บทที่ 62 แม่สามีเก่าของฉัน

ทันทีที่หร่วนซิงหว่านเพิ่งมาถึงบริษัท ก็เห็นเวินเฉี่ยนออกมาจากห้องทำงานของหลินซือด้วยสีหน้าที่แย่ แววตาชัดเจนว่าไม่เต็มใจที่จะยอมรับความพ่ายแพ้

หลังจากเวินเฉี่ยนเดินไปสองสามก้าว ก็เห็นเธอ สวมรองเท้าส้นสูงเดินเข้ามา "ได้ยินมาว่าเดิมทีคนที่โจวซื่อกรุ๊ปจะสนับสนุนเป็นคุณ"

หร่วนซิงหว่านพูดเบาๆ "น่าจะใช่"

"ทำไมคุณถึงปฏิเสธ?"

"ของที่ไม่ได้มาด้วยความสามารถของตัวเอง ฉันเกรงว่าตอนกลางคืนจะนอนไม่หลับ"

หร่วนซิงหว่านไม่รู้ว่าโจวฉือเซินไม่มีรายชื่อนี้ในโควตา เหมือนจะประจบประแจงซูซือเวย และอีกด้านก็อธิบายว่าโจวซื่อกรุ๊ปเห็นความสามารถของเธอ

เธอไม่ใช่เด็กสาวที่ไม่เคยสัมผัสโลกใบนี้มาก่อนจะเชื่อเหตุผลที่ฟังดูสูงส่งเช่นนี้ได้อย่างไร

แต่เวินเฉี่ยนเข้าใจคำพูดของเธอว่า ที่หร่วนซิงหว่านล้อเลียนว่าเธอที่มีโอกาสได้ไปปารีสเมื่อสามปีที่แล้วไม่ได้มาจากความพยายามของตัวเองแต่เป็นการแย่งของเธอไป

เวินเฉี่ยนกล่าวว่า "หร่วนซิงหว่านอย่าประเมินค่าตัวเองสูงเกินไปคิดว่าถ้าปฏิเสธแล้วโจวซื่อกรุ๊ปก็จะคิดว่าตัวเองสูงส่งมากและแตกต่างจากคนอื่นๆ เหรอ?ไม่มีนักออกแบบคนไหนจะยอมแพ้และทิ้งโอกาสที่จะให้ผลงานของตัวเองปรากฏสู่สายตาชาวโลก"

ขณะพูด เวินเฉี่ยนก็มองหร่วนซิงหว่านแล้วยิ้ม "อ้อ ไม่ใช่สิ ฉันเกือบลืมไปว่า เมื่อสามปีก่อนคุณก็เคยปล่อยโอกาสเช่นนี้ไป คนอย่างคุณ ไม่คู่ควรที่จะเป็นนักออกแบบเลย"

รอเธอพูดจบ หร่วนซิงหว่านจึงกล่าวช้าๆ ว่า "ถ้าคุณรู้สึกละอายใจมาก คุณก็ปฏิเสธได้"

จะพูดมากทำไม น่ารำคาญ

พูดจบ หร่วนซิงหว่านก็ออกไปทันที

เวินเฉี่ยนก็คิดว่าเธอจะพูดแบบนี้ เธออึ้งอยู่สักครู่แล้วก็ตอบสนอง กัดริมฝีปากแน่นใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่เต็มใจ

หลังจากหร่วนซิงหว่านไปมอบหมายงานให้กับหลินซือแล้ว ก็ขอลากับเพ้ยซานซานสองสามวัน

หลินซือกล่าว "ตอนนี้คุณเป็นอย่างไรบ้าง?"

"อาจต้องใช้เวลาสักพักในการผ่อนคลาย"

โดยปกติหลินซือก็ไม่ได้สนใจเรื่องส่วนตัวของพนักงาน ถามเพียงสองสามคำก็ให้หร่วนซิงหว่านออกไปแล้ว

ทันทีที่ออกจากห้องทำงาน หร่วนซิงหว่านได้ยินเพื่อนร่วมงานกำลังพูดคุยกันด้วยเสียงเบา

เธอยังไม่ทันฟังรู้เรื่องชายวัยกลางคนในชุดสูทก็ปรากฏตัวตรงหน้าเธอ

"คุณหร่วน คุณหญิงต้องการพบคุณ"

ทันใดนั้นหร่วนซิงหว่านไม่รู้ว่าคุณหญิงที่เขากล่าวหมายถึงใคร แต่ก็เห็นโจงเสียนยืนอยู่หลังเขาที่อยู่ไม่ไกลออกไป

......

ในห้องประชุมถอนสายตาจากหน้าต่าง "คิดไม่ถึงว่าคุณจะทำงานที่นี่"

หร่วนซิงหว่านนั่งอยู่ที่นั่น บีบมืออย่างไม่รู้ตัว เป็นความตื่นเต้นที่บอกไม่ถูก เป็นเวลานานถึงได้ยินเสียงของตัวเอง "คุณหญิงโจวเรียกหาฉันมีธุระอะไรหรือเปล่า?"

โจงเสียนเหลือบมองเธอ แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเบา "คุณกับโจวฉือเซินก็หย่ากันมาได้สักพักแล้ว ในฐานะที่ฉันเป็นแม่ ไม่ควรใส่ใจบ้างเหรอ"

จริงๆ แล้ว หร่วนซิงหว่านดูไม่ออกว่าเธอมาเพราะความเป็นห่วงเรื่องการแต่งงานที่ผิดพลาดของเธอกับโจวฉือเซิน แต่ดูเหมือนจะมาประณามความผิดมากกว่า

ผ่านไปสักครู่เธอกล่าวว่า "ขั้นตอนการหย่าร้างเสร็จสิ้นแล้ว ฉันไม่รับสักบาท ทางประธานโจวก็ไม่มีความคิดเห็นใดๆ "

"จริงเหรอ" โจงเสียนไม่แสดงอาการใดๆ บนใบหน้า "แต่ลองคิดๆ ดูแล้ว ก็จริง คุณไม่ได้อะไรจากเขาเลย"

ไม่รอให้หร่วนซิงหว่านตอบกลับ โจงเสียนก็ถามอีกครั้ง "คุณอยู่ที่นี่ได้เงินเดือนเท่าไหร่"