บทที่ 619 เธอไม่สามารถกลับไปได้แล้ว

เจียงซ่างหานขี้เกียจจะแก้ไขชื่อเรียกของเธอแล้ว เพียงแค่พูด "โวยวายพอแล้วก็ออกไป"

เจียงชูหนิงรีบวิ่งออกไปเร็วกว่ากระต่ายทันที

ในศาลบรรพบุรุษพลันเงียบลงฉับพลัน

เจียงซ่างหานมองไปทางสวี่เยว่ ก่อนพูดเสียงต่ำ "คุณป้า"

สวี่เยว่ค่อยๆ ลืมตาขึ้น ก่อนพูดด้วยเสียงที่สั่นเล็กน้อยช้าๆ "ที่คุณให้เจียงย่านบอกเรื่องเหล่านั้นกับฉัน มันจริงไหม?"

"เป็นความจริงทุกประโยคครับ"

สวี่เยว่เงียบอยู่นาน จึงพูด "ฉันมีเพียงแค่เงื่อนไขเดียว อย่าบอกความจริงกับฉือเซิน"

"ถึงผมจะไม่บอกเขา เขาก็สามารถสืบเจอได้ ยิ่งไปกว่านั้น คนพวกนั้นจงใจยั่วให้เขามายังเมืองเจียงโจว ก็เพื่อให้เขารู้เรื่องเหล่านี้"

"ให้เขารู้ช้าที่สุดเท่าที่จะทำได้"

เจียงซ่างหานพูด "เจียงย่านได้กลับไปเมืองหนานเฉิงเพื่อสืบเรื่องนี้แล้วครับ อีกไม่กี่วันคาดว่าคงจะได้ข่าว"

สวี่เยว่ลอบถอนหายใจ "แม้จะสืบรู้ว่าใครบงการอยู่เบื้องหลังแล้วมันยังไง เรื่องที่เกิดในตอนนั้นก็เกิดขึ้นแล้ว และเปลี่ยนแปลงไม่ได้"

"คุณป้าวางใจเถอะครับ ผมจับตาดูเขาอยู่ ไม่ให้เข้ามายุ่มย่าม"

"ตอนนี้เมืองหนานเฉิง เมืองเจียงโจวกลายเป็นแบบนี้ ทั้งหมดเป็นเพราะสิ่งที่ฉันเลือกทำโดยพลการในตอนแรก ฉันเป็นนักโทษของตระกูลเจียง ยิ่งไปกว่านั้น......"

"คุณป้า คุณไม่ต้องโทษตัวเองนักหรอกครับ ถ้าไม่ใช่เพราะตอนนั้นเขาเห็นแก่ได้อำนาจของตระกูลเจียง และหลอกคุณ สิ่งต่างๆ จะไม่เป็นอย่างที่เป็นอยู่ทุกวันนี้หรอกครับ"

สามสิบปีก่อน โจวปิ่งเฉียงพ่อของโจวฉือเซิน ได้มาคุยธุรกิจที่เมืองเจียงโจว เมื่อได้รู้จักสวี่เยว่ เขาก็เริ่มตามจีบอย่างโหมหนัก

สวี่เยว่ตอนนั้นยังใช้ชื่อเจียงเยว่ อาศัยอยู่ในตระกูลเจียงตั้งแต่เด็ก ละด้วยกฎเกณฑ์ที่ไม่ได้เขียนไว้เหล่านั้น เธอไม่เคยออกจากเมืองเจียงโจวเลย จากนั้นเธอก็เลยเริ่มที่จะสนใจชายหนุ่มรูปงามคนนี้จากเมืองหนานเฉิงอย่างมาก

ด้วยการเปลี่ยนแปลงทางด้านเวลา คนในตระกูลเจียงจำนวนมาก ก็ไม่อาจยอมรับกฎเกณฑ์ปากเปล่านี้ได้ พวกเขาอยากออกไปดูสถานที่อื่น ที่นอกจากเมืองเจียงโจวบ้าง

