บทที่ 636 แค่อยากพาคุณหนูกลับบ้านเท่านั้น

หลังจากFreya ออกมาจากสตูดิโอ ก็สวมแว่นกันแดด เข้าไปนั่งบนมาเซราติที่จอดอยู่ข้างถนน แล้วขับออกไป

ถึงโรงแรม เธอผลักประตูห้องเปิดออก มองผู้ชายที่อยู่ด้านใน เอ่ยปากอย่างไม่ร้อนรน: "เธอบอกว่ายังไงก็ไม่รับทำสินค้านี้"

ผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าต่างฝรั่งเศสค่อยๆหันกลับมา เดินไปนั่งที่โซฟา: "ได้ถามถึงเหตุผลไหม?"

"เธอสืบได้ว่าพ่อแม่ฉันเป็นคนเจียงโจว"

ฝ่ายชายที่กำลังหยิบซิการ์ขึ้นมาชะงักเล็กน้อย แล้วพูดขึ้นด้วยความสนใจ: "ดูแล้วเธอระวังตัวใช้ได้เลยนะ เรื่องนี้ยังสืบเจอจนได้"

Freyaส่งเสียงเยาะเย้ยออกมา นั่งลงตรงข้ามฝ่ายชาย หยิบซิการ์ออกมาจุดไฟด้วยความชำนาญ สูดเข้าไป แล้วค่อยๆพ่นควันออกมา: "สงสัยว่าที่พวกเขาคิดจะลงมือจากเรื่องนี้ คงจะไม่มีโอกาสซะแล้ว"

ฝ่ายชายหรี่ตา: "ไม่ต้องรีบ โอกาสของพวกเรามาถึงแล้ว"

"ยังไง?"

"เช้าวันนี้ฉันได้รับข่าวว่า เจียงชูหนิงแอบออกมาจากเมืองเจียงโจว ตอนนี้ก็อยู่ที่หนานเฉิงด้วย"

Freyaขมวดคิ้ว: "เจียงชูหนิง?"

ผู้ชายพูดขึ้น: "เธอเป็นทั้งคู่หมั้นของเจียงซ่างหาน เป็นทั้งลูกสาวของเจียงจิ้งเหยา ถ้าเธอเกิดเรื่องอะไรขึ้นที่หนานเฉิง พวกเขาสองคน ต้องไม่ไว้หน้าแน่ๆ ถึงตอนนั้นคงมีอะไรสนุกๆให้ดูแล้ว"

"เจียงชูหนิงมาที่หนานเฉิงเอง ทำไมเจียงจิ้งเหยากับเจียงซ่างหาน......"

"คุณคิดว่าเธอที่เป็นแค่หญิงสาวคนหนึ่ง อาศัยอะไรถึงผ่านอุปสรรคมากมาย ปกปิดดวงตาหลายคู่ขนาดนั้น มาจนถึงหนานเฉิงได้ล่ะ?"

Freyaเข้าใจแล้ว เธอหัวเราะออกมา: "ที่แท้คนที่ฉันเจอในสตูดิโอของหร่วนซิงหว่าน ก็คือเธอนี่เอง"

ฝ่ายชายดูดซิการ์: "หนานเฉิงเป็นอาณาเขตของโจวฉือเซิน คุณว่า ถ้าเจียงชูหนิงเกิดเรื่องขึ้นที่นี่ สุดท้ายแล้วบัญชีนี้จะไปคิดที่ใครล่ะ?"

Freya: "เล่ห์เหลี่ยมยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวนี่คุณใช้ได้ไม่เลวนะ เพียงแต่พวกเขาจะเห็นด้วยไหม"

"เดิมทีเป้าหมายของพวกเขาก็คือโจวฉือเซินกับหร่วนซิงหว่าน ตอนนี้พวกเราดึงตระกูลเจียงเข้ามาด้วย ทำให้พวกเขาฆ่ากันเอง เขาคงอยากเห็นสภาพอย่างนี้จะแย่อยู่แล้ว ทำไมถึงจะไม่เห็นด้วยล่ะ"

......

หลังจากเลิกงานตอนเย็น หร่วนซิงหว่านล็อกประตู แล้วพูดกับเพ้ยซานซานและเจียงชูหนิงที่รออยู่ด้านข้าง: "ไปกันเถอะ"

พวกเธอเพิ่งเดินไปไม่กี่ก้าว รถคันหนึ่งก็จอดลงที่ข้างถนน

ในทันที ร่างของDaniel จึงปรากฏเข้ามาในสายตา

เขาก้าวยาวๆเข้ามา: "ซานซาน"

หลังจากหยุดลง จึงมองไปทางหร่วนซิงหว่าน: "คุณหร่วน"

หร่วนซิงหว่านพยักหน้า เห็นท่าทางพวกเขาเหมือนมีอะไรต้องคุยกัน จึงพูดขึ้น: "ฉันไปซื้อของที่ร้านค้าข้างๆนะ"

พูดแล้ว เธอก็ดึงเจียงชูหนิงเดินออกไปด้วยกัน

เจียงชูหนิงท่าทางไม่อยากแยกออกมา ถามขึ้นเบาๆด้วยความสงสัย: "นั่นแฟนของพี่ซานซานเหรอคะ เป็นชาวต่างชาติเหรอ?"

"อื้ม เขาเป็นลูกครึ่งน่ะ"

ที่หน้าประตูสตูดิโอ เพ้ยซานซานกำลังมอง Daniel ที่ขมวดคิ้วเล็กน้อย ลองเอ่ยปากถาม: "คุณ......เป็นอะไรไป?"

"บริษัทที่ต่างประเทศเกิดเรื่องนิดหน่อย ผมจึงต้องกลับไปสักรอบ"

"รุนแรงไหม?"

"ยังไม่รู้เลย" Daniel ตอบ "ผมคงต้องกลับไปสักระยะนึง คุณ......"

เพ้ยซานซานรีบพูดขึ้น: "ฉันไม่เป็นไรอยู่แล้ว คุณไปอย่างสบายใจเถอะ"

Daniel พยักหน้าเล็กน้อย ก้มหน้าดูนาฬิกาข้อมือ แล้วมองไปทางร้านค้าที่อยู่ไม่ไกล: "เวลาผมเหลือไม่มากแล้ว ถ้าคุณหร่วนถามขึ้นมา คุณก็บอกไปว่าผมต้องกลับไปเพราะเรื่องส่วนตัวนะ ไม่ต้องบอกเรื่องอื่นกับเธอ"

เพ้ยซานซานตอบรับด้วยความงุนงง: "อือ โอเค"

"งั้นผมไปแล้วนะ มีเรื่องอะไรก็ติดต่อเฉิงเว่ยได้เลย"

เพ้ยซานซานโบกมือให้เขา: "คุณระวังตัวด้วยนะ"