บทที่ 730 พระราชวังของปีศาจ

ตีสาม ตอนที่เจียงชูหนิงกำลังหลับสนิท กลับโดนเสียงกริ่งประตูที่ดังขึ้นมาสักพักปลุกให้ตื่น

เธอนอนพลิกไปพลิกมาอยู่บนเตียงตั้งนาน ใช้ผ้าห่มคลุมหัว พยายามแยกเสียงไว้ข้างนอก แต่เสียงกริ่งประตูกลับเหมือนคำสาปแช่ง ดังขึ้นไม่หยุดเลย

เจียงชูหนิงลุกขึ้นมานั่งด้วยความทนไม่ไหว เดินไปที่ประตูอย่างเดือดดาล: "ดึกดื่นค่อนคืนไม่ยอมให้คนอื่นต้องหลับต้องนอน นาย......"

"คุณหนูเจียง"

คนที่ยืนอยู่นอกประตู เป็นคนสนิทของเจียงซ่างหาน

เจียงชูหนิงมองเขา ในที่สุดอาการสะลึมสะลือก็ตื่นตัวขึ้นบ้างแล้ว: "ทำอะไร?"

ฝ่ายชายดูนาฬิกา: "คุณหนูเจียงเหลือเวลาเก็บของอีกแค่สิบนาที ประมุขเจียงรอคุณอยู่ใต้ตึกครับ"

เห็นได้ชัดว่าเจียงชูหนิงยังไม่ตื่นดี: "จะไปไหน?"

"กลับเจียงโจวครับ"

"แต่ฉัน......" เจียงชูหนิงแทบจะไม่มีสติเลย หันไปมองรอบๆ: "ฉันยังไม่ได้เตรียมตัวเลย! แล้วสิบนาทีก็ไม่พอด้วย!"

ฝ่ายชายมองไปที่นาฬิกาข้อมืออีกครั้ง: "เหลือแค่เก้านาทีแล้วครับ"

"นายนี่ไม่มีเหตุผลเลยนะ! ใครเค้าใช้เวลาแค่สิบนาทีเก็บของกัน!"

"ประมุขเจียงให้เวลาคุณหนูเจียงครึ่งชั่วโมง คุณเสียยี่สิบนาทีแรกไปโดยเปล่าประโยชน์แล้วครับ" ฝ่ายชายเตือนขึ้นอีกครั้ง "เหลือแค่แปดนาที......"

เขายังพูดไม่จบ ร่างของคนตรงหน้าก็พุ่งฉิวเข้าไปในห้อง

เจียงชูหนิงหยิบกระเป๋าเดินทางของตนเองออกมา เปิดตู้เสื้อผ้า ยัดเสื้อผ้าเข้าไปลวกๆ หลังจากยัดเข้าไป ก็พบว่าของอื่นๆใส่ลงไปไม่ได้แล้ว

กลับไปค่อยซื้อเสื้อผ้าก็ได้ งั้นไม่เอาแล้ว

เจียงชูหนิงยกเสื้อผ้าออกมา ใส่ของสะเปะสะปะที่เธอมาหนานเฉิงแล้วซื้อเอาไว้พวกนั้นลงไปแทน

ตอนที่เธอหิ้วกระเป๋าเดินทางพุ่งมาที่ประตู ก็สิบนาทีพอดี

"คุณหนูเจียง ไปครับ"

เจียงชูหนิงกระหืดกระหอบ ลากกระเป๋าเดินทางตามเขาเข้าไปในลิฟต์

ลิฟต์ค่อยๆปิดลง เจียงชูหนิงเห็นกระจกบนผนังลิฟต์ ในทันทีถึงพบว่า ตนเองยังสวมชุดนอนกับรองเท้าแตะอยู่เลย ผมเผ้าก็ยุ่งเหยิง

เจียงชูหนิง: "......"

เธอพูดขึ้นเบาๆ: "เอ่อ......ฉันขอกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าได้ไหม? ห้านาทีก็พอ ไม่สิ......สองนาที......หนึ่งนาที!"

ฝ่ายชายหันกลับมามองเธอ: "อีกเดี๋ยวคุณหนูเจียงเปลี่ยนบนเครื่องได้ครับ"

เจียงชูหนิงหน้าตาเศร้าสร้อย: "แต่ฉันไม่ได้เอาเสื้อผ้ามานี่นา......"

ฝ่ายชายพูดขึ้น: "อารมณ์ของประมุขเจียง คุณหนูเจียงน่าจะรู้ดีนะครับ"

คำพูดโดยนัยของเขา ทำให้เจียงชูหนิงล้มเลิกความคิดที่จะกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าทันที

ชุดนอนก็ชุดนอนแล้วกัน รักษาชีวิตนี้ไว้สำคัญกว่าอะไรทั้งนั้น

ถึงใต้ตึก ฝ่ายชายรับกระเป๋าเดินทางในมือของเจียงชูหนิงไป: "คุณหนูเจียง ขึ้นรถเถอะครับ"

เจียงชูหนิง "อืม" ตอบรับ เปิดประตูหลัง ตอนที่เตรียมจะขึ้นไป กลับเห็นว่าเจียงซ่างหานก็นั่งอยู่ข้างหลัง จึงรีบหยุดการเคลื่อนไหว ปิดประตูรถ อ้อมไปที่นั่งข้างคนขับ รีบขึ้นไปนั่ง

ทุกๆการกระทำ เจียงซ่างหานไม่มีปฏิกิริยาใดๆเลย

ระหว่างทาง รถแล่นไปอย่างราบรื่น

เดิมทีเจียงชูหนิงที่โดนดึงขึ้นมาท่ามกลางความฝัน บรรยากาศเงียบสงบไร้เสียงกำลังกระจายไปทั่ว ทำให้เธอควบคุมการต่อสู้ของหนังตาเอาไว้ไม่ได้

ไม่นานเท่าไหร่ ก็เอียงหัวหลับไป

เจียงซ่างหานส่งเสียงเย็นๆออกมา: "ให้เจียงย่านคอยติดตามเจียงหยุนจู๋เอาไว้ ถ้าเขากลับไปเจียงโจว ให้รีบบอกฉันทันที"

"ครับ" ฝ่ายชายพูดต่อ "จะไม่เอาข้อมูลที่พวกเราสืบได้ในหลายวันนี้ ไปบอกโจวฉือเซินเหรอครับ?"