บทที่ 271 เต็มไปด้วยกลิ่นอายของคนรวยและกลิ่นหอมของอาหาร

บ้านตระกูลเฉิง

หลังจากเก็บกวาดดอกไม้ทั้งหมดในบ้านเสร็จแล้ว พ่อของเฉิงเว่ยนั่งอยู่บนโซฟาและกล่าวอย่างเคร่งขรึมว่า "นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?"

แม่ของเฉิงเว่ยตบไหล่ของเขา และขมวดคิ้ว "คุณอย่าจริงจังมากเกินไป มีเรื่องอะไรก็คุยกันดีๆ "

เฉิงเว่ยยืนอยู่ที่นั่น หลังจากผ่านไปสักครู่หนึ่งก็กล่าวว่า "พ่อครับแม่ครับ ผมโกหกพวกคุณ"

"โกหก? เสี่ยวเว่ย รีบเล่าเรื่องราวมาให้ชัดเจน"

"ซิงหว่านเธอไม่ใช่แฟนของผม แต่ผมชอบเธอมาก ดังนั้นผมก็เลยขอร้องให้เธอช่วยผม โดยการพาเธอมาพบพวกคุณ"

แต่ไม่สามารถปฏิเสธว่ามีความรู้สึกส่วนตัวอยู่ข้างในด้วย

เดิมทีเขาคิดว่า ขอแค่หร่วนซิงหว่านตกลงที่จะมาพบพ่อแม่ของเขา นั่นก็แสดงให้เห็นว่าสำหรับเธอแล้ว เขานั้นก็ยังมีความหมาย

หลังจากนั้นเขาก็สามารถใช้ข้ออ้างนี้ เพื่อให้เธอแกล้งเป็นแฟนของเขาต่อไป

แต่คิดไม่ถึงว่า ทั้งหมดนี้จะถูกโจวฉือเซินก่อกวนจนยุ่งเหยิงไปหมด

พ่อของเฉิงเว่ยกล่าวว่า "ลูกดูสิว่าตนเองกำลังทำอะไรอยู่?!"

ผ่านไปครู่หนึ่ง แม่ของเฉิงเว่ยก็กล่าวว่า "แล้วคนที่ส่งดอกไม้มาที่บ้านเป็นแฟนของเธอหรือ?"

เฉิงเว่ยส่ายศีรษะ "เป็นอดีตสามีของเธอ พวกเขาหย่าขาดกันแล้ว เขายังตอแยไม่เลิก และซิงหว่านก็ไม่ได้ตกลงรับปากอะไรเขา"

สีหน้าของพ่อเฉิงเว่ยดูแย่เล็กน้อย "ทำไมลูกไม่เคยบอกพวกเราว่าเธอเคยหย่าร้าง?"

"ผมคิดว่ามันไม่จำเป็น"

"อะไรที่เรียกว่าไม่จำเป็น? ลูกพาคนมาที่บ้านแล้ว และข้อมูลพื้นฐานพวกนี้ไม่ควรบอกให้พ่อกับแม่รู้ก่อนหรือ? ตอนนี้เป็นไงล่ะ? อดีตสามีของเธอมาหาถึงบ้าน ลูกรู้ว่าแบบนี้เรียกมาอะไรไหม? แบบนี้เรียกว่ายื่นหน้าไปให้คนอื่นทุบตี!"

