บทที่ 638 อิตาบ้านี่ก็จะใช้เล่ห์เหลี่ยมอย่างนี้แหละ

หร่วนซิงหว่านเงียบไปชั่วครู่แล้วพูดขึ้น: "แต่สตูดิโอของฉันยุ่งมากเลย ไม่งั้นคุณรอฉันเข้าร่วมงานแฟชั่นวีคให้เสร็จก่อนได้ไหม?"

โจวฉือเซิน: "......"

เขาพูด: "ผมไปอาบน้ำแล้ว คุณเป่าผมให้แห้งล่ะ"

หร่วนซิงหว่านอืมออกมา: "คุณกินข้าวเย็นหรือยัง"

"กินมานิดนึง"

ก่อนโจวฉือเซินเข้าห้องน้ำ หร่วนซิงหว่านหยิบไดร์เป่าผมออกมา หลังจากเป่าผมจนแห้งไปครึ่งหนึ่ง เธอก็ลุกขึ้นเข้าไปในครัว ทำของกินง่ายๆให้เขา

ไม่นาน โจวฉือเซินก็เดินมาที่ด้านหลังของเธอ กอดเอวของเธอจากด้านหลัง แล้วจูบไปที่หูของเธอ: "เปลี่ยนครีมอาบน้ำเหรอ?"

"ใช่ ฉันซื้อมาจากบนอินเทอร์เน็ต หอมไหม"

"หอม"

หร่วนซิงหว่าน: "ฉันซื้อมาให้คุณแล้ว คุณอย่าใช้ของฉันนะ"

โจวฉือเซินพูดอย่างไม่พอใจ: "ทำไมล่ะ"

"ครีมอาบน้ำที่ผู้หญิงใช้จะ......หอมกว่าหน่อย ใช้บนตัวคุณคงแปลกๆ อีกอย่างถ้าคนอื่นได้กลิ่น จะคิดว่าคุณผิดปกตินะ"

"นอกจากคุณ ยังมีใครว่างขนาดนั้นอีก ถึงได้เข้ามาดมผมใกล้ๆ?"

หร่วนซิงหว่าน: "......"

เธอนึกถึงฉากนั้นที่หลินหนานประชิดอยู่ข้างกายของโจวฉือเซิน มันดูแปลกจริงๆ

หร่วนซิงหว่านดึงมือของโจวฉือเซิน: "พอๆ ปล่อยมือ ฉันจะปิดแก๊สแล้ว"

โจวฉือเซินค่อยๆดึงมือกลับมา ยืดตัวตรงขึ้น

หร่วนซิงหว่านวางชามไว้บนโต๊ะอาหาร: "คุณกินเถอะ ฉันจะเข้าไปวาดรูปแล้ว กินเสร็จแล้ววางไว้ตรงนั้นก็พอ อย่าล้างนะ ถือว่าฉันขอร้อง"

ชุดจานชามที่ซื้อมาครั้งนี้เธอชอบมากๆ เพิ่งใช้ได้แค่สองวัน เอาตัวรอดจากเงื้อมมือของเจียงชูหนิงได้อย่างแข็งแกร่ง หวังว่ามันจะอดทนไปได้อีกระยะหนึ่งนะ

โจวฉือเซินยิ้มแห้ง แล้วหยิบช้อนขึ้นมา

หร่วนซิงหว่านกลับมาที่ห้องนอน เปิดสมุดร่างแบบ ทำงานที่ยังไม่เสร็จของเธอต่อไป

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ ประตูห้องนอนโดนผลักเปิดออกเบาๆ

โจวฉือเซินพิงอยู่ที่หน้าประตู มือข้างหนึ่งสอดอยู่ในกระเป๋ากางเกง กำลังมองเธอเงียบๆ

หร่วนซิงหว่านกำลังเผชิญหน้าอยู่กับงานที่ตัวเองชื่นชอบมากๆ จึงมีความตั้งใจเป็นพิเศษ

ถ้าสี่ปีก่อนเธอไม่ได้แต่งงานกับเขา คงจะเดินอยู่บนเส้นทางนี้ได้ไกลกว่าเดิมแล้ว

หลังจากหย่ากัน เธอรู้ตัวมาโดยตลอด ว่าสิ่งที่เธอต้องการจริงๆคืออะไร

ส่วนเขาคิดเอาเองว่าใช้ชีวิตได้อย่างดี แต่ท้ายที่สุดกลับเป็นเพียงความเลวร้าย

หลังจากหร่วนซิงหว่านออกแบบภาพเสร็จ ก็วางดินสอในมือลงแล้วบิดขี้เกียจ หันไปเจอโจวฉือเซินยืนอยู่ที่หน้าประตู จ้องมองเธอตาไม่กะพริบ ดวงตาลุ่มลึก แววตาสงบนิ่ง

หร่วนซิงหว่านโดนเขามองจนเคอะเขิน: "คุณยืนทำอะไรตรงนั้น?"

โจวฉือเซินเลิ่กคิ้วเล็กน้อย ค่อยๆเอ่ยปาก: "หลงเสน่ห์คุณน่ะสิ"

หร่วนซิงหว่าน: "......"

โจวฉือเซินพูดต่อ: "ผู้หญิงที่เอาจริงเอาจังน่ะสวยสุดๆเลย"

หร่วนซิงหว่าน: "......"

"แล้วคุณก็เป็นคนที่สวยที่สุดในนั้นด้วย"

ในที่สุดเธอก็ทนไม่ไหว: "พอเลย หยุดได้แล้ว"

โจวฉือเซินยิ้มมุมปากเล็กน้อย ปิดประตูแล้วเดินเข้าไป: "เสร็จหรือยัง"

"ประมาณนึงแล้ว"

โจวฉือเซินเดินเข้าไปอุ้มเธอขึ้นมาวางลงบนเตียง: "งั้นนอนเถอะ"

หร่วนซิงหว่านถลึงตาใส่เขา: "นอนก็นอนสิ คุณจะแตะนั่นแต่นี่ทำไม"

นิ้วมือของโจวฉือเซินปัดผมที่อยู่ด้านหน้าของเธอ ก้มหน้ากัดริมฝีปากของเธอ: "เตรียมตัวก่อนนอน"

คำพูดที่เหลือของหร่วนซิงหว่าน โดนเขากลืนลงไปในท้องหมดแล้ว

จูบของฝ่ายชายเริ่มตั้งแต่ที่ริมฝีปากเธอแล้วไล่ลงมา ซุกไซ้อยู่ใกล้ๆกับไหปลาร้าของเธอ

ความเจ็บปวดเล็กๆแพร่เข้ามา หร่วนซิงหว่านร้องออกมาเบาๆ