อาจเป็นเพราะเหตุนี้ ถูกผูกมัดอยู่นาน จนได้บังเอิญเจอกับท่านใหญ่โจว ได้ฟังที่เขาเล่าเรื่องของโลกภายนอกมากมาย ความปรารถนาที่จะออกไปจากที่นี่ของเจียงเยว่ก็เพิ่มมากขึ้น

ในตอนนั้น ท่านใหญ่โจวได้ทำเรื่องราวที่น่าประทับใจมากมายเพื่อเอาชนะใจเธอ

หลังจากไปมาหาสู่กัน เธอก็ยิ่งตั้งใจแน่วแน่ที่จะออกจากเมืองเจียงโจว ตามเขากลับไปยังเมืองหนานเฉิง

อีกด้านก็เพื่ออิสรภาพ ส่วนอีกด้านก็เพื่อความรัก

แต่เธอไม่คิดเลยว่า ท่านใหญ่โจวกลับมีภรรยาอยู่แล้วที่เมืองหนานเฉิง

เมื่อเธอติดตามเขาไปที่เมืองหนานเฉิงด้วยความสนใจ ท่านใหญ่โจวก็เริ่มพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อให้เธอลองโน้มน้าวใจให้พ่อของเธอ ให้นำธุรกิจของเมืองเจียงโจว มาขยายอำนาจของเขาและสร้างเส้นสายในเวลาเดียวกัน

เจียงเยว่เพียงแค่บอกเขาว่า ตั้งแต่เธอออกจากเมืองเจียงโจว เธอก็ได้ตัดสัมพันธ์กับตระกูลเจียงไปแล้ว

ตระกูลเจียงจะไม่รู้จักเธออีกต่อไป และก็ไม่สามารถเอาธุรกิจมาทำที่เมืองหนานเฉิงได้

ในตอนนี้เองที่ท่านใหญ่โจวก็ได้รู้ถึงกฎที่ไม่สามารถออกจากเมืองเจียงโจวของตระกูลจียง สีหน้าของเขาน่าเกลียดน่ากลัว และไม่มาหาเจียงเยว่ติดต่อกันเป็นระยะเวลาหลายวัน

เจียงเยว่ไม่ทราบถึงสาเหตุ เมื่อเธอรู้ว่าเธอตั้งครรภ์ เธอมีความสุขมากจนแทบรอบอกข่าวดีกับเขาไม่ได้

หลังจากออกจากโรงพยาบาล เธอก็มุ่งหน้าไปยังโจวซื่อเพื่อหาเขา

ที่นั่น เป็นครั้งแรกที่เธอได้เจอกับโจงเสียน กับโจวจู้นเหนียนที่มีอายุเพียงไม่กี่ขวบ

เธอยืนนิ่งถือผลการตั้งครรภ์อยู่ตรงนั้น ราวกับสายฟ้าฟาดเข้ากลางกาย

เมื่อต่อกับท่าทางที่ไม่แยแสเธอของท่านใหญ่โจวช่วงนี้ เธอก็เข้าใจได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น

ความทะเยอทะยานของท่านใหญ่โจวไม่มีความพึงพอใจต่อเมืองหนานเฉิงแล้ว ถึงแม้ว่าตระกูลโจงจะดี แต่ถ้าเทียบกับตระกูลเจียงแล้ว กลับเทียบไม่ได้แม้เพียงปลายเล็บ

ตั้งแต่เขาเริ่มเข้าใกล้เจียงเยว่ เขาก็ได้คิดรอบคอบอย่างถี่ถ้วนแล้ว ก็คือให้เจียงเยว่มาที่เมืองหนานเฉิงกับเขาก่อน เธอเป็นลูกสาวคนเดียวของบ้าน พ่อของเธอก็รักเธอมาก แน่นอนว่าต้องไม่ปล่อยให้เธอใช้ชีวิตตามลำพังในเมืองหนานเฉิงแน่

เมื่อเป็นอย่างนี้ ขอแต่ตระกูลเจียงมายังเมืองหนานเฉิง ก็สามารถอยู่ภายใต้กำมือของเขาโดยสมบูรณ์