บทที่ 547 คุณถูกหลอกใช้

หลี่เสวี่ยลังเลเล็กน้อย แต่เสียงร้องของเด็กน้อยในอ้อมแขนของเธอขัดจังหวะความสงสัยของเธอ "งั้นคุณก็รีบหน่อยสิ เมื่อครู่ตอนลงมารีบร้อนเกินไป จึงลืมเอาขวดนมและผ้าอ้อมติดตัวมาด้วย ตอนนี้เขาน่าจะหิวแล้ว"

หยางเจิ้นยิ้ม "ได้ๆ"

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง รถสีดำก็ค่อยๆ ขับเข้าไปในประตูบานใหญ่ที่แกะสลักทั้งสองบาน

หลี่เสวี่ยมองสถานที่ที่ไม่คุ้นเคยนี้ และจับแขนเสื้อของหยางเจิ้น "คุณหร่วนรอพวกเราอยู่ที่นี่จริงๆหรอ แต่ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าที่นี่ไม่เหมือน ......"

"ไม่ต้องกังวล อีกไม่นานก็จะถึงแล้ว"

ไม่นาน รถก็ผ่านสวนดอกไม้ขนาดใหญ่ มาจอดที่ข้างบ้าน

หลี่เสวี่ยมองออกไปนอกหน้าต่าง เมื่อเธอเห็นใบหน้าที่ไม่คุ้นเคยและเย็นชา ความกังวลในใจก็ยิ่งมากขึ้น

แต่ยังไม่ทันรอให้เธอได้ถาม ประตูรถก็ถูกเปิดออกจากด้านนอกแล้ว

มีชายคนหนึ่งก้าวมาข้างหน้า และต้องการอุ้มเด็กที่อยู่ในอ้อมแขนของหลี่เสวี่ยออกไป

เธอไม่ยอมปล่อยมือ "พวกคุณเป็นใคร? พวกคุณคิดจะทำอะไร?"

เสียงของหยางเจิ้นมาจากด้านข้าง แต่ไม่มีความอ่อนโยนเหมือนที่ผ่านมา มีความเย็นชาและไม่คุ้นเคย "เสี่ยวเสวี่ย คุณควรเอาเด็กให้กับพวกเขาดีๆ มิฉะนั้นคนที่จะเดือดร้อนก็คือคุณ"

หลี่เสวี่ยมองไปที่เขา ทั้งตกใจและโกรธมาก "เป็นคุณ คุณสมรู้ร่วมคิดกับพวกเขา คุณ......"

หลี่เสวี่ยรู้ดีว่าการพูดตอนนี้ก็คงไร้ประโยชน์ และหันไปหาผู้ชายที่มาแย่งเด็ก "พวกคุณรู้หรือไม่ว่านี่คือลูกของใคร ถ้าเขารู้สิ่งที่พวกคุณทำในตอนนี้ เขาจะไม่ปล่อยพวกคุณไปแน่! ถ้าพวกคุณต้องการเงิน ฉันสามารถติดต่อเขาได้ เขาจะต้องตกลงตามเงื่อนไขของพวกคุณอย่างแน่นอน พวกคุณอย่าทำร้ายเด็ก"

ณ เวลานี้ ในค่ำคืนอันเงียบสงัด ก็มีเสียงไม้ค้ำตอกลงพื้น

ก่อนที่หลี่เสวี่ยจะตอบสนอง ท่านใหญ่โจวก็ปรากฏตัวขึ้นในสายตาของเธอ และเยาะเย้ยอย่างเย็นชา "ไม่ว่าเขาโจวฉือเซินจะหยิ่งผยองแค่ไหน หรือยังสามารถพลิกฟ้าได้ด้วย"

หลี่เสวี่ยตกตะลึงเมื่อเห็นเขา "ประ...... ประธานโจว?"

