บทที่ 477 อันที่จริงฉันน่าจะเดาได้เร็วกว่านี้

เพ้ยซานซานอยู่เป็นเพื่อนหร่วนซิงหว่านตลอดวัน จนกระทั่งโจวฉือเซินกลับมา เธอจึงค่อยออกไป

หร่วนซิงหว่านนั่งอยู่บนเตียง มองไปที่เขาอย่างไร้อารมณ์ "ฉันอยากออกจากโรงพยาบาล"

โจวฉือเซินดึงเนกไทออกด้วยมือเพียงข้างเดียว ก่อนจะนั่งลงบนโซฟา และพูดด้วยน้ำเสียงปกติ "ไม่ใช่บอกว่าครึ่งเดือนเหรอ"

หร่วนซิงหว่านอ้าปาก เดิมที่เธอต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็รู้สึกว่ามันเป็นการประท้วงที่ไร้ผล หลังจากคิดเรื่องนี้ เธอก็จำสิ่งที่เพ้ยชานชานพูดเมื่อบ่ายวันนี้ได้ ก่อนจะเลียริมฝีปากอย่างเงียบ และเดินไปที่เตียง "ไม่เป็นไรค่ะ ครึ่งเดือนก็ครึ่งเดือน ก็พอดีกับที่จี้หวยเจี้ยนกลับมาพอดี จะได้คุยกับเขาด้วย"

โจวฉือเซิน "?"

ข่าวที่ประธานจี้เข้าโรงพยาบาล วันนี้ตอนบ่ายเขาเพิ่งจะได้รู้ ตระกูลจี้ซ่อนเรื่องนี้ไว้อย่างมิดชิด และไม่เปิดเผยแม้เพียงครึ่งเดียว น่าจะรอให้จี้หวยเจี้ยนกลับมา จัดการเรื่องของบริษัทใหม่อีกครั้ง

เขาพูด "ใครบอกคุณ"

"ก่อนหน้าฉันเจอจี้หรันข้างล่าง เธอบอกค่ะ"

"พวกเขาอยู่ในโรงพยาบาลนี้?"

"ใช่ค่ะ นี่อาจจะเป็นพรหมลิขิตก็ได้นะ"

โจวฉือเซินหัวเราะเย็นชา ก่อนจะลุกขึ้นยืนทันที

หร่วนซิงหว่านมองไปที่เขา "คุณจะทำอะไร"

"ไม่ใช่ว่าคุณอยากออกไปจากโรงพยาบาลเหรอ ผมจะไปทำเรื่องให้คุณออก"

พูดจบ ขายาวของโจวฉือเซินก็ก้าวเดินออกไป

หร่วนซิงหว่านมองแผ่นหลังของเขา ก่อนจะยกยิ้ม ค่อนข้างได้ผล

ทางกลับ หร่วนซิงหว่านพูด "โทรศัพท์ของฉันอยู่ที่คุณไหม?"

สีหน้าของโจวฉือเซินไม่เปลี่ยน "อยู่กับผมไหม"

หร่วนซิงหว่าน "......"

เธอพูดอย่างไม่พอใจ "คืนโทรศัพท์มาให้ฉัน ฉันยังมีเรื่องให้ทำอีกเยอะค่ะ"

"เรื่องอะไร"

"มีอีกเยอะ เมื่อวานจนถึงตอนนี้ฉันยังไม่ได้แตะโทรศัพท์ฉันเลย ถ้ามีคนตามหาฉันละ"

โจวฉือเซินพูดอย่างสงบ "ไม่มี"

หร่วนซิงหว่านเงียบไป "คุณดูโทรศัพท์ฉัน?"

"ผมดูไม่ได้เหรอ?"

"......ก็ไม่ใช่ แต่ถ้าตามหลักความไว้เนื้อเชื่อใจซึ่งกันและกัน คุณควรบอกฉันก่อนไม่ใช่เหรอ แล้วค่อยดู"

โจวฉือเซินยังคงไร้ซึ่งอารมณ์ "คุณเคยเชื่อใจผมเมื่อไหร่"

หร่วนซิงหว่านอดไม่ได้ที่จะเม้มปาก ไอ้ผู้ชายคนนี้คิดเล็กคิดน้อยเสียจริง ไม่เคยเห็นใครใจแคบเท่าเขาเลย

ไม่รอให้หร่วนซิงหว่านพูด โจวฉือเซินก็พูดว่า "อยากได้โทรศัพท์คืนก็ได้"

หร่วนซิงหว่าน "?"

"แต่สองสามวันนี้อย่าไปสตูดิโอ ต้องพักผ่อนอยู่บ้าน" จากนั้น โจวฉือเซินก็พูดอีกครั้ง "หรือจะตามผมไปบริษัท"

เมื่อได้ยินประโยคหลัง หร่วนซิงหว่านก็แทบจะตอบโดยไม่ต้องคิดเลยว่า "ฉันจะอยู่ที่บ้าน"

เมื่อได้ยิน มุมปากของโจวฉือเซินก็ปรากฏรอยยิ้มแบบสังเกตุไม่ได้

พลันหร่วนซิงหว่านก็ตระหนักได้ว่าตัวเองตกหลุมพรางเข้าเสียแล้ว

โจวฉือเซินพูดต่อ "ถ้าคุณรู้สึกว่าอยู่คนเดียวมันน่าเบื่อ ผมสามารถทำงานที่บ้านอยู่เป็นเพื่อนคุณได้นะ"

หร่วนซิงหว่าน "......"

เธอปฏิเสธอย่างอารมณ์ไม่ดี "ขอบคุณสำหรับความกรุณาค่ะ"

"สองสามวันนี้ผมจะให้ป้าจางมาทำอาหารให้คุณ คุณอยากจะไปไหนก็ไปได้ แต่ว่าต้องมีคนไปด้วย ไม่ผมก็เธอ เลือกมาสักคน"

"ฉันไม่ใช่เด็กนะ ทำไมต้องมีคนตามไปด้วย"

"ถ้าคุณหมดสติไปอีก ผมจะไปหาคุณได้จากที่ไหน?"

หร่วนซิงหว่านเม้มริมฝีปาก "นั่นก็แค่อุบัติเหตุ ฉัน......"

"ไม่ได้ยินที่หมอพูดเหรอ ช่วงนี้แรงกดดันของคุณหนักมาก อารมณ์ก็ไม่คงที่ ต้องพักผ่อนให้ดี ถ้าเจอกับสิ่งเร้าอีก อาจจะหมดสติลงไปได้"

"ทำไมฉันถึงไม่ได้ยินประโยคหลังล่ะ?"

"มองการณ์ไกลบ้าง"

หร่วนซิงหว่านมองออกไปนอกหน้าต่าง ไม่คิดจะสนใจเขา

ไม่ว่าเขาจะพูดอะไรก็มีเหตุผลนี่

เมื่อกลับมาถึงคอนโด หลังจากหร่วนซิงหว่านอาบน้ำเสร็จ ก็เข้าไปในห้องนอนแขก ก่อนจะล็อคประตู