บทที่ 341 ก็คงจะมีการปฏิบัติการระมัดระวังรอบคอบทุกจังหวะของเขา

หร่วนซิงหว่านถอนความคิดกลับและยิ้ม "ไม่มีอะไร"

เพ้ยซานซานหยิบแบบแปลนขึ้นมา "งั้นฉันไปล่ะ มีอะไรให้โทรหาฉัน"

"ได้ ไปเถอะ"

ในตอนเช้า เมื่อหร่วนซิงหว่านไปเติมน้ำที่ห้องกาแฟ มีหญิงสาวคนหนึ่งค่อยๆ ขยับเข้ามา และกระซิบว่า "พี่ซิงหว่าน ฉันขอถามอะไรหน่อยได้ไหมคะ?"

เมื่อได้ยินเสียงของเธอ มือของหร่วนซิงหว่านก็สั่นขึ้น และได้นึกถึงฉากที่น่าอายเมื่อเช้าโดยไม่รู้ตัว

เธอวางแก้วน้ำลงแล้วหันไปยิ้มเบาๆ "ได้สิ เรื่องอะไร"

"ก็คือ......" หญิงสาวลังเลเล็กน้อย เหมือนกับว่าไม่รู้จะเอ่ยปากอย่างไรดี

หร่วนซิงหว่านไม่รีบร้อน รอให้เธอค่อยๆ คิด

ผ่านไปครู่หนึ่ง หญิงสาวจึงเอ่ยขึ้นว่า "พี่ซิงหว่าน พี่ยังจำคนที่มาที่ร้านของพวกเราได้ไหมว่ามีคนแบบไหนบ้าง? ก็ชายวัยกลางคนอายุประมาณสี่สิบถึงห้าสิบปี ดูไปแล้วเป็นคนร่ำรวยและมีสง่ามาก"

หร่วนซิงหว่านรู้สึกงุนงงเล็กน้อย "ทำไมจู่ๆ ถึงถามเรื่องนี้ขึ้นมาล่ะ?"

หญิงสาวถอนหายใจ "ก็เมื่อวาน คนที่มาหาพี่ที่ร้านนั้น...... อาจจะเป็นพ่อของพี่นะ?"

หร่วนซิงหว่านเม้มปาก ส่งสัญญาณให้เธอพูดต่อ

"หลังจากที่ฉันเห็นเขา ก็อดที่จะนึกถึงอีกคนไม่ได้ เลยรู้สึกว่าบุคลิกลักษณะของพวกเขาคล้ายกันมากเป็นพิเศษ คนนั้นน่าจะเคยมาที่ร้านเรา แต่ฉันนึกให้ตายก็นึกไม่ออกว่าเขาเป็นใคร ฉันคิดทั้งคืนก็นึกไม่ออก พี่ซิงหว่านอย่าถือสาเลยนะ ฉันเป็นโรคย้ำคิดย้ำทำมาตั้งแต่เด็ก เรื่องใดเรื่องหนึ่งต้องคิดออกก่อนถึงจะยอมเลิกได้"

หร่วนซิงหว่านยิ้ม "ไม่เป็นไรจ้ะ บางครั้งฉันก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน"

หญิงสาวกล่าวต่อว่า "ทุกวันมีคนมาร้านเยอะแยะมากมาย พี่คงจำไม่ได้เหมือนกัน จำไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ฉันก็แค่ถามไปเรื่อยเปื่อย"

ก่อนหน้านั้นถ้าเธอถามคำถามนี้มาก หร่วนซิงหว่านอาจจะไม่มีคลับคล้ายคลับคลาอะไรเลยจริงๆ

แต่เมื่อเช้าของวันนี้ ในหัวเธอก็กำลังคิดถึงคนคนนี้

ดังนั้นเมื่อหญิงสาวพูดขึ้น เธอก็รู้ว่านั่นคือใคร

แต่ระหว่างหลินจื้อหย่วนและWilliam ยังคงแตกต่างกัน

หลินจื้อหย่วนจงใจแกล้งทำเป็นอ่อนโยนและสง่างาม หลังจากผ่านช่วงเวลามาหลายปี เกือบจะกลายเป็นหน้ากากหนาๆ หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับเขา และอารมณ์ก็ไม่เปิดเผยออกมาง่ายๆ

ส่วนWilliamเป็นสุภาพบุรุษที่ฝังลึกอยู่ในกระดูก แต่โจวฉือเซินพูดถูก เขาเป็นนักธุรกิจ บางครั้งเขาก็อาจจะมีการคาดการณ์ของเขา บ้างก็คงจะมีการปฏิบัติการระมัดระวังรอบคอบทุกจังหวะของเขา

สองคนนี้อาจจะอยู่ในระดับเดียวกัน แต่ในความเป็นจริงเพียงแค่มองอย่างใกล้ชิดก็จะรู้สึกว่าคนสองคนนี้แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

หร่วนซิงหว่านพูด "น่าจะมีคนแบบนี้นะ ฉันเองก็คลับคล้ายคลับคลาอยู่บ้าง"

หญิงสาวได้ยินดังนั้นก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ "ใช่ไหมๆ ฉันว่าแล้วไง ฉันพูดกับพวกเธอก็ยังไม่เชื่อฉัน มีคนแบบนี้ก็ดีแล้ว แสดงว่าฉันไม่ได้มีภาพหลอนปรากฏออกมา พี่ซิงหว่านฉันไปทำงานก่อนนะ"

"ไปเถอะ"

เมื่อกลับมาถึงห้องทำงาน หร่วนซิงหว่านก็หยิบโทรศัพท์ออกมา คิดอยู่นานก่อนจะโทรหาเฉิงเว่ย "เฉิงเว่ย ตอนนี้นายยุ่งอยู่หรือเปล่า?"

"ไม่ยุ่ง มีอะไรเหรอ?"

หร่วนซิงหว่านพูดเสียงเบา "ออกมาดื่มกาแฟสักแก้วได้ไหม"

เฉิงเว่ยไม่ลังเล จึงตอบตกลงทันที

หลังจากนัดสถานที่กันไว้แล้ว หร่วนซิงหว่านก็หยิบของขึ้นมา และสั่งงานให้กับสาวๆ ในสตูดิโอแล้วค่อยออกไป

เมื่อหยวนซิงหว่านขึ้นรถเพิ่งจะเสียบกุญแจ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้

เธอหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ และส่งข้อความถึงโจวฉือเซินว่า [ฉันไปหาเฉิงเว่ยละ มีเรื่องจะถามเขานิดหน่อย]