บทที่ 560 ทำให้เธอรู้สึกมีความรู้สึกที่เรียกว่าบ้าน

หร่วนซิงหว่านตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้น ทั้งห้องเต็มไปด้วยแสงแดด

เธอปวดเมื่อยไปทั้งตัว หลังจากบิดขี้เกียจแล้ว หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและพบว่ามันเกือบจะ 12.00 น. แล้ว

หร่วนซิงหว่านตื่นจากอาการง่วงอย่างนอนกะทันหัน ทำไมนาฬิกาไม่ปลุก?

ตอนที่เธอเตรียมที่จะเปิดผ้าห่มลุกขึ้นจากเตียงนั้น โจวฉือเซินก็โทรศัพท์เข้ามาแล้ว

เขาพูดเสียงต่ำว่า: "ยังหลับอยู่เหรอ?"

หร่วนซิงหว่านเดินไปที่ห้องน้ำ และถือโทรศัพท์ไปด้วย: "เพิ่งตื่น คุณปิดนาฬิกาปลุกฉันหรือเปล่า?"

โจวฉือเซินพูดอืม: "ทางฝั่งหลินซื่อมีเสิ่นจื่อซีอยู่ คุณไปตอนบ่ายก็ได้"

หร่วนซิงหว่านเบ้ปาก ใช้ไหล่หนีบโทรศัพท์ เริ่มบีบยาสีฟัน: "รู้แล้ว ฉันจะล้างหน้าแปรงฟันแล้ว วางแล้ว"

"ป้าจางทำอาหารเที่ยงแล้ว กินแล้วค่อยออกจากบ้านนะ"

หร่วนซิงหว่านมองไปข้างนอกโดยไม่รู้ตัว: "นี่คุณก็รู้เหรอ?"

โจวฉือเซินยิ้มมุมปาก : "ไม่มีอะไรที่ผมไม่รู้ ตอนเย็นผมไปรับคุณ"

หลังจากวางสาย หร่วนซิงหว่านล้างหน้าบ้วนปากด้วยความเร็วที่สุด เปลี่ยนเสื้อผ้า และลงมาข้างล่างก็ได้กลิ่นอาหารแล้ว

ป้าจางได้ยินเสียงฝีเท้า เงยหน้ามองเธอ: "คุณนาย คุณตื่นแล้วเหรอ รีบมาทานข้าวเถอะ"

อันที่จริงก่อนที่จะย้ายกลับมาที่คฤหาสน์ซิงหู หร่วนซิงหว่านค่อนข้างที่จะคัดค้านที่นี่อยู่บ้าง ถึงยังไงก็มีความทรงจำที่ไม่ดีมากเกินไป

แต่บางทีการตกแต่งใหม่หมดทั้งภายนอกและภายใน ความรู้สึกอึดอัดนั้นก็หายไปนานแล้ว เหลือแต่ความมีชีวิตชีวาและความอบอุ่นที่ทำให้ผู้คนรู้สึกสบายใจ

เธออาศัยอยู่มาหลายที่ และนี่คือที่เดียวที่ทำให้เธอรู้สึกเหมือนอยู่บ้าน

กินมื้อเที่ยงเสร็จ หร่วนซิงหว่านขับรถไปหลินซื่อแล้ว

ผู้ช่วยบอกเธอว่าเสิ่นจื่อซีมีธุระที่ต้องทำ อีก1 ชั่วโมงกลับมา

หร่วนซิงหว่านพยักหน้า นั่งประจำตำแหน่ง

ผ่านไปไม่นาน หยางเจิ้นเข้ามา: "คุณหร่วน วันนี้เหมือนว่ายังไม่เห็นหลี่ตั๋ว คุณรู้ไหมว่าเขาไปไหน"

หร่วนซิงหว่านถามเขา: "มีอะไรเหรอ?"

หยางเจิ้นยิ้มเบาๆ: "ไม่มีอะไร แค่มีข้อมูลบางอย่างต้องการตรวจสอบกับเขา"

"ฉันไม่รู้ว่าเขาไปไหนแล้ว ถ้าคุณรีบ ก็โทรหาเขาแล้วกัน"

หลี่ตั๋วรับผิดชอบหลายหน้าที่ ปกติอาจจะไม่ได้อยู่ในบริษัท ดังนั้นเวลาที่หร่วนซิงหว่านไม่มีธุระ ก็จะไม่ไปถามเขาว่าอยู่ที่ไหน

หยางเจิ้นกล่าว: "ก็ไม่ได้รีบขนาดนั้น รอให้เขากลับมาค่อยว่ากันเถอะ"

พูดแล้ว หยางเจิ้นวางของในมือลง: "คุณหร่วน ในนี้มีเอกสารที่ต้องให้คุณเซ็นชื่อกว่าสามสี่ฉบับ"

หร่วนซิงหว่านก้มมองต่ำทันที กลับว่าเห็นรอยฟันซ่อนอยู่ใต้เสื้อบนมือขวาของเขา

เมื่อตระหนักถึงการจ้องมองของเธอ หยางเจิ้นรีบดึงมือทันที หันหลังให้เขาและพูดด้วยรอยยิ้มว่า: "เมื่อคืนลูกสาวของฉันโกรธฉันและกัดฉัน ให้คุณหร่วนเห็นเรื่องน่าขำแล้ว"

หร่วนซิงหว่านพูดเบาๆ: "ไม่เป็นไร"

เธอเปิดแฟ้มและเหลือบมอง ล้วนแต่เป็นเรื่องเล็กน้อยในบริษัทที่ไม่ได้สำคัญอะไร

เพียงแค่ตอนที่เธอมาที่บริษัทครั้งแรก เธอบอกว่าทุกอย่างในบริษัทต้องได้รับการอนุมัติจากเธอทั้งนั้น

หลังจากที่เซ็นชื่อเสร็จ หร่วนซิงหว่านส่งเอกสารไป และพูดว่า: "สองสามวันนี้จ้าวจิ้งยังมาวุ่นวายอยู่ไหม"

ประธานจ้าวไปโวยวายที่สถานีตำรวจครั้งหนึ่งแล้ว แต่ช่วยอะไรไม่ได้มาก ทางฝั่งตำรวจบอกว่ารอผลการสอบสวนอยู่" สักพัก หยางเจิ้นพูดอีกว่า: "คุณหร่วน ฉันรู้สึกว่าประธานจ้าวค่อนข้างรีบร้อน แต่เขาไม่ได้วิตกกังวลว่าจะถูกมองว่าเป็นฆาตกร แต่รีบอยากจะไปจากเมืองหนานเฉิงเร็วๆ"

หร่วนซิงหว่านสีหน้าไม่เปลี่ยน: "ถ้าเขาไม่ได้ฆ่าคน รอผลสอบสวนออกมา เขาจะไปไหนก็ได้ทั้งนั้น แต่ถ้าเขาฆ่าคน ใช่ว่าจะรีบออกก็ออกกันได้"

หยางเจิ้น อ้าปาก กลับเห็นว่า หร่วนซิงหว่าน ก้มหน้าทำอย่างอื่น และดูเหมือนว่าเธอแทบจะไม่สนใจเรื่องนี้เลย

เขาก็ไม่ได้พูดอะไร หันหลังและจากไป

การเคลื่อนไหวทางฝั่งของจ้าวจิ้ง ไม่มีทางที่โจวฉือเซินจะไม่รู้ เขาเอาของไปไว้ในห้องทำงานของหลี่ตั๋วแล้ว ที่เหลือก็ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเขาแล้ว