บทที่ 808 ไม่ได้มีความคิดอื่นเลย

แม้เสียงของเธอจะเบามาก แต่Danielก็ได้ยินอย่างชัดเจน

ใจทั้งดวง ราวกับว่าถูกแทงอย่างแรง เจ็บเล็กน้อย แต่ด้วยเหตุนี้ มันก็เต้นรุนแรงขึ้นกว่าเดิม

ที่แท้......เป็นเพราะอย่างนี้นี่เอง

ลูกกระเดือกของDanielขยับ ยกหน้าของเธอขึ้นเบาๆ นัยน์ตาที่เข้มนั้นจ้องมองเธอ: "ผมขอโทษ "

อาจเป็นเพราะการจ้องมองของเขาร้อนแรงเกินไป จึงทำให้เพ้ยซานซานไม่กล้าสบตาของเขา และอดไม่ได้ที่จะหลบสายตาเขา: "คุณจะขอโทษอีกทำไม ที่คุณไม่ชอบฉันมันไม่ใช่ความผิดของคุณ คุณไม่จำเป็นต้องขอโทษ......"

Danielพูดด้วยเสียงที่แผ่วเบาว่า:"ผมบอกขอโทษ ไม่ใช่เพราะผมไม่ชอบคุณ แต่เป็นเพราะตลอดเวลาที่ผ่านมานี้ ผมไม่เคยตอบสนองต่อความรู้สึกที่คุณมีให้ผมโดยตรงเลย ดังนั้นจึงเป็นผลทำให้เกิดความเข้าใจผิดระหว่างเรา"

เพ้ยซานซานฟังแล้วสับสนเล็กน้อย หันมองเขาอีกครั้ง ในดวงตานั้นเต็มไปด้วยน้ำตา สับสนและมึนงง: "คุณหมายถึงอะไร?"

Danielเอ่ยทีละคำว่า:"ถ้าผมไม่ชอบคุณ ผมก็คงไม่อยู่เคียงข้างคุณตลอดเวลา ถ้าผมไม่ชอบคุณ ผมก็คงไม่มีอะไรกับคุณหรอก หากไม่ชอบคุณ ก็คงไม่......"เอาเด็กคนนั้นแล้ว

"เพียงแค่ว่าตอนนั้นผมคิดว่าความชอบแบบนี้ไม่ใช่สิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตของผม ผมคิดว่า ผมสามารถปรับสมดุลความชอบนี้ ในขณะที่ปรับสมดุลเรื่องต่างๆได้เช่นกัน "

เดิมทีเพ้ยซานซานรู้สึกว่าสมองของตัวเองค่อนข้างไม่มีสติ และตอนนี้ก็ฟังเขาพูดเรื่องอะไรเหล่านี้ เธอเงียบไปตั้งนาน ถึงจะจับประเด็นสำคัญหนึ่งได้แล้วถามอย่างลังเลว่า: "ตอนนั้น......แล้ว ตอนนี้ล่ะ? "

Danielหัวเราะ:"ตอนนี้ผมพบว่า ความชอบเกิดจากใจไม่อาจห้ามมันไว้ได้ และอารมณ์ความรู้สึกก็ไม่สามารถวัดได้ ดังนั้นผม ไม่สามารถควบคุมมันได้"

เพ้ยซานซานเปิดตากว้าง เหมือนกับว่ายังไม่เข้าใจอีก

มุมปากของDanielขยับเล็กน้อย วางมือไว้ที่ด้านหลังท้ายทอยของเธอ เอียงหัวและจูบลงไป

เพ้ยซานซานรักษาท่านั่งที่นั่งอยู่บนพื้นนั้น นัยน์ตาเปิดกว้างไปกว่าเดิมอีก

แต่จูบนี้ไม่นานนัก

เหมือนดั่งแมลงปอเดินบนน้ำ แป๊บเดียวก็ถอยออก

Danielถอนหายใจเบาๆ:"นอนเถอะ นอนตื่นแล้วพรุ่งนี้ค่อยว่ากัน"

เขาจะไม่ฉวยโอกาสตอนเธอเมาแล้วไปมีอะไรกับเธอหรอก

และไม่แน่ใจว่าพรุ่งนี้เธอจะจำคำพูดที่เขาพูดได้ไหม

ไม่ว่าจะอย่างไร ก็ควรทำพูดกันให้ชัดเจนในตอนเธอยังมีสติอยู่

ในความมืด เพ้ยซานซานมองดูเขาอย่างเงียบๆ เอียงหัวเล็กน้อย ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่

Danielลุกขึ้น อุ้มเธอไปวางไว้บนเตียง

ตอนเขาคลุมผ้าห่มให้เธอเสร็จและกำลังจะจากไป ก็ถูกเธอกอดคอเอาไว้

Danielหันมองเพ้ยซานซานอีกครั้ง แต่พบว่าดวงตาทั้งคู่ของเธอนั้นสว่างเหลือเกิน และยังมีร่องรอยของน้ำตา ดวงตาสับสนและสว่าง

ลูกกระเดือกของDanielขยับไปมา เสียงของเขาแหบเล็กน้อย: "มีอะไรหรือ?"

เพ้ยซานซานบอกว่า:"นอนไม่หลับ"

แอลกอฮอล์ก็สามารถทำให้คนตื่นเต้นมากในบางครั้ง

Danielมองดูฝนที่ตกไม่หยุดในข้างนอก: "ผมไปเทนมร้อนให้คุณ?"

"ไม่อยากดื่ม"

"งั้น......"

Danielพึ่งเอ่ยปาก เธอก็จูบเขาเลย

เพ้ยซานซานเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ค่อยๆหลับตาลง

ในต่างประเทศ โรงแรมขนาดเล็กที่ไม่คุ้นเคยกับอารมณ์ที่แปลกประหลาด ฝนตกหนักนอกหน้าต่าง ชายและหญิงที่เพิ่งบอกเล่าอารมณ์ความรู้สึกซึ่งกันและกัน

ทุกอย่างดูเหมือนกำลังดี

Danielวางเธอไว้บนเตียง จับให้แรงขึ้น มือของเขาค่อยๆเอื้อมเข้าไป

ถึงแม้จะเป็นเช่นนี้ เขาก็หยุดลงในวินาทีสุดท้าย และถามเธอด้วยนัยน์ตาที่สับสนว่า:"แน่ใจว่าได้จริงเหรอ?"

เขากลัวว่าพรุ่งนี้เธอตื่นขึ้นมาแล้วจะเสียใจภายหลัง