บทที่ 331 ถึงเวลาละทิ้งการยึดติด

หร่วนซิงหว่านขับรถออกมาได้ไม่นาน ฝนก็ตกหนักกว่าเดิม เม็ดฝนตกลงกระทบกระจกรถเบื้องหน้าอย่างต่อเนื่อง

เธอไม่ได้ขับรถบ่อย เนื่องจากฝนตกหนักรถจึงติด ก่อให้เกิดการจลาจลล่าช้า กว่าจะถึงตระกูลหลิน ก็ใช้เวลาไปชั่วโมงกว่าๆ

ตอนที่รถขับเข้ามาในตระกูลหลินช้าๆ หร่วนซิงหว่านก็อดคิดไม่ได้ว่า ถ้าไม่ใช่เพราะโจวฉือเซินเอารถมาให้เธอใช้ ไม่แน่วันนี้เธออาจจะได้เดินตากฝนกลับบ้านก็ได้

เมื่อเธอจอดรถลงตรงหน้าบ้าน ก็มีคนใช้ถือร่มเดินเข้ามาหา พร้อมตะโกนเรียก "คุณหร่วน"

หร่วนซิงหว่านยิ้ม "ขอบคุณ"

คนใช้ไม่ได้ตอบอะไร เพียงแค่ถอยกลับเงียบๆ

ตั้งแต่หน้าประตูจนถึงขึ้นมาชั้นบน หร่วนซิงหว่านก็รู้ว่าท่าทีของคนใช้ทั้งตระกูลหลินที่มีต่อเธอเปลี่ยนไปอย่างมาก

แม้จะไม่ถือว่าเป็นไปในทางที่ดี แต่เทียบกับตอนเช้าที่ไม่มาให้เห็นหน้าแล้ว อย่างน้อยตอนนี้ก็มีทักทายเธอบ้าง

หร่วนซิงหว่านไม่รู้ว่าหลินจื้อหย่วนกับหลินจืออี้ไม่อยู่ หรือกลับห้องตัวเองไปแล้ว หลังจากที่เธอเดินเข้ามาในห้อง ก็พบว่าของที่วางอยู่บนโต๊ะเหมือนจะถูกรื้อค้น

เธอเม้มริมฝีปาก มองอย่างละเอียดอีกครั้ง จนแน่ใจแล้วว่าไม่มีของหาย ถึงได้ปิดประตูลงกลอนเดินเข้าห้องน้ำ

ดูเหมือนว่าจะไม่ได้มีแค่เธอที่มาสำรวจตระกูลหลิน แต่คนในตระกูลหลินเองก็กำลังสำรวจเธอเหมือนกัน

หลังจากอาบน้ำเสร็จ หร่วนซิงหว่านก็เริ่มอ่านเนื้อหาที่เกี่ยวข้องกับการแข่งขันนักออกแบบ

อ่านได้ไม่นาน เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เป็นเพ้ยซานซานที่โทรมา

หร่วนซิงหว่านกดรับ "ซานซาน มีอะไรเหรอ?"

เพ้ยซานซานเอ่ยพูด "เปล่าๆ ฉันกำลังเก็บของ ว่าจะโทรมาถามว่าแกอยู่ที่นั่นเป็นยังไงบ้าง"

"ก็ได้อยู่" หยุดไปชั่วครู่ หร่วนซิงหว่านก็พูดขึ้นมาอีกว่า "ทำไมแกเก็บของเร็วจัง?"

"เออ พูดไปแกอาจจะไม่เชื่อ ตอนฉันกลับมาช่วงบ่าย บังเอิญเจอDanielในลิฟต์ด้วย ตอนนี้ฉันเข้าใจความซวยของแกที่ไปไหนก็เจอโจวฉือเซินที่นั่นในตอนนั้นแล้วล่ะ ฉันติดต่อบริษัทย้ายบ้านไว้แล้ว จะย้ายออกพรุ่งนี้เช้า ฉันอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้แล้ว!"

หร่วนซิงหว่านดึงมุมปาก ไม่รู้ว่าควรพูดอะไรดี ผ่านไปพักใหญ่ถึงได้พูดขึ้นมาว่า "‘งั้นฝากแกบอกทางบริษัทย้ายบ้าน ให้ส่งคนมาเพิ่มอีกสองคน ให้ช่วยย้ายของฉันออกมาด้วย รอฉัน....จัดการเรื่องทางนี้เรียบร้อย แล้วฉันจะไปเอาของที่แก"

เพ้ยซานซานเอ่ยพูดอย่างงุนงง "ของแกย้ายออกไปหมดแล้วไม่ใช่เหรอ?"

หร่วนซิงหว่าน "?"

"ประธานโจวส่งคนมาย้ายออกไปแล้ว เพิ่งกลับไปได้ไม่นานนี้เอง ฉันก็นึกว่าแกบอกให้เขามาย้ายให้ซะอีก"

หร่วนซิงหว่าน "......."

ตาหมาบ้าปิดปากเงียบเลยนะ เมื่อกี้ไม่มีหลุดบอกเธอสักแอะ!

เพ้ยซานซานลองเชิงถามว่า "เขาคงไม่ได้แอบมาย้ายโดยไม่บอกแกหรอกใช่ไหม?"

หร่วนซิงหว่านหัวเราะแห้ง "ช่างเถอะ เดี๋ยวฉันไปเอาของที่เขาเองก็ได้"

"แกไม่คิดที่จะอยู่กับเขาเหรอ?"

"ก็.....ค่อยว่ากันอีกทีแล้วกัน"

โบราณกล่าวไว้ว่า ระยะห่างก่อให้เกิดความพอดี ถ้าหากเธออยู่กับโจวฉือเซินล่ะก็ ยังไม่ทันได้แก่ตาย คงถูกเขากวนโมโหตายก่อนพอดี

อีกอย่างดูเหมือนว่าถ้าจะอยู่ด้วยกันตอนนี้ คงไม่ใช่เรื่องง่ายๆสบายๆ อาจจะต้องเผชิญปัญหาที่เธอไม่อยากเผชิญอย่างเลี่ยงไม่ได้

เพ้ยซานซานคุยกับหร่วนซิงหว่านสักพักใหญ่ ถึงได้วางสายไป แล้วเก็บของต่อ

เธอเก็บของใส่ลังเสร็จ เสียงกดออดก็ดังขึ้นมา

เพ้ยซานซานคิดว่าเป็นเดอริเวอรี่ที่เธอสั่ง จึงวิ่งไปที่เปิดประตู แต่พอเปิดออก กลับพบว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือตัวซวยคนนั้น