แม่ของเฉิงเว่ยเป็นคนกลาง "เอาล่ะ เอาล่ะ อย่าพูดอีกเลย ฉันคิดว่าซิงหว่านเป็นคนที่ไม่เลว และแม่ก็ชอบเธอมาก ในเมื่ออดีตสามีของเธอกลับมาขอคืนดีกับเธออีกครั้ง นั่นก็หมายความว่าผู้หญิงคนนี้เป็นคนไม่เลวจริงๆ ถ้าเธอสามารถแต่งงานเข้ามาตระกูลเฉิงได้ ก็ถือเป็นวาสนาของพวกเราตระกูลเฉิง แต่เรื่องความรู้สึกมันบังคับกันไม่ได้"

ขณะที่แม่ของเฉิงเว่ยกำลังกล่าว เธอก็มองเฉิงเว่ยอีกครั้ง "เสี่ยวเว่ย ทางที่ดีลูกต้องรู้ว่าคนที่ผู้หญิงคนนั้นชอบคือใคร ถ้าหากเธอชอบอดีตสามี ลูกก็อย่าไปทำลายความสัมพันธ์ของพวกเขา ถ้าเธอชอบลูก มันก็เป็นสิ่งที่ดีที่สุด"

เฉิงเว่ยเม้มปากเล็กน้อยและไม่พูดอะไร

แม่ของเฉิงเว่ยกล่าวว่า "ฉันจะทำความสะอาดห้องครัว พวกคุณสองคนพ่อลูกควรเลิกทะเลาะกันได้แล้ว วันตรุษจีน มีอะไรให้น่าทะเลาะ"

หลังจากที่เธอจากไป พ่อของเฉิงเว่ยก็ลุกขึ้นและกล่าวว่า "ลูกตามพ่อไปที่ห้องหนังสือ"

ณ.ห้องหนังสือ พ่อของเฉิงเว่ยกล่าวว่า "เมื่อกี้ลูกได้ยินสิ่งที่แม่พูดกับลูกชัดเจนแล้วใช่ไหม?"

เฉิงเว่ยพยักหน้า

พ่อของเฉิงเว่ยกล่าวต่อไปว่า "พ่อเชื่อว่าลูกรู้ดีที่สุดว่าผู้หญิงคนนั้นชอบใคร มิเช่นนั้น วันนี้เธอจะมาที่บ้านในฐานะแฟนของลูก แทนที่จะแกล้งเป็นแฟนของลูก"

เฉิงเว่ยขมวดคิ้วและรู้ว่าพ่อหมายถึงอะไร "พ่อ พ่อไม่รู้สถานการณ์........"

"พ่อไม่รู้ และไม่อยากจะรู้ด้วย" พ่อของเฉิงเว่ยกล่าว "ในเมื่อใจของเธอไม่มีลูก ลูกก็ไม่ควรเสียเวลากับเธอมากไปกว่านี้"

"แต่ผมชอบเธอมาก"

"ชอบแล้วจะทำอย่างไรได้ ลูกคิดว่าตนเองอายุสิบเจ็ดหรือสิบแปดที่ยังเป็นคนอารมณ์อ่อนไหวหรือ? ลูกมีสิ่งที่สำคัญต้องทำมากกว่าความชอบ"

เมื่อได้ยินประโยคนี้ เฉิงเว่ยก็หยุดพูด

พ่อของเฉิงเว่ยกล่าวอีกครั้งว่า "เอาล่ะ สิ่งที่พ่อควรพูดก็ได้พูดจนหมดแล้ว ลูกไปคิดไตร่ตรองให้ดีๆ "

ทันทีที่เฉิงเว่ยกลับมาที่ห้องนอน ก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์สั่น

หร่วนซิงหว่านเป็นคนส่งข้อความ โดยบอกว่าเธอกลับไปถึงบ้านแล้ว

เฉิงเว่ยต้องการโทรกลับตามสัญชาตญาณ แต่เมื่อเขามองหมายเลขของเธอ เขาก็รู้สึกลังเล

เรื่องที่หร่วนซิงหว่านชอบโจวฉือเซิน แม้แต่พ่อแม่ของเขาก็สามารถเห็นได้อย่างชัดเจน

จนถึงวันนี้แล้ว ก็มีแต่เขาที่หลอกตนเองอยู่ และหวังว่าสักวันหนึ่งเขาจะได้ยินคำตอบที่แตกต่างจากเธอ

......