บทที่ 491 คุณจะใส่ซองหรอ?

อีกด้านหนึ่ง หลังจากเดินออกจากร้านอาหาร โจงเหวินป๋อก็พูดว่า "ฉันไปส่งคุณนะ"

เพ้ยซานซานปฏิเสธอย่างสุภาพ "ไม่เป็นไร บ้านของฉันอยู่ไม่ไกลจากที่นี่มาก แค่เรียกแท็กซี่ก็กลับได้แล้ว คุณก็ไม่ได้อยู่เส้นนี้ ไปๆมาๆค่อนข้างยุ่งยาก"

โจงเหวินป๋อพูดด้วยรอยยิ้ม"ส่งสาวกลับบ้านจะยุ่งยากได้อย่างไร ถ้าไม่ส่งคุณถึงบ้านอย่างปลอดภัย แม่ของฉันก็ต้องต่อว่าฉันแน่ๆ"

เพ้ยซานซานซึ่งอยู่ภายใต้แรงกดดันจากพ่อแม่ ก็ย่อมรู้ดีว่าอำนาจที่ "แม่" มีมากเพียงใด ไตร่ตรองแล้วจึงพยักหน้าและตกลง

ว่าไปแล้ว เธอกับโจงเหวินป๋อ ก็เข้ากันได้ดีมาก

รอบตัวเธอก็มีเพื่อนที่เคยนัดบอดหลายคน แต่ถ้าไม่ใช่พวกคุณหนูก็เป็นลูกแหง่ ดังนั้นเธอจึงไม่คาดหวังอะไรเลย

บางทีอาจเป็นเพราะไม่มีความคาดหวัง เมื่อเจอโจงเหวินป๋อ จึงรู้สึกอัศจรรย์ใจ

เขาใส่แว่นขอบทองคู่หนึ่ง รูปลักษณ์ก็ดูไม่หล่อมาก แต่ก็เป็นแบบที่สาวๆชื่นชอบ ไม่ว่าจะทำอะไร พูดทำอะไรก็ดูอ่อนโยนและสุภาพเสมอ เมื่ออยู่กับเขา ก็จะมีความรู้สึกของการได้รับการดูแล

ไม่เพียงเท่านี้ เขายังมีความรู้ พูดจาไพเราะและนุ่มนวลเวลาสนทนาอีกด้วย

ไม่มีการเสแสร้ง และไม่ทำให้รู้สึกอึดอัดเลย

และค่อนข้างสบายๆ

ระหว่างทางไปส่งเพ้ยซานซานกลับ โจงเหวินป๋อยังคงคุยหัวข้อเมื่อครู่ต่อ "เห็นคุณป้าบอกว่าคุณดูเหมือนจะยุ่งมาก ช่วงปีใหม่คุณก็ไม่ได้กลับบ้าน"

พูดถึงเรื่องนี้ เพ้ยซานซานหัวเราะแห้งๆสองครั้ง "ฉันกลับไปเธอจะถามเรื่องแต่งงาน ญาติๆที่บ้านก็ถามด้วย ดังนั้นฉันจึงตัดความรำคาญไง"

"เกี่ยวข้องกับความสัมพันธ์ครั้งก่อนของคุณไหม?"

"ใช่ ในตอนนั้นมันก็ถึงเวลาคุยเรื่องแต่งงานแล้วจริงๆ" ฉันก็คิดว่า พวกเราจะแต่งงานกันในปีนี้"

โจงเหวินป๋อพูด "โชคดีที่คุณพบว่าเขานอกใจก่อนจะแต่งงาน ถ้าแต่งงานแล้วก็จะยิ่งมีคำพูดเยอะแยะมากมายกว่านี้"

เพ้ยซานซานถอนหายใจ "ใช่ไหมล่ะ ว่าไปแล้วฉันถือว่าโชคดีมากเลย"

หลังจากพูดคุยกันอีกสองสามหัวข้อแล้ว รถก็หยุดลงที่ชั้นล่างของบ้านเพ้ยซานซาน

เพ้ยซานซานปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วพูดว่า "ขอบคุณสำหรับวันนี้ ระหว่างทางกลับก็ระวังความปลอดภัยด้วย"

โจงเหวินป๋อทันใดนั้นก็พูดว่า "ซานซาน"

เพ้ยซานซานมองขึ้นไปที่เขาโดยไม่รู้ตัว "มีอะไรหรอ?"

โจงเหวินป๋อพูดว่า "คืนพรุ่งนี้ ไปดูหนังด้วยกันไหม"

แม้ว่าเพ้ยซานซานจะไม่เคยมีนัดบอด แต่ก็รู้ว่านี่คือขั้นตอนของการพัฒนาความสัมพันธ์

พูดตามตรง เธอไม่ได้ไม่พอใจ และไม่ได้ปฏิเสธโจงเหวินป๋อ

แต่ก็รู้สึกว่า.....

เมื่อเห็นเธอลังเล โจงเหวินป๋อก็ยิ้ม "ไม่เป็นไร คุณกลับไปคิดดูก็ได้ ฉันแค่คิดว่าวันนี้พวกเราเข้ากันได้ดี ถ้าคุณเต็มใจ พวกเราก็สามารถลองคบหากันดูได้"

เพ้ยซานซานเงียบไปสองวินาที แล้วยิ้มออกมา "โอเค"

ลองดูก็ลองดู ไม่แน่อาจจะเข้ากันได้ดีก็ได้

การนัดบอดก็เป็นแบบนี้ไม่ใช่เหรอ?

โจงเหวินป๋อพูดว่า "ตกลง พรุ่งนี้ฉันจะมารับคุณนะ"

เพ้ยซานซานพยักหน้าแล้วเปิดประตูรถ "แล้วเจอกันพรุ่งนี้"

หลังจากลงจากรถเพ้ยซานซานก็โบกมือให้ โจงเหวินป๋อ อีกครั้ง รอรถของเขาค่อยๆวิ่งออกไป เธอหันหลังและเตรียมเข้าหมู่บ้าน

แต่ทันทีที่เธอหันหลังกลับ เธอเห็นDanielยืนอยู่ใต้ต้นไม้ที่อยู่ไม่ไกล มองดูเธออย่างไร้ความรู้สึก

เพ้ยซานซาน "......."

เธอมองไปรอบ ๆ และหลังจากยืนยันว่าที่นี่มีเพียงเธอคนเดียวเท่านั้น เธอเกาหัวอย่างอธิบายไม่ถูก

ทำไมจู่ๆเขาถึงมองเธอด้วยสายตาแบบนี้

ทำเหมือนเธอทำอะไรผิดกับเขา

เพ้ยซานซานก็ไม่ได้คิดที่จะทักทายเขา เธอเก็บสายตาและเดินเข้าไปในหมู่บ้าน

หลังจากเดินไปได้สักพัก เธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเดินตามเธออย่างชัดเจน

เดินไปครึ่งทาง เพ้ยซานซานก็คิดขึ้นมาได้ว่า