บทที่ 348 นี่มันน่าประหลาดใจจริงๆ เลย

หลังจากWilliamเทน้ำให้โจวฉือเซินแก้วหนึ่ง นั่งลงตรงหน้าของเขาแล้วถามว่า: "ท่านประธานโจวทำไมถึงกลับมากับเสี่ยวไป๋ครับ?"

ขาอันเรียวของโจวฉือเซินวางทับซ้อนกันไว้ นิ้วของเขาแตะบนที่วางแขนของโซฟาอย่างเบาๆ และพูดอย่างเฉยชาว่า : "ฉันคิดว่าถามคำถามนี้คุณควรถามเขานะ

Williamมองหันหลัง มองดูลูกชายที่นอนอยู่กลางประตู เขาก็รีบหดหัวเข้าไปข้างใน แล้วปิดประตูไว้อย่างแน่น

เขาพูดอย่างอ่อนโยนว่า: "ถ้าหักเสี่ยวไป๋ทำอะไรที่ขัดใจท่านประธานโจวไป ผมขอโทษแทนเขาครับ เขา......"

"ไม่จำเป็นต้องขอโทษหรอก" เสียงของโจวฉือเซินเย็นลง "เขาไปหาหร่วนซิงหว่านมาแล้ว"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ Williamก็รู้สึกสะดุ้งใจ อาจเป็นเพราะเขาไม่คิดว่าเรื่องมันจะเป็นแบบนี้ จากนั้นสีหน้าของเขาก็จริงจังขึ้น ไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

โจวฉือเซินพูดต่อว่า: "เด็กคนนี้เก็บไว้ใกล้ตัวก็เหมือนกับระเบิดเวลา วันนี้เขาไปหาหร่วนซิงหว่านได้ พรุ่งนี้ก็ไปหาถึงที่หลินจื้อหย่วนได้แน่นอน หากเขาดึงหร่วนซิงหว่านเข้าไปเกี่ยวข้องด้วย คุณWilliamคิดว่า แบบนี้ก็ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ"

Williamเม้มปาก หลังจากนั้นครู่หนึ่งแล้วค่อยพูดว่า: "ท่านประธานโจวไว้ใจได้เลยครับ ผมสัญญาว่าจะไม่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีกแน่นอน"

"ผมไม่ได้มาเพื่อฟังคำสัญญาอะไรทั้งนั้น ผมแค่อยากเตือนคุณWilliam บางครั้งการละเลยแม้แต่น้อยก็อาจถึงตายได้ ความหมายเช่นนี้ คุณควรเข้าใจกว่าผมนะครับ"

"ที่ท่านประธานโจวพูดมา ผมได้จดจำไว้แล้วครับ"

โจวฉือเซินกำลังจะลุกขึ้นจากไป แต่เหมือนเขาจะคิดอะไรบางอย่างได้พอดี เขานั่งลงอีกครั้ง ยักคิ้วขึ้นแล้วพูดว่า "ฉันมีคำถามหนึ่งที่อยากถามหน่อย"

Williamพูดว่า: "ท่านประธานโจวเชิญพูดเลยครับ"

โจวฉือเซินค่อยๆ เอ่ยปากขึ้นว่า: "ถึงแม้ว่าคุณWilliamจะกลับมาที่เมืองหนานเฉิงใหม่หลังจากเวลาผ่านไปหลายปี แท้ที่จริงแล้วควรบอกว่าใครก็ไม่รู้จักถึงจะถูก แต่ผมคิดว่ามีชื่อหนึ่งที่คุณลุงจจะยังมีความประทับใจอยู่"

Williamไม่ตอบ ยกแก้วแล้วดื่มน้ำคำหนึ่งแล้วรอคำพูดของเขาต่อ

โจวฉือเซินพูดต่อว่า: "หร่วนจุน ชื่อนี้ คุณWilliamคุ้นหูไหมครับ"

"คนคนนี้คือ?"

นัยน์ตาของโจวฉือเซินก็ยิ่งเย็นชาขึ้น แต่รอยยิ้มกลับยิ่งน่ากังวลขึ้น: "ไม่มีไรหรอก ก็แค่นักต้มตุ๋นที่ไม่สำคัญอะไรเอง ในเมื่อคุณWilliamไม่รู้จัก ก็ถือว่าผมไม่เคยพูดละกัน ผมคิดว่าคุณก็คงไม่อยากสนใจว่าเขาอยู่ที่ไหนหรอกครับ"

William: "......"

โจวฉือเซินเดินไปไม่กี่ก้าว จู่ๆ Williamก็พูดขึ้นมาว่า: "หากท่านประธานโจรมีไรที่อยากให้ผมช่วยเหลือ บอกมาได้เลยนะครับ"

"พรุ่งนี้ผมจะทำงานนอกสถานที่ที่อิตาลี รบกวนคุณWilliamช่วยดูแลภรรยาของผมด้วยนะครับ"

พอโจวฉือเซินจากไป เสี่ยวไป๋ค่อยออกมาจากห้องนอน ก้มหัวลงไว้ตลอด เหมือนรู้ว่าตัวเองทำผิดไปแล้ว

เขาพูดอย่างเสียงเบาว่า: "ขอโทษด้วยครับคุณลุงWilliam ที่สร้างความเดือดร้อนกับคุณ"

Williamเดินไปตรงหน้าของเขาแล้วหมอบลง จับหัวของเขาแล้วพูดว่า: "ไม่เป็นไรหรอก เรื่องนี้ก็ไม่ใช่ความผิดของผม แต่ว่าเสี่ยวไป๋ ผมบอกคุณลุงได้ไหมว่า ทำไมผมถึงทำแบบนี้?"

เสี่ยวไป๋กัดริมฝีปากไว้ น้ำตาคลออยู่ในตา คิดไปตั้งนานแล้วพูดอย่างสะอึกสะอื้นว่า: "ผมเห็นในเน็ตบอกว่า เธอเป็นลูกสาวของ......ประธานหลิน"

เขายังพูดไม่จบ Williamก็คาดเดาอะไรบางอย่างได้เล็กน้อยแล้ว

เสี่ยวไป๋เป็นลูกชายของพนักงานที่เกิดอุบัติเหตุคนนั้นในโครงการของหลินซื่อ ตอนแรกหลินซื่อต้องการที่จะตัดรากถอนโคน แต่Williamรีบไปพาสองแม่ลูกนี้หนี่ออกมาได้ก่อน แต่แม่ของเสี่ยวไป๋ก็ได้ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ในระหว่างทาง นอนอยู่โรงพยาบาลจนตอนนี้ยังไม่ฟื้นมา

เด็กคนนี้ต้องเกลียดชังหลินซื่อทั้งตระกูลอย่างไม่ต้องสงสัยเลย

ช่วงนี้หลินซื่อเพื่อปกปิดสิ่งที่เกิดขึ้นในอดีต ก็ได้แอบดันข่าวที่หร่วนซิงหว่านจะกลับตระกูลหลิน

อย่างนี้ สายตาส่วนใหญ่ของโลกภายนอกก็จะสนใจ ซุบซิบเรื่องนี้ ตรงกันข้าม น้อยคนนักที่จะสนใจสถานการณ์ตอนนี้ของหลินซื่ออีก

ผ่านไปสักครู่ เสี่ยวไป๋สะอื้นแล้วพูดว่า: "ผมไม่ได้ทำอะไรเลยครับ ผมแค่อยากจะออกไปดูหน่อย"