"รู้ว่าฉันเป็นใครก็ดี ฉันจะได้ไม่เสียเวลากับเธอที่นี่"

ขณะพูด ท่านใหญ่โจวเหลือบมองลูกน้อง คนด้านหลังเข้าใจทันที และฉวยโอกาสตอนที่หลี่เสวี่ยไม่ทันระวัง รีบอุ้มเด็กคนนั้นมา

เมื่อหลี่เสวี่ยเห็น ก็กลับมารู้สึกตัว และต้องการไปแย่งเด็ก แต่มีคนมาควบคุมตัวเธอในทันที

ท่านใหญ่โจวมองไปที่เด็ก และพูดโดยไม่หันกลับมา "ขังพวกเขาทั้งสองไว้ด้วยกัน"

ลูกน้องพยักหน้า หลังจากตีหลี่เสวี่ยหมดสติไป และพาเธอเข้าไปในบ้าน อีกคนหนึ่งเปิดเบาะหลังของรถ และนำสวี่เยว่ที่หมดสติอยู่เข้าไปข้างในด้วย

เมื่อท่านใหญ่โจวเห็นเด็กร้องไห้ตลอดเวลา ก็กวักมือเรียกพี่เลี้ยงสองคนที่รออยู่ข้างๆ "พาเด็กเข้าไปก่อน ดูว่าเกิดอะไรขึ้น ดึกมากแล้ว อย่าให้เด็กร้องไห้ไม่หยุด เดี๋ยวคนอื่นจะรู้"

ทั้งสองตอบพร้อมกัน "ค่ะ"

พี่เลี้ยงคนหนึ่งรับเด็กจากลูกน้องมา อ้อมข้างๆบ้านของหลี่เสวี่ยและสวี่เยว่ไป และเดินลึกเข้าไปอีก

ท่านใหญ่โจวยกไม้เท้าของเขา และมองกลับไปที่หยางเจิ้นที่ลงจากรถ "เรียบร้อยแล้ว คุณกลับไปเถอะ อย่าให้โจวฉือเซินรู้ สิ่งที่ควรให้คุณ ฉันจะไม่ให้ขาดแม้แต่สลึงเดียว"

หยางเจิ้นยิ้มเล็กน้อย "เช่นนั้นก็ขอบคุณท่านประธานโจวด้วย"

ดูเหมือนท่านใหญ่โจวจะไม่อยากเสียเวลากับเขา โบกมือเพื่อส่งสัญญาณให้เขากลับไป

หยางเจิ้นเหลือบมองไปยังทิศทางที่พี่เลี้ยงอุ้มเด็กเดินไป หรี่ตาลงแล้วหันหลังออกไป

หลังจากที่เขากลับไป ลูกน้องที่อยู่ด้านข้างก็ก้าวไปข้างหน้าและถามว่า "คุณท่าน ถ้าให้พวกเขาอยู่ที่นี่ จะทำให้คุณชายใหญ่พบได้ง่าย พวกเราเปลี่ยนสถานที่ไหม?"

ท่านใหญ่โจวกล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นว่า "จู้นเหนียนไม่ได้มาที่นี่หลายปีแล้ว บริเวณที่เขาไปอย่างมากก็สวนดอกไม้ ไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องนี้ สิ่งที่ฉันกังวลตอนนี้คือโจงเสียน"

"คุณหญิง เธอ......."

"เธอตามหาสวี่เยว่มาโดยตลอด สติของเธอก็ไม่ค่อยปกติ ถ้าเธอรู้ว่าสวี่เยว่อยู่ที่นี่ มันเป็นไปไม่ได้ที่จะรับประกันว่าเธอจะไม่ทำอะไรโดยประมาท มีแต่จะทำลายแผนการของฉันเท่านั้น"

หลังจากหยุดชั่วครู่ ท่านใหญ่โจวก็พูดอีกครั้ง "พวกคุณเฝ้าอยู่ที่นี่สองสามวันก่อน ถ้าไม่ได้รับอนุญาตจากฉัน ใครก็ห้ามเข้าไป"