บทที่ 324 ทางที่เหลืออาจจะเดินลำบากหน่อยนะ

กลางคืน ขณะที่หร่วนซิงหว่านกำลังนอนอยู่บนเตียง ตอนแรกเธอว่าจะส่งข้อความไปหาหร่วนเฉิน แต่คิดไปคิดมาก็ล้มเลิก

จะว่าไปแล้ว หร่วนเฉินก็เพิ่งจะเคยชอบใครครั้งแรก อีกอย่างผู้ชายวัยนี้ต่างก็อ่อนไหวและอ่อนประสบการณ์ทั้งนั้น ถ้าตอนนี้เธอไปจี้เขามากๆ แล้วเกิดจี้ถูกต่อมรักศักดิ์ศรีของเขาเข้าจะทำยังไง

เมื่อคิดได้แบบนี้ หร่วนซิงหว่านก็วางโทรศัพท์ลง แล้วนอนแผ่อยู่บนเตียง

แต่ไม่ว่ายังไงก็นอนไม่หลับ

เธอนอนพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียงครู่ใหญ่ จู่ๆก็พลันลุกขึ้นมานั่ง แล้วถอนหายใจออกมายาวๆ

ทั้งที่ตาหมาบ้านั่นไม่อยู่ ไม่มีใครมากวนให้เธอรำคาญแท้ๆ เธอก็ควรที่จะดีใจไม่ใช่เหรอ

แต่ไม่รู้ว่าทำไม เธอกลับรู้สึกเหมือนขาดอะไรไป

เขาเพิ่งมานอนที่นี่ได้ไม่กี่คืน เธอก็ชินเสียแล้วเหรอ

หร่วนซิงหว่านนั่งพิงหัวเตียง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง แล้วส่งข้อความไปหาโจวฉือเซิน ถามว่าเขายังยุ่งอยู่ไหม

ผ่านไปยี่สิบนาที โจวฉือเซินก็ยังไม่ตอบ

ดูท่าคงจะยุ่งมากสินะ

หร่วนซิงหว่านวางโทรศัพท์ลงบนหัวเตียง ปิดไฟแล้วล้มตัวลงนอนบนเตียงอีกครั้ง หลับตาลงพยายามให้ตัวเองเข้าสู่ห้วงนิทรา

พรุ่งนี้ต้องไปตระกูลหลิน เธอยังต้องไปสู้รบตบมือกับคนทางนั้นอีก

ผ่านไปพักใหญ่ ลมหายใจของเธอถึงได้สม่ำเสมอ และหลับไปในที่สุด

ในตอนที่หร่วนซิงหว่านกำลังนอนเคลิ้มๆ ก็รู้สึกได้ว่าด้านหลังเย็นวาบ จากนั้นก็มีคนเข้ามาประชิด ดึงเธอเข้าไปในอ้อมกอด

ลมหายใจเต็มไปด้วยกลิ่นอายที่คุ้นเคย

เธอกึ่งหลับกึ่งตื่น เอ่ยถามอย่างงัวเงียว่า "คุณบอกว่าจะไม่กลับไม่ใช่เหรอ?"

ชายหนุ่มเอ่ยตอบเสียงทุ้ม "ก็คุณคิดถึงผมนี่นา"

เพราะงั้นเขาถึงได้กลับมา

หร่วนซิงหว่านไม่ได้ตอบกลับ เพราะไม่มีแรง ตอนนี้เธอง่วงไม่ไหว

เมื่อเธอหลับไปอีกครั้ง โจวฉือเซินก็จูบริมฝีปากของเธอ

คืนนี้มีข่าวว่อนไปทั่ว ว่าหลินซื่อกับWilliamเซ็นสัญญากันแล้วเรียบร้อย โครงการก็ตกไปอยู่ในมือของWilliamอย่างเป็นทางการแล้วเหมือนกัน

หลินซื่อก็จะค่อยๆล้มละลายไปทีละขั้น

รอดูแค่ว่าหลินจื้อหย่วนจะเฉลียวใจเมื่อไหร่ก็เท่านั้น

......

เช้าวันรุ่งขึ้น ตอนที่หร่วนซิงหว่านลืมตาขึ้นมา แล้วพบว่าโจวฉือเซินนอนอยู่ข้างๆก็นิ่งไปนิด เธอนึกว่าตัวเองฝันไปเสียอีก

หร่วนซิงหว่านไม่ได้ปลุกเขา ลุกขึ้นไปทำอาหารเช้าจนเสร็จ ในขณะที่กำลังจะไปเรียกเขา โจวฉือเซินก็เดินออกมาจากห้องนอนแล้ว

โจวฉือเซินนั่งลงบนโต๊ะอาหาร เอ่ยถามเธอว่า "คุณไปสตูดิโอตั้งแต่เช้าแบบนี้ทุกวันเลยเหรอ?"

หร่วนซิงหว่านเอ่ยพูด "เปล่าหรอก เพียงแต่ว่าซานซานกลับบ้าน หลายเรื่องในร้านฉันเลยต้องตัดสินใจคนเดียว จึงค่อนข้างยุ่งน่ะ แต่ว่า....."

เธอหยุดพูด จากนั้นก็พูดต่อว่า "วันนี้ช่วงบ่ายฉันอาจจะไม่ได้ไปที่สตูดิโอ"

โจวฉือเซินพูดเสียงนุ่ม "จะไปตระกูลหลินเหรอ"

หร่วนซิงหว่านพยักหน้า "ไม่อยากยืดเยื้ออีกต่อไปแล้ว"

สองวันก่อน เธอให้เวลาตัวเองได้ผ่อนคลายแล้ว หรือจะพูดว่าเตรียมตัวก็ได้

ถ้าเวลายืดยาวออกไปมากกว่านี้ ถ้าเธอยังไม่ย้ายไปที่ตระกูลหลินล่ะก็ ความสนใจของคนนอกที่มีต่อเรื่องนี้ก็จะค่อยๆลดลง

โจวฉือเซินเอ่ยพูดว่า "กินข้าวเสร็จเดี๋ยวผมไปส่ง"

หร่วนซิงหว่านอ้าปาก เตรียมจะปฏิเสธ แต่ก็คิดว่าไหนๆเมื่อวานก็เจอหลินจืออี้ที่ลานขี่ม้าแล้ว ถึงพวกเขาจะไม่ได้อยู่ด้วยกัน แต่หลินจืออี้ก็น่าจะแค้นฝังหุ่นเธอตั้งนานแล้ว

"ได้"

ในเมื่อตัดสินใจไปอยู่ที่ตระกูลหลิน ก็ต้องคืนห้องที่นี่ ของใช้ที่จำเป็นในชีวิตประจำวันและเสื้อผ้าที่ใส่ประจำช่วงนี้ก็ต้องเอาไปด้วย

หร่วนซิงหว่านเก็บของได้สองกระเป๋าเดินทาง แต่ว่านอกจากของพวกนี้แล้ว ในตู้ก็ยังมีเสื้อผ้าที่เอาไว้ใส่หน้าหนาวและหน้าร้อนอีกตั้งหลายตัว ตอนนี้ใส่ไม่ได้แล้ว และก็เอาไปไม่ได้ด้วย

เพราะไม่รู้ว่าจะยัดยังไงแล้ว