยพอใจนัก "ทำหน้าอะไรของคุณ?"

สวี่วานยิ้มแห้งออกมา เอ่ยอธิบายว่า "คืออย่างนี้ ฉันบังเอิญเจอประธานโจวในลิฟต์เมื่อกี้ แกว่าบังเอิญไหม!ประธานโจวเขามาหาเพื่อนเขาที่นี่ แต่ว่าเพื่อนคนนั้นไม่อยู่ กลัวว่าเขาจะมาเสียเที่ยว ฉันก็เลย...."

ท่าทางของหร่วนซิงหว่านยังไม่เปลี่ยนไป แต่เมื่อมองมาที่โจวฉือเซินเธอก็จงใจพูดขึ้นว่า "คิดไม่ถึงเลยว่าประธานโจวจะมีเพื่อนอยู่ที่นี่ด้วย"

เมื่อได้ยินแววประชดประชันในคำพูดของเธอ โจวฉือเซินก็เอ่ยนิ่งๆว่า "แค่รวย ก็แปลว่าไม่มีเพื่อนคบแล้วเหรอ?"

หร่วนซิงหว่าน "........"

ช่างเป็นคำพูดที่ไร้ทางตอกกลับจริงๆ

จากสถานการณ์ในตอนนี้ เธอจะไล่เขากลับไปเลยก็ไม่ได้ อีกอย่างต่อให้ไล่ ก็ใช่ว่าจะได้ผลเสมอไป

หร่วนซิงหว่านสูดลมหายใจลึกๆ จากนั้นก็ขยับหลีกทางให้พวกเขา "เข้ามาเถอะ"

ในตอนที่เดินเข้ามา โจวฉือเซินก็กระซิบกับสวี่วานเสียงเบาว่า "แสดงได้ดีนี่"

"......"

ขอบคุณสำหรับคำชมก็แล้วกัน

เนื่องจากการมาถึงของโจวฉือเซิน บรรยากาศอบอุ่นครื้นเครงที่มีในคราแรก ก็พลันเปลี่ยนเป็นนิ่งค้าง

ทว่าโจวฉือเซิน กลับทำราวกับว่าไม่สังเกตเห็นอาการไม่ต้อนรับของทุกคน เขามีท่าทีนิ่งๆและสบายๆ

กลับเป็นหร่วนซิงหว่านเสียเองที่รู้สึกอึดอัดแทนเขา

เฉิงเว่ยเองดูทรงแล้วก็คงคิดไม่ถึงเหมือนกันว่าจู่ๆเขาจะมาปรากฏตัวที่นี่ หลังจากนิ่งอึ้งไปสักพัก ไม่นานก็เรียกสติกลับมา เอ่ยทักทายอย่างมีมารยาท "สวัสดีครับประธานโจว"

"......."

เพ้ยซานซานที่คุยโทรศัพท์เสร็จเดินออกมาข้างนอกก็เห็นภาพเบื้องหน้า เธอนิ่งค้างอยู่กับที่ จากนั้นก็เข้าประชิดตัวสวี่วานแล้วถามว่า "นี่มันอะไรกัน ทำไมหมาบ้า...ประธานโจวถึงมาที่นี่?"

สวี่วานสูดหายใจเข้า จะพูดก็พูดไม่ออก

เมื่อหร่วนเฉินที่อยู่ในห้องครัวเห็นภาพตรงหน้า ก็ขมวดคิ้วแน่น "เขามาได้ยังไง? พี่ชวนเขามาเหรอ?"

หร่วนซิงหว่านเอ่ยพูดว่า "เปล่า ก็แค่...."

"แค่อะไร?"

หร่วนซิงหว่านยิ้มแห้ง พร้อมส่ายหัว

ต่อให้วันนี้เขาไม่ได้มากับสวี่วาน ยังไงก็ต้องหาทางอื่นมาให้ได้อยู่ดี

หายไปได้ไม่เกินสองวันอย่างที่คิดเอาไว้จริงๆด้วย

ผ่านไปครู่ใหญ่ หร่วนเฉินก็เอ่ยพูดขึ้นมาว่า "ช่วงนี้เขาตามวอแวพี่ตลอดเลยเหรอ?"

"ซานซานบอกแกอีกแล้วเหรอ?"

"ผมเดา"

หร่วนซิงหว่าน "......."

เดาเก่งชะมัด

หร่วนซิงหว่านเก็บความคิดกลับมา "กินข้าวเถอะ"

บนโต๊ะอาหาร สวี่วานกับเพ้ยซานซานนั่งด้วยกัน ส่วนDaniel、เฉิงเว่ยและโจวฉือเซินนั่งใครนั่งมัน

หร่วนเฉินเดินออกมาได้ไม่ทันไร ก็ถูกเพ้ยซานซานดึงมานั่งข้างๆDaniel

ส่วนที่เหลือ มีแค่ที่นั่งข้างๆโจวฉือเซินและเฉิงเว่ยเท่านั้นที่ว่าง

นั่นหมายความว่า หร่วนซิงหว่านต้องเลือกนั่งข้างคนใดคนหนึ่ง

ในตอนที่เห็นภาพเบื้องหน้า หร่วนซิงหว่านก็แทบอยากจะหายตัวไปซะตอนนี้

นี่มันสถานการณ์อะไรกันเนี่ย

เธอหันไปมองต้นเรื่อง ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเพ้ยซานซานจงใจให้เป็นอย่างนี้

เมื่อเพ้ยซานซานเห็นว่าได้จังหวะ จึงรีบพูดขึ้นมาว่า "เอ่อ...ซิงซิง แกนั่งข้างเฉิงเว่ยสิ อย่าไปนั่งเบียดประธานโจวเลย"

เส้นเลือดตรงขมับของหร่วนซิงหว่านเต้นตุบๆ ตัดสินใจว่าไม่ช้าก็เร็วต้องคิดบัญชีกับเธอให้ได้

ในตอนที่เธอกำลังจะนั่งลง ข้อมือก็ถูกใครบางคนดึงเอาไว้

โจวฉือเซินเงยหน้ามองเธอ นัยน์ตาดำขลับนิ่งสงบ "ไม่เบียดหรอก นั่งตรงนี้แหละ"

"......."