บทที่ 717 ตอนนี้สถานการณ์ด้านนอกเป็นยังไง

หลินหนานเห็นสีหน้าของเธอ จึงพอจะเดาได้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ หดมุมปากกลับมา: "ไม่ใช่อย่างที่คุณหร่วนคิดหรอกครับ เป็นแม่ของผมเอง สิบปีก่อนเธอป่วยหนัก ท้ายที่สุดประธานโจวได้ให้เงินก้อนหนึ่งแก่ผม เธอถึงได้ทำการผ่าตัด"

หร่วนซิงหว่านนึกถึงแม่ของเขาที่แต่ก่อนเคยพูดถึงอยู่หลายครั้ง จึงถามขึ้น: "งั้นตอนนี้สุขภาพของแม่คุณฟื้นตัวเป็นยังไงบ้างแล้วคะ"

หลินหนาน: "การผ่าตัดไม่สำเร็จ เธอเสียไปแล้วครับ"

หร่วนซิงหว่านตกตะลึง ตอนนี้ไม่รู้ว่าควรพูดอะไรดี

หลินหนานยิ้มออกมาอย่างผ่อนคลาย: "แต่อย่างน้อยก็ได้ทำการผ่าตัดแล้ว ไม่งั้นผมคงรู้สึกผิดไปตลอดชีวิตแน่ๆ"

ระหว่างทางที่กลับมา หร่วนซิงหว่านยังไม่ได้สติกลับมาจากเรื่องนี้เลย

โจวฉือเซินเห็นเธอเหม่อลอย จึงถามขึ้น: "เป็นอะไรไป?"

"ไม่มีอะไรหรอก" หร่วนซิงหว่านเงียบไปเล็กน้อย แล้วพูดต่อ "ฉันเจอหลินหนานข้างล่างด้วย"

โจวฉือเซินขมวดคิ้ว: "เขาพูดอะไรกับคุณ?"

"ก็......เขาบอกว่า เขาจะคอยติดตามคุณตลอดไป มีบางเรื่อง ที่แม้แต่คุณเองก็อาจจะลืมไปแล้ว"

โจวฉือเซิน: "เรื่องที่แม่เขาได้รับการผ่าตัดน่ะเหรอ?"

หร่วนซิงหว่านพยักหน้า แล้วถามขึ้นด้วยความแปลกใจ: "คุณไม่ได้ลืมนี่นา"

โจวฉือเซิน: "เรื่องอย่างนี้จะลืมได้ยังไง เพียงแต่มันเป็นคนละเรื่องกัน เขาจะไปจะอยู่ มันเป็นสิ่งที่เขาต้องเลือกเอง ไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้"

ได้ฟัง หร่วนซิงหว่านอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา กระโจนเข้าไปในอ้อมอกเขา นั่งอยู่บนตักของฝ่ายชาย ยื่นมือออกมาบีบๆใบหน้าของเขา: "จริงๆแล้วคุณน่ารักนะเนี่ย"

โจวฉือเซิน: "......"

เขากำลังจะบอกให้หร่วนซิงหว่านเลิกเล่น แต่เธอกลับประคองใบหน้าของเขา แล้วจูบลงมา

จากนั้นหร่วนซิงหว่านก็ถอยออกไปทันที

โจวฉือเซินมองเธอ พูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ: "ไม่กินข้าวแล้วเหรอ?"

หร่วนซิงหว่าน: "กินสิ ตอนนี้......"

เธอพูดๆอยู่ กำลังจะลุกขึ้น แต่ช่วงเอวกลับโดนกดเอาไว้

โจวฉือเซินวางเธอลงบนโซฟา จูบไปที่ดวงตาของเธอ: "อีกเดี๋ยวค่อยกิน"

หร่วนซิงหว่านมองเขา ดวงตาหวานฉ่ำ: "อีกเดี๋ยวก็เย็นน่ะสิ"

"ผมเอาไปอุ่นให้"

หร่วนซิงหว่าน: "......"

นี่เธอกำลังฟังความคิดเห็นที่น่าหวาดกลัวอะไรอยู่นะ

ไม่รอให้เธอได้พูดอีก โจวฉือเซินก็จูบลงไปที่ริมฝีปากเธออีกครั้ง มือที่วางอยู่บนช่วงเอวเมื่อกี้นี้ กำลังลูบไล้เบาๆ เลื่อนขึ้นมาเรื่อยๆ

อุณหภูมิภายในห้อง ค่อยๆสูงขึ้น

บรรยากาศที่คลุมเครือครอบคลุมอยู่ทั่วทั้งห้อง

......

อีกด้านหนึ่ง เพ้ยซานซานที่นอนอยู่บนเตียง พลิกไปพลิกมานอนไม่หลับ

ในหัวเดี๋ยวก็คิดเรื่องนั้นที่หร่วนซิงหว่านบอกเธอว่า ถ้าไม่ใช่เจียงหยุนจู๋ เธอก็คงไม่แท้งลูก

อีกเดี๋ยวก็คิดถึงDaniel ไม่รู้ว่าตอนนี้เขาเป็นยังไงบ้าง จะบาดเจ็บหรือเปล่า

ยิ่งคิดก็ยิ่งสับสน

เพ้ยซานซานจึงลุกขึ้นมานั่ง เดินไปที่ห้องรับแขกเทน้ำมาดื่ม

ตอนดื่มน้ำ เธอเห็นดอกไม้ที่ใกล้จะแห้งตายอยู่บนขอบหน้าต่าง จึงเดินเข้าไปแล้วนั่งยองๆเทน้ำในแก้วลงไป

จู่ๆเพ้ยซานซานก็นึกขึ้นได้ ในบ้านของDanielก็ปลูกต้นไม้ไว้เหมือนกัน นานขนาดนี้แล้ว ไม่รู้ว่าจะเป็นยังไงบ้าง

เธอนั่งยองๆอยู่บนพื้นสักแป๊บนึง แล้วลุกขึ้น เดินไปเปลี่ยนรองเท้าที่ประตู หยิบกุญแจห้องจากนั้นก็เดินออกไป

มาถึงใต้หมู่บ้านคอนโดที่ก่อนหน้านี้เธอเคยเช่าอยู่กับหร่วนซิงหว่าน เพ้ยซานซานจอดรถ แล้วรีบขึ้นไปข้างบน

ก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ยิ่งเข้าใกล้ที่นั่น เธอยิ่งมีความรู้สึกแปลกๆอย่างหนึ่ง