บทที่ 500 ฉันสำคัญน้อยกว่าพวกเขาหรอ

โจวฉือเซินยัยักคิ้วขึ้น "เรื่องแบบนี้ต้องเป็นไปตามธรรมชาติ คุณกังวลไปก็ไม่มีประโยชน์"

หร่วนซิงหว่านมองไปที่เขาอย่างไม่พอใจ "ไม่รู้ว่าใครเป็นคนกังวลในตอนแรก"

โจวฉือเซินยกมุมปากขึ้น ปิดปากเงียบ ไม่พูดสักคำ กัดหูของเธอเบา ๆ "ตอนนี้ฉันก็รีบร้อนมาก"

หร่วนซิงหว่าน "......."

โจวฉือเซินเอามือเข้าไปในเสื้อผ้าของเธอ แล้วพูดช้าๆว่า "จริงๆแล้วคุณก็ไม่ต้องกังวลมากขนาดนี้ การพัฒนาความสัมพันธ์ของพวกเขา อาจจะดีกว่าที่คุณคิดก็ได้"

"หมายความว่าอย่างไร?"

"ให้ความร่วมมือกับฉันดีๆ แล้วจะขายข่าวพิเศษให้คุณ?"

หร่วนซิงหว่านบ่นในลำคอ และต้องการดึงมือของเขาออกไป แต่ก็ไม่ประโยชน์อะไร "ข่าวพิเศษอะไร?"

"คุณรู้ไหมว่าทำไมแฟนเก่าของเธอ ถึงไม่ปรากฏตัวอีก"

หร่วนซิงหว่านไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้มาก่อน แต่ได้ยินเขาพูดถึง อึ้งไปกะทันหันอย่างไม่รู้ตัว "คงไม่ใช่ฝีมือของDanielนะ?"

น่าจะใช่

ก่อนหน้านี้ เพ้ยซานซานบอกกับเธอว่า หลี่อ๋างมาหาเธอที่บ้าน แล้วDanielทุบตีและขับไล่เขาออกไป แต่เธอคิดว่าเรื่องมันจบแล้ว

ไม่คิดว่าจะมีผลสืบเนื่อง

โจวฉือเซินพูดว่า "ไม่เช่นนั้น เขาหลงทางแล้วกลับตัวได้ด้วยตัวเองหรอ"

"ถ้าเป็นอย่างนั้น Danielยังคงมีความคิดต่อ........."

"เอาล่ะ ข่าวขายให้คุณแล้ว ได้เวลาตอบแทนแล้ว"

หร่วนซิงหว่าน "......."

ในท่ามกลางความวุ่นวาย เธอกระซิบว่า "พรุ่งนี้ฉันต้องตื่นแต่เช้า"

โจวฉือเซินพูดด้วยเสียงต่ำ "ถ้าอย่างนั้นคุณให้ความร่วมมือกับฉันหน่อย พวกเราจะจบมันเร็วอย่างรวดเร็ว"

"จะ...... จะให้ร่วมมืออย่างไร?"

"คุณลืมไปแล้วหรอว่าคุณติดค้างอะไรฉัน?"

เพื่อให้สิ้นสุดเร็วๆ จากนั้นหร่วนซิงหว่านถูกบังคับให้เรียกสามีนับครั้งไม่ถ้วน

หลังจากที่เธอหลับไป โจวฉือเซินจ้องมองไปยังสายที่ไม่ได้รับเป็นเวลาครึ่งชั่วโมง หยิบโทรศัพท์แล้วเดินไปที่ระเบียงแล้วโทรออก

หลินหนานพูด "ประธานโจว"

โจวฉือเซินจุดบุหรี่และกัดไว้ที่ริมฝีปาก น้ำเสียงไม่แยแส "ว่ามา"

"ตรวจสอบเรียบร้อยแล้ว แฟนของหลี่เสวี่ย เป็นพนักงานของหลินซื่อ และเป็นคนที่ไปหาคุณนายที่ห้องทำงานคนนั้นเมื่อสองวันนี้"

ดวงตาสีเข้มของโจวฉือเซินหรี่ลงเล็กน้อย และน้ำเสียงก็เย็นชาเล็กน้อย "เขามาอยู่ข้างกายของหลี่เสวี่ยตั้งแต่เมื่อไหร่"

"ได้ระยะหนึ่งแล้ว" หลินหนานกล่าวอีกครั้ง "คนของเราเคยติดตามเขา และพบว่านอกจากออกเดทกับหลี่เสวี่ย ก็มีความผิดปกติใดๆ และที่บ้านของเขายังมีเด็กอีกสองคน คนหนึ่งแปดขวบ อีกคนสองขวบ"

โจวฉือเซินเขี่ยฝุ่นบุหรี่ "มีเรื่องบังเอิญขนาดนี้เลยหรอ"

"ประธานโจวหมายความว่า เขาจงใจเข้าหาหลี่เสวี่ย? แต่เขาไม่น่ามีเหตุผลอะไรนะ คนที่รู้เรื่องคุณชายน้อยก็มีไม่กี่คนนะ และข่าวก็ไม่มีทางจะรั่วไหลออกไปแน่นอน"

"จับตาไว้ก่อน"

"เช่นนั้น......จะเตือนหลี่เสวี่ยไหม"

"ไม่ต้อง อย่าแหวกหญ้าให้งูตื่น"

หลินหนานพูด "โอเค เข้าใจแล้ว"

โจวฉือเซินวางสาย หลังจากสูบบุหรี่หมดหนึ่งมวน ก็ค้นหาเบอร์โทรของเสิ่นจื่อซีแล้วโทรออก

......

วันรุ่งขึ้น นาฬิกาปลุกยังไม่ทันจะดังขึ้น หร่วนซิงหว่านก็ตื่นแล้ว

เธอมองดูท้องฟ้าที่สว่างอยู่ด้านนอก แล้วบิดขี้เกียจ

ขณะที่หร่วนซิงหว่านกำลังจะลุกขึ้น ก็มีแขนวางบนเอวหนึ่งข้าง และเสียงแหบต่ำของชาย ก็มาพร้อมกับความเหนื่อยล้าเล็กน้อย "ยังเช้าอยู่เลย นอนอีกนิด"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หร่วนซิงหว่านก็หันข้างแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือที่ข้างเตียงขึ้นมา อีก 20นาทีที่นาฬิกาปลุกจะปลุก

เธอกล่าวว่า "ใกล้ถึงเวลาแล้ว ฉันต้องลุกแล้ว คุณนอนต่อเถอะ"

หลังจากพูด หร่วนซิงหว่านก็ดึงผ้าห่มขึ้น ปิดหัวเขาแล้วตบเบาๆ