บทที่ 642 ราวกับไม่มีจุดจบ

เก็บมือถือขึ้นมา หร่วนซิงหว่านกำลังมองฝนที่ด้านนอก ไม่ง่วงเลยสักนิด

บางครั้งช่วงนี้เธอรู้สึกว่าโจวฉือเซินแปลกๆไป อารมณ์แปรปรวน แต่เธอคิดว่าเพราะงานเยอะเกินไป จึงทำให้เขาเหนื่อยล้า

แต่วันนี้ได้ยินน้ำเสียงของหลินหนาน เรื่องราวคงจะร้ายแรงกว่าที่เธอจินตนาการเอาไว้สินะ

หร่วนซิงหว่านถอนหายใจเงียบๆ แล้วทิ้งตัวลงไปบนเตียง

เจ็ดโมงเช้าของวันต่อมา เธอตื่นขึ้นมาทำอาหารเช้าใส่ไว้ในกระติกเก็บความร้อนแล้วออกจากบ้าน

ที่ด้านนอกตอนนี้ยังมีฝนตกปรอยๆอยู่ หมอกลงปกคลุมไปทั่ว บนพื้นก็มีแอ่งน้ำมากมาย

แต่ดีที่ตอนนี้ยังเช้าอยู่ และเพราะฝนตกเป็นเหตุ บนถนนจึงไม่มีคนเท่าไหร่ ทั้งเมืองราวกับยังอยู่ในห้วงนิทรา

ตอนที่หร่วนซิงหว่านมาถึงโจวซื่อกรุ๊ป ก็ยังไม่ถึงแปดโมง

ยังไม่ถึงเวลาทำงาน ที่ประตูใหญ่มีแค่รปภ.สองคน ภายในห้องโถงใหญ่แทบจะไม่มีคนเลย

หลังจากหร่วนซิงหว่านลงลิฟต์มา เห็นห้องผู้ช่วยอยู่กันหลายคน

เธอนึกถึงคำพูดที่หลินหนานพูดค้างเอาไว้ จึงเดินเข้าไป

ผู้ช่วยหลายคนนั้นเห็นเธอ จึงพูดขึ้นมาพร้อมกัน: "คุณหร่วน"

หร่วนซิงหว่านพยักหน้าเล็กน้อย มองซ้ายมองขวา: "หลินหนานล่ะคะ"

"ผู้ช่วยหลินออกไปเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้ว คุณหร่วนมีเรื่องอะไรสั่งให้พวกเราไปทำก็ได้ค่ะ"

หร่วนซิงหว่านยิ้ม: "ไม่เป็นไรค่ะ โจวฉือเซินอยู่ไหม?"

"ประธานโจวอยู่ในห้องทำงานค่ะ"

"ค่ะ ขอบคุณนะคะ"

หลังออกมาจากห้องผู้ช่วย หร่วนซิงหว่านจึงเดินไปทางห้องประธาน

เธอยืนเคาะประตูอยู่ที่ด้านนอก แล้วผลักประตูเบาๆเปิดออกเป็นร่องเล็กๆ

ภายในห้องทำงาน โจวฉือเซินกำลังจัดการเอกสาร ใบหน้าเคร่งขรึม มองไม่ออกเลยว่ารู้สึกอะไรอยู่

น่าจะไม่ได้นอนมาทั้งคืนสินะ

หร่วนซิงหว่านเดินเข้าไป: "กินข้าวหรือยัง"

ได้ยินเสียงของเธอ โจวฉือเซินจึงเหลือบมอง เลิ่กคิ้วเล็กน้อย: "ตื่นเช้าขนาดนี้เลยเหรอ?"

"คุณบอกเองไม่ใช่เหรอ ว่าไม่มีคุณอยู่ข้างๆ ฉันนอนไม่หลับหรอก"

ได้ฟังอย่างนี้ โจวฉือเซินจึงอมยิ้มบางๆ ลุกขึ้นเดินมาทางเธอ: "ก็จริง"

หร่วนซิงหว่านเปิดกระติกเก็บความร้อน ตักโจ๊กไก่ฉีกออกมา วางไว้ที่ด้านหน้าของเขา: "รีบกินเถอะ"

โจวฉือเซินนั่งอยู่บนโซฟา ถือโอกาสจับมือของหร่วนซิงหว่านเอาไว้ ดึงเธอเข้ามาในอ้อมกอด: "อีกเดี๋ยวค่อยกิน ร้อน"

"ตอนที่ฉันใส่ไว้ในกระติกเก็บความร้อน มันอุ่นพอดีแล้วนะ"

โจวฉือเซินไม่ตอบโต้ แค่กอดเธอเอาไว้อย่างนี้

ผ่านไปสักพัก หร่วนซิงหว่านถึงพูดขึ้น: "เรื่องเมื่อวาน เฉินเป่ยบอกคุณหรือยัง"

"อะไรเหรอ?" โจวฉือเซินพูดต่อ "เมื่อวานประชุมทั้งวันเลย ถ้าเรื่องไม่สำคัญผมจะให้พวกเขาดูแล้วจัดการเอาเอง"

"ก็ไม่มีอะไร แค่......ตอนที่เจียงชูหนิงออกไปส่งสินค้า เกิดอุบัติเหตุขึ้นนิดหน่อย แล้วได้อารองของเธอพากลับมาส่ง"

"อารอง?"

หร่วนซิงหว่านพยักหน้า: "ฉันถามเจียงหยวนไปแล้ว เขาบอกว่าอารองของเจียงชูหนิงมีแฟนคนหนึ่งที่คบกันมาหลายปี แต่ตระกูลเจียงไม่ยอมรับมาโดยตลอด ในตอนที่กำลังจะเปลี่ยนความคิดแล้ว พวกเขากลับเลิกกัน"

ช่วงกรามของโจวฉือเซินหนุนอยู่บนไหล่ของหร่วนซิงหว่าน พูดอย่างไม่ใส่ใจ: "แล้วยังไงต่อ"

"หลังจากนั้น ไม่นาน ผู้หญิงคนนั้นก็เกิดอุบัติเหตุรถชน ส่วนตระกูลเจียงกลับบอกคนภายนอกว่า เจียงหยุนจู๋......ซึ่งเป็นอารองของเจียงชูหนิง ได้ตายไปในอุบัติเหตุครั้งนั้นด้วยกัน แต่ความเป็นจริง เขาออกไปจากเมืองเจียงโจวตามลำพัง"

หร่วนซิงหว่านพูดต่อ: "เจียงหยวนบอกว่า ตระกูลเจียงมีข่าวลืออยู่บ้าง แต่ข่าวลือพวกนี้ไม่น่าเชื่อถือ รายละเอียดเป็นยังไง มีเพียงคนที่เกี่ยวข้องไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้เรื่อง ฉันรู้สึกว่าเรื่องนี้ในเมื่อทั้งท่านใหญ่เจียงที่ตายไปแล้วและท่านทวดเจียงต่างก็ปกปิดเอาไว้ สำหรับตระกูลเจียงแล้ว น่าจะมีผลกระทบค่อนข้างมาก"

ถึงขั้นที่คงไม่น้อยไปกว่า น้าสวี่ที่ยินยอมตัดชื่อออกจากลำดับของวงศ์ตระกูล ออกไปจากตระกูลเจียง ออกไปจากเมืองเจียงโจว

หรืออาจจะบอกได้ว่า สถานการณ์รุนแรงมากกว่านั้นอีก