บทที่ 810 คุณสามารถเอากลับไประลึกได้ช้าๆ

หลังจากออกมาจากห้องทำงานของWilliam เพ้ยซานซานก็นั่งแท็กซี่กลับไปที่โรงแรมโดยตรง

เนื่องจากเวลาตั๋วเป็นแปดโมงเย็น ตอนนี้เวลายังเช้า เธอจึงเก็บข้าวของไว้ก่อน และนอนคว่ำบนเตียง พอตื่นมา ก็บ่ายสามโมงแล้ว

ตอนนี้ไปที่สนามบิน และเดินไปซื้อของที่ร้านสินค้าปลอดภาษีสักแป๊บ เวลาพอดีเลย

เพ้ยซานซานนลุกจากเตียง ไปอาบน้ำอีกครั้ง รู้สึกว่าความปวดเมื่อยและความเหนื่อยล้าในร่างกายผ่อนคลายลงมาก

เธอเป่าผมแห้ง ดึงกระเป๋าเดินทาง และเดินออกจากโรงแรม

เพ้ยซานซานกำลังจะเรียกรถ แต่รถสปอร์ตสีขาวคันหนึ่งก็หยุดลงตรงหน้าเธอ และเมื่อหน้าต่างรถลดลง ใบหน้าของDanielก็ค่อยๆปรากฏขึ้นในสายตาของเธอ: "ไปสนามบิน? "

"เออ......" เพ้ยซานซานตอบ "ใช่"

Danielเอียงหัวไปหาเธอ:"ขึ้นรถ ผมไปส่งคุณ"

เพ้ยซานซานยิ้มปลอมๆ: "ไม่ต้องลำบากคุณหรอก ฉันนั่งแท็กซี่ไปเองก็ได้แล้ว"

Danielพูดอย่างเฉยชาว่า:"คุณบอกเองไม่ใช่เหรอว่าครั้งต่อไปตอนผมมาที่หนานเฉิง คุณจะพาผมไปเล่น?"

เพ้ยซานซานไม่เข้าใจสักเท่าไหร่: "ห๊ะ? "

"ดังนั้น ผมจะรับผิดชอบการเดินทางในสองวันนี้ของคุณเอง"

เพ้ยซานซานก็ยังคงไม่เข้าใจตรรกะของปัญหาในระหว่างนี้สักเท่าไหร่ แต่ก็ได้ จะส่งก็ส่ง เธอจะได้ไม่ต้องเสียงค่าเรียกแท็กซี่ด้วย

ในขณะที่เธอลังเลอยู่ Danielก็ได้ลงจากรถ เอากระเป๋าเดินทางจากมือของเธอ และวางไว้ที่ด้านหลังรถ

20 นาทีต่อมา รถก็จอดอยู่ข้างถนน

เพ้ยซานซานมองซ้ายมองขวา: "ที่นี่......ไม่ใช่สนามบินนี่นะ? "

Daniel "อืม" ไปคำหนึ่ง ปลดเข็มขัดนิรