บทที่ 64 มีค่าอะไรที่ฉันต้องชอบ

ผู้จัดการลังเลอยู่นาน ไม่รู้จะตอบอย่างไร และไม่รู้ว่าทำไมประธานโจวถึงอยากรู้เรื่องนี้ ครั้งที่แล้วเขาก็เคยถามแล้ว รู้ว่าเสี่ยวหร่วนต้องการเงิน แต่ก็ไม่เห็นจะพูดอะไร.....

โจวฉือเซินสีหน้าเย็นชา เมื่อรู้คำตอบแล้ว "ออกไปได้แล้ว"

"ครับ ครับ"

ผู้จัดการถอนหายใจด้วยความโล่งอกและรีบออกไป ราวกับว่าไปเดินอยู่ในนรกมา ในที่สุดก็มีชีวิตรอดออกมา

หลังจากที่ประตูห้องส่วนตัวปิดลง เจียงย่านก็กล่าวว่า "น้องชายของภรรยาคุณขายใบแจ้งการรับเข้าเรียน?"

โจวฉือเซินมองไปด้วยสีหน้าที่ไร้อารมณ์

เจียงย่านรีบเปลี่ยนคำพูด รีบแก้ไข "น้องชายของอดีตภรรยาของคุณ"

โจวฉือเซินหันกลับมาแล้วเทไวน์หนึ่งแก้ว แล้วพูดเบาๆ "ไม่เกี่ยวอะไรกับฉัน"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เจียงย่านอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ ถ้ามันไม่เกี่ยวข้องจริงๆ ก็คงจะไม่มีการคาดเดาและตามตัวผู้จัดการของมู่สื้อมา

ในเวลานี้ หลินหนานเคาะประตูแล้วเข้ามา "ประธานโจว พ่อของคุณนาย......คุณหร่วนมาที่นี่แล้ว และเขาตะโกนจะพบคุณ บอกว่าเจ้าหนี้ให้เวลาเขาคืนเงินภายในสามวัน"

โจวฉือเซินไม่เงยหน้าขึ้น น้ำเสียงไม่แยแส "ให้เขาไสหัวไป"

"......ครับ"

หลินหนานออกไป ประตูห้องส่วนตัวถูกปิดลงอีกครั้ง โจวฉือเซินนิ้วที่มีรอยต่อชัดเจน ใบหน้าที่หล่อเหลาดูเหมือนจะปกคลุมไปด้วยน้ำค้างแข็ง ทำให้คนอื่นดูไม่ออกว่าอารมณ์ไหน "ตอนนี้คุณยังคิดว่าฉันยังชอบเธออยู่เหรอ"

เจียงย่านตะลึง "อะไรนะ?"

"เมื่อสามปีที่แล้วเธอยอมปล่อยโอกาสที่จะไปปารีสเพื่อเงิน สามปีต่อมา น้องชายของเธอยอมสละจดหมายเรียนต่อเพื่อเงิน คนที่แสวงหากำไรอย่างพวกเขา แล้วมีค่าอะไรที่จะให้ฉันชอบล่ะ?"

"นั่นก็เพราะ.........เรื่องมันมีเหตุผล"

โจวฉือเซินหายใจออกอย่างแรง "ไม่ว่าจะเป็นเหตุผลอะไรก็ตาม คนที่ยอมปล่อยอนาคตของตัวเอง ยังคาดหวังจะให้คนอื่นมาสงสารอีกเหรอ"

.........

ที่บ้าน หร่วนซิงหว่านวางสายโทรศัพท์ เพ้ยซานซานเดินมาพร้อมกับขนม ใบหน้าเต็มไปด้วยความอิจฉา "ดีมาก ฉันก็อยากมีน้องชายที่เป็นแชมป์ประจำจังหวัดเหมือนกัน ผู้ชายพึ่งพาไม่ได้ อย่างน้อยวันหน้าก็ยังสามารถพึ่งพาน้องชายได้ ในเสี่ยวเฉินโทรหาคุณแล้วพูดอะไรบ้าง?"

หร่วนซิงหว่านยิ้ม "เขาบอกว่าพรุ่งนี้เขาจะเปิดเรียนแล้ว แล้วจะไปฝึกทหารอีกครึ่งเดือน ให้ฉันดูแลตัวเองด้วย"

"ใช่สิ ทำไมฉันถึงลืมไปว่ามีการฝึกทหารด้วย ช่างเป็นฝันร้ายจริงๆ " เพ้ยซานซานคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ไม่อย่างนั้น พรุ่งนี้พวกเราไปส่งเสี่ยวเฉินไปโรงเรียนกันดีไหม และก็เยี่ยมชมโรงเรียนของเขาไปด้วย และดูว่าในหอพักของพวกเขามีเด็กผู้ชายที่หล่อๆ หรือไม่"

"......" หร่วนซิงหว่านพูดว่า "ช่างมันเถอะ เสี่ยวเฉินคงไม่อยากให้พวกเราไปหรอก"

เพ้ยซานซานนอนอยู่บนเตียงของเธอ "ก็จริง ด้วยนิสัยของเขาบางครั้งก็ดื้อรั้นมาก เหมือนคุณเลย รอครั้งหน้ามีโอกาสค่อยไปแล้วกัน"

ผ่านไปครู่หนึ่ง หร่วนซิงหว่านถามเบาๆ "ช่วงนี้หลี่อ๋างยังตามหาคุณอยู่หรือเปล่า"

"บล็อกการติดต่อของเขาทุกทางตั้งนานแล้ว เหมือนกับหยางเจียวเจียวที่ใบหน้าเหมือนดอกบัวขาวมีความสุข ขอให้พวกเขาอืดอาดยืดยาด รักการตลอดไป ไม่มีวันตายดี"

หร่วนซิงหว่านพูดอย่างเงียบๆ "ถ้าเป็น..... แม่ของหลี่อ๋างเชิญคุณไปร่วมงานเลี้ยงวันเกิดของเธอ คุณจะไปไหม"

เพ้ยซานซานหัวเราะอย่างเย็นชา "ไปสิ ทำไมจะไม่ไป ฉันพูดต่อหน้าญาติและเพื่อนของเขา ว่าแม่ของเขาเลี้ยงดูขยะแบบเขาออกมาได้อย่างไร แล้วพิมพ์เรื่องน่าเกลียดของพวกเขาลงบนใบปลิว และแจกให้ญาติและเพื่อนที่อยู่ในงานคนละชุด

หร่วนซิงหว่าน "......."

เธอถอนหายใจ ลืมมันไปเถอะ

มันไม่มีประโยชน์อะไร

และทัศนคติของโจงเสียนก็แข็งแกร่งมาก และใช่ว่าเธอไม่อยากไปก็ไม่ต้องไป

พวกเขาเป็นแบบนี้กันทั้งครอบครัว มักจะวิพากษ์วิจารณ์ผู้อื่นจากมุมมองส่วนตัว และมักจะบังคับผู้อื่นให้ทำในสิ่งที่ไม่อยากทำ