บทที่ 550 คุณทำอะไรกับเธอ!

หร่วนซิงมาถึงสตูดิโอ เมื่อเห็นเพ้ยซานซานก็อยู่ที่นั่น เธอกล่าวว่า "ทำไมคุณไม่พักผ่อนที่บ้านอีกสักสองวัน"

เพ้ยซานซานฟุบหลับบนโต๊ะและพูดอย่างแผ่วเบาว่า "ฉันจะอยู่บ้านจนเกือบจะขึ้นราแล้ว ถ้ายังไม่ออกมา ฉันคิดว่าฉันอาจจะเป็นซึมเศร้าแล้ว"

หร่วนซิงหว่านยิ้ม และนั่งตรงข้ามเธอ "Danielล่ะ?"

"ไม่รู้ไปทำอะไรที่ไหนแล้ว เขาบอกว่าจะมารับฉันสายๆหน่อย ฉันหวังว่าเขาอย่ามาเลย"

"ช่วงนี้เขาอาศัยอยู่กับคุณหรอ?"

พูดถึงเรื่องนี้ เพ้ยซานซานก็โกรธ และพูดด้วยความขุ่นเคืองว่า "ฉันไม่รู้จริงๆว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ ฉันคิดว่าฉันพูดชัดเจนพอแล้ว เขาก็ยังยืนกรานไม่ไป ทุกวันลืมตาขึ้นก็จะเห็นเขา น่ารำคาญจริงๆ"

หร่วนซิงหว่านยักคิ้ว และไม่พูดอะไร

เพ้ยซานซานถอนหายใจ "ซิงซิง จะครึ่งเดือนแล้วนะ อีกสองสามวันคุณไปผ่าตัดเป็นเพื่อนฉันหน่อยนะ ฉันไม่อยากอยู่กับเขาแล้ว"

หร่วนซิงหว่านกล่าว "Daniel ก็คิดอย่างนี้ด้วยหรอ?"

"เขาไม่ได้พูดอะไร แต่เขาคิดอยู่นาน ก็เท่ากับยอมรับแล้ว ฉันไม่อยากยืดเยื้ออีกต่อไปแล้ว ตอนนี้ที่เขาจะต้องมาดูแลฉันเพราะเห็นแก่เด็กคนนี้ ผ่าตัดเร็วๆ พวกเราก็จะได้หลุดพ้นเร็วกว่านี้"

หร่วนซิงหว่านไม่รู้ว่าจะพูดอะไรอยู่ครู่หนึ่ง หลังจากนั้นไม่นานก็เม้มปากเบาๆ "โอเค"

เพ้ยซานซานพูดอีกครั้ง "เอ๊ะ วันนี้คุณมาที่สตูดิโอมีเรื่องอะไรหรือเปล่า"

หร่วนซิงหว่านนำแบบร่างออกจากกระเป๋า "สิ่งเหล่านี้จำเป็นต้องส่งไปที่โรงงาน"

แบบร่างครั้งนี้ นอกจากจะใช้สำหรับการเข้าร่วมสัปดาห์แฟชั่นแล้ว ยังมีรุ่นใหม่ๆ อีกหลายรุ่นที่เปิดตัวอีกด้วย

เพ้ยซานซานพูดว่า "โอเค เดี๋ยวฉันจะให้พวกเขาส่งไปให้ ซิงซิง สตูดิโอของพวกเราก็เปิดมานานแล้ว ช่วงนี้ฉันอยู่บ้านก็ไม่มีอะไร และคิดว่า น่าจะเปิดช่องทางการขายออนไลน์ เพื่อส่งเสริม และสร้างแบรนด์ให้ใหญ่ขึ้น"

หร่วนซิงหว่านพยักหน้า "ได้"

"ถ้าเช่นนั้นเดี๋ยวฉันจะโพสต์ข้อมูลการรับสมัคร รับสมัครคนสองสามคน เพื่อรับผิดชอบส่วนอีคอมเมิร์ซ"

หร่วนซิงหว่านคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ถ้าเปิดช่องทางการขายออนไลน์ สตูดิโอปัจจุบันมีขนาดเล็กเกินไป"

เพ้ยซานซานก็ตระหนักถึงปัญหาส่วนนี้ นอกจากหน้าร้านด้านนอกแล้ว สตูดิโอในปัจจุบันยังเป็นห้องพัก สำนักงาน และห้องอาหาร และมีพื้นที่ที่เพียงพอสำหรับเก็บสินค้าเพิ่มเติม

เนื่องจากจะต้องเปิดการขายออนไลน์ ไม่ว่ายอดขายจะเป็นอย่างไร สิ่งแรกที่ต้องแน่ใจก็คือมีคลังสินค้าเพียงพอ

ถ้าขายไม่ได้ก็ขยายช่องทางอื่นๆ ค่อยๆขายได้ แต่ถ้ารอให้มีคำสั่งซื้อ แล้วค่อยให้โรงงานดำเนินการผลิตก็จะช้าไปแน่นอน มีแต่จะลดความน่าเชื่อถือลงเท่านั้น

เพ้ยซานซานก็มีวิธีแก้ปัญหาทันที ตอนที่เธอมองไปที่หร่วนซิงหว่าน และพบว่าคนด้านหลังก็มองเธอเช่นกัน

ทั้งสองพูดพร้อมกัน "เช่าห้องข้างๆด้วย?"

หร่วนซิงหว่านและเพ้ยซานซานเข้ากันได้ดี ติดต่อผู้ดูแลข้างห้องทันที

ตลอดช่วงบ่าย หร่วนซิงหว่านก็ยุ่งกับเรื่องนี้ เมื่อเซ็นสัญญาเสร็จ ก็ค่ำแล้ว

เพ้ยซานซานบิดขี้เกียจ "ซิงซิง พวกเราไปกินหม้อไฟกันเถอะ"

หร่วนซิงหว่านกล่าว "คุณกินได้หรอ"

"ฉันถามหมอแล้ว กินเผ็ดนิดหน่อยไม่เป็นไร ฉันกินจืดๆมาหลายวันแล้ว หิวจะตายอยู่แล้ว ขอร้อง ไปเป็นเพื่อนฉันหน่อยนะ"

หร่วนซิงหว่านยิ้ม "โอเค"

เธอหยิบโทรศัพท์ออกมาดู ก็ยังไม่มีข่าวคราวจากโจวฉือเซิน

เพ้ยซานซานใช้ข้อศอกสะกิดเธอ "ประธานโจวของคุณล่ะ นอกใจแล้วหรือเปล่า เรียกเขาไปด้วยกัน ฉันยินดี ขอแค่ได้กินหม้อไฟ บุกน้ำลุยไฟฉันก็ยินดี"

"ไม่มี" หร่วนซิงหว่านอธิบาย "เมื่อวานประธานโจวดูเหมือนจะมีธุระ เขาไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ได้ติดต่อฉันเลย และฉันก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นทางโน้น"