บทที่ 402 อย่าทำผิดพลาด

หลี่เสวี่ยหันกลับไปมอง และมั่นใจว่าเฉินเป่ยไม่ได้สังเกตเห็นเธอ ถึงได้ลากหยางเจิ้นออกไป

หลังจากนั่งลงบนม้านั่ง หยางเจิ้นซื้อเครื่องดื่มมาสองแก้ว และนั่งลงข้างๆ เธอ "อีกเดี๋ยวเราจะไปดูหนังกันนะ?"

หลี่เสวี่ยรับเครื่องดื่ม แล้วส่ายหัว "ฉันอยู่ได้ไม่เกินสิบนาที จะต้องกลับแล้ว"

หยางเจิ้นขมวดคิ้วและดูเหมือนจะไม่พอใจเล็กน้อย "รีบขนาดนั้นเลยเหรอ?"

"ช่วยไม่ได้หรอกนี่" หลี่เสวี่ยพูด "ไม่งั้นวันนี้เย็นๆ เราไปดูทีหลังนะ ตอนนั้นฉันน่าจะไปได้"

หยางเจิ้นพูดต่อ "ก่อนหน้านี้ไม่ใช่สามารถออกมาบ่อยหรอกเหรอ? ช่วงนี้เกิดอะไรขึ้น?"

หลี่เสวี่ยจิบเครื่องดื่มหนึ่งคำ แล้วพูดช้าๆ ว่า "น้าสวี่เธอไปต่างเมืองแล้ว มีแค่ฉันคนเดียวที่ดูแลเด็ก ก็เลยออกมาไม่ได้ แต่บ่ายวันนี้เธอจะกลับมาได้เหรอ?"

"น้าสวี่?" หยางเจิ้นถามอย่างครุ่นคิด "ก็หามาดูแลเด็กเหมือนกันเหรอ?"

หลี่เสวี่ยได้ยินดังนั้น ก็อ้าปากค้าง ไม่รู้ว่าจะพูดยังไงดี เธอพูดอย่างคลุมเครือว่า "ไม่ใช่หรอก เธอคือ......"

หลังจากหยุดไปครู่หนึ่ง หลี่เสวี่ยพูดขึ้นมาว่า "สรุปก็คือหลังจากรอให้น้าสวี่กลับมาถึง ฉันก็มีเวลาแล้ว"

หยางเจิ้นไม่ได้ถามอะไรมาก เพราะกลัวว่าถ้าพูดไปอีกจะยิ่งทำให้เธอสงสัย ได้แต่ยิ้ม และหยิบโทรศัพท์ออกมา "อยากดูหนังเรื่องอะไร? ผมจะจองตั๋วก่อน"

หลี่เสวี่ยเดินเข้าไปดู และสุดท้ายจึงเลือกมาหนึ่งเรื่อง "อันนี้เถอะ แต่ทางที่ดีน่าจะค่ำๆ สักหน่อยค่อยจองเถอะ รอให้น้าสวี่กลับมาก่อนค่อยว่ากัน"

"ได้ครับ"

หลังจากนั่งได้ไม่กี่นาที หลี่เสวี่ยก็มองไปที่เวลา และรีบลุกขึ้น "ได้เวลาที่ฉันต้องไปแล้ว"

เธอมองไปรอบๆ แต่ไม่พบถังขยะ

หยางเจิ้นยื่นมือออกไปอย่างมีน้ำใจ "ให้ผมเถอะ เดี๋ยวผมจะเอามันไปทิ้งเอง"

หลี่เสวี่ยยิ้มอย่างมีความสุข แล้วก้มหน้าลงจูบไปที่หน้าเขา "งั้นฉันไปก่อนนะ ไว้เจอกันตอนเย็น"

"เจอกันตอนเย็นครับ"

เมื่อหลี่เสวี่ยวิ่งไปไกล หยางเจิ้นก็ค่อยๆ เก็บรอยยิ้มบนใบหน้าของเขา บีบแก้วเครื่องดื่มที่ว่างเปล่าในมือ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยแผนการ

ถ้าเขาเดาไม่ผิด "น้าสวี่" ที่หลี่เสวี่ยพูดถึงก็คือแม่แท้ๆ ของโจวฉือเซิน

แต่โลกภายนอกคิดมาตลอดว่าคนผู้นี้ตายไปนานแล้ว แต่คิดไม่ถึงว่าจะยังมีชีวิตอยู่

โจวฉือเซินเรียกแม่แท้ๆ ของเขามาดูแลเด็กคนนั้น ดูท่าการคาดเดาของเขาจะถูกต้องแล้ว

หยางเจิ้นไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรได้ เขาวางแก้วเครื่องดื่มสองแก้วลง และลุกขึ้นเดินไปทางหลี่เสวี่ย

เมื่อใกล้ถึงนี้ หยางเจิ้นก็ซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้ และมองไปที่ชายที่อยู่ข้างๆ หลี่เสวี่ย ดวงตามืดครึ้ม จากนั้นหยิบโทรศัพท์ออกมาถ่ายรูป

เฉินเป่ยเหมือนจะสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง และรีบหันหน้าไป

หยางเจิ้นรีบถอนสายตา และซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้

อีกด้านหนึ่ง หลี่เสวี่ยมองไปที่เฉินเป่ย "มีอะไรเหรอ?"

เฉินเป่ยไม่พบความผิดปกติใดๆ จึงพูดด้วยน้ำเสียงที่สงบ "ไม่มีอะไร ออกมาสักพักแล้ว กลับเถอะ"

หลี่เสวี่ยพยักหน้า "ได้ค่ะ"

เมื่อครู่เกือบจะถูกจับได้แล้ว หยางเจิ้นไม่กล้าเข้าไปใกล้

หลังจากคิดอยู่หลายวินาที เขาได้หันหน้าไปขับรถ และรออยู่ที่หน้าประตูหมู่บ้าน

หลังจากที่พวกเขาย้ายมาที่นี่ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่หยางเจิ้นมาหาหลี่เสวี่ย ดังนั้นรู้อย่างชัดเจนว่าพวกเขาจะออกจากทางออกใด

หลี่เสวี่ยและเฉินเป่ยเข็นเด็กออกมาตากแดด ก็ไม่ได้ขับรถ จึงค่อยๆ เดินกลับ

เมื่อพวกเขากลับมา หยางเจิ้นได้รออยู่ข้างล่างเป็นเวลายี่สิบนาทีแล้ว

เขาเห็นหลี่เสวี่ยเดินนำหน้า และชายคนนั้นที่อยู่กับเธอก่อนหน้านี้ ได้รักษาระยะห่างกับเธออยู่ไม่ไกลไม่ใกล้ ไม่นานเขาก็เข้าไปในเขตชุมชน

ไม่กี่นาทีต่อมา ชายคนนั้นก็ออกมาจากเขตชุมชน และเข้าไปในรถออฟโรดที่จอดอยู่ริมถนน ไม่ได้ลงมาอีกเลย

หยางเจิ้นจำหมายเลขทะเบียนรถได้ จึงจงใจขับรถผ่านรถออฟโรด และเมื่อขณะที่แซงผ่านไป เขากวาดสายตามองเข้าไปในรถ ที่มีมากกว่าหนึ่งคน

เมื่อเขาจากไป คนข้างในพูดว่า "พี่เป่ย รถคันนี้เหมือนจะเป็นรถของแฟนหลี่เสวี่ย"