บทที่ 681 ฉันจะไปกับพวกคุณ

ทันทีที่พวกเขาพูดจบ ก็มีรถสีดำหนึ่งคันมาจอดที่ทางเข้าสตูดิโอ

ทันใดนั้น เจียงหยุนจู๋ก็ปรากฏตัวขึ้น

เจียงชูหนิงกระโดดและโบกมือให้เขา "อารอง"

เจียงหยุนจู๋เดินเข้ามาด้วยรอยยิ้ม แล้วมองไปที่เพ้ยซานซานและถามว่า "หนิงหนิง ท่านนี้คือ?"

เจียงชูหนิงกล่าวว่า "นี่คือพี่ซานซาน เป็นเพื่อนของพี่สาว"

เจียงหยุนจู๋พยักหน้าให้เพ้ยซานซานแสดงการทักทาย โดยไม่ได้พูดคุยอะไรกันมาก แต่พูดกับเจียงชูหนิงว่า "หนิงหนิง พวกเราไปกันเถอะ"

เจียงชูหนิงก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว และส่ายหัว "ฉันต้องถามพ่อของฉันก่อน แต่เขาไม่รับสาย อารอง พวกเราค่อยออกเดินทางพรุ่งนี้เช้าได้ไหม?"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เจียงหยุนจู๋ก็นิ่งไปครู่หนึ่ง "เกิดอะไรขึ้น ตอนบ่ายนี้ตกลงกันแล้วไม่ใช่หรอ? หรือว่าเธอคิดว่าอารองจะทำร้ายคุณ?"

"เปล่าๆ ฉันแค่คิดว่า ไปแบบนี้ไม่ค่อยดี ควรจะบอกพ่อก่อน เพื่อไม่ให้พ่อต้องกังวล"

เจียงหยุนจู๋เกลี้ยกล่อมอย่างอ่อนโยน "รอไปถึงที่แล้ว ฉันจะรีบติดต่อพ่อของคุณทันที แบบนี้ได้ไหม?"

เพ้ยซานซานดึงเจียงชูหนิงมาที่ด้านข้างของตัวเอง "คุณเจียง รออีกสักคืนเถอะ แบบนี้หนิงหนิงและพ่อของเธอจะได้ไม่กังวลใจ"

เจียงหยุนจู๋มองมาที่เธอ ขยับแว่นตาแล้วพูดเบาๆ "สถานการณ์ตอนนี้ไม่ค่อยแน่นอน ถ้าล่าช้าไปหนึ่งคืน ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้นบ้าง"

เจียงชูหนิงกล่าวว่า "เช่นนั้นฉันขอโทรหาพ่อของฉันอีกครั้ง เขาอาจจะรับสายก็ได้......."

ขณะพูด เธอกำลังหยิบโทรศัพท์ออกมา ทันใดนั้นก็มีรถหลายคันแล่นมาทางริมถนน แล้วล้อมทั้งสตูดิโอไว้

ในเวลาเดียวกัน เฉินเป่ยพวกเขาก็ลงจากรถทันที แล้วขวางคนเหล่านี้ไว้

เจียงหยุนจู๋ รีบจับมือเจียงชูหนิงไว้และกล่าวว่า "หนิงหนิง ออกไปจากที่นี่ก่อนแล้วค่อยว่ากันอีกที"

ก่อนที่เจียงชูหนิงจะพูด ก็ถูกเขาลากไปข้างหน้า แล้วโทรศัพท์ก็ตกลงบนพื้น

เพ้ยซานซานมองไปทางซ้ายและขวา และคิดว่าจะปล่อยให้เจียงชูหนิงถูกเขาพาตัวไปแบบนี้ไม่ได้ จึงรีบตามขึ้นรถของเจียงหยุนจู๋ไปด้วย

สถานการณ์ในตอนนั้นวุ่นวายมาก ถ้าจะพูดว่าเฉินเป่ยพวกเขาขวางคนกลุ่มนั้นไว้ สู้บอกว่าคนกลุ่มนั้นขวางทางระหว่างเฉินเป่ยและเจียงชูหนิงจะดีกว่า

คนของพวกเขาไม่สามารถผ่านไปได้เลย เห็นเจียงชูหนิงถูกนำตัวขึ้นรถ เขารีบพูดว่า "ตามรถคันนั้นไป!"

แต่เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายมีการเตรียมพร้อมก่อนมา เมื่อพวกเขาออกจากวงล้อมได้ ก็ไม่มีวี่แววของรถเจียงหยุนจู๋แล้ว

............

รถเก๋งสีดำแล่นไปตามถนน เจียงชูหนิงและเพ้ยซานซานนั่งอยู่ด้านหลัง ทั้งสองคนตกใจและกลัวมาก จับมือกันไว้

เจียงหยุนจู๋เหลือบมองผ่านกระจกมองหลัง เห็นว่าพวกเขายังไม่ได้ตามมา "ตอนนี้พวกเราถือว่าปลอดภัยแล้ว"

หนังศีรษะของเจียงชูหนิงชาไปหมดทั้งศีรษะ เวลาที่คนเราอยู่ในสถานการณ์ที่อันตรายที่สุด ก็จะแสวงหาความปลอดภัยโดยธรรมชาติ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อคนคนนั้นเป็นคนใกล้ชิดของเธอ

เธอกลืนน้ำลายซ้ำๆ และรู้สึกว่าตัวเองลอยอยู่ในอากาศ "อารอง พวกเราควรทำอย่างไรดี?"

"ไม่ต้องกังวล อารองจะพาคุณออกจากหนานเฉิงตอนนี้เลย ขอแค่ออกจากหนานเฉิง พวกเขาก็จะไม่สามารถตามทันได้"

เจียงชูหนิงตกตะลึงเล็กน้อย "จะออกจากหนานเฉิง.......ตอนนี้เลยหรอ?"

เจียงหยุนจู๋มือถือพวงมาลัย "ใช่"

เสียงของเพ้ยซานซานดังขึ้น "ฉันสามารถติดต่อเพื่อนคนหนึ่ง เขาสามารถดูแลความปลอดภัยให้พวกเราได้"

ขณะพูดเธอเปิดกระเป๋า หยิบโทรศัพท์ออกมา แล้วค้นหาเบอร์โทรศัพท์ของเฉิงเว่ย แต่เธอยังไม่ทันโทรออกไป เจียงหยุนจู๋ก็เหยียบเบรกกะทันหัน

เพ้ยซานซานไม่ทันตั้งตัว ทั้งร่างกายของเธอก็พุ่งไปข้างหน้า และโทรศัพท์ก็ตกอยู่ใต้ที่นั่ง

เจียงชูหนิงก็จับเบาะนั่งไว้ "อารอง เกิดอะไรขึ้น?"

เจียงหยุนจู๋มองผ่านกระจกมองหลัง "ไม่มีอะไร เมื่อครู่เห็นแมวป่าวิ่งออกมาข้างหน้า ตอนนี้หนีไปแล้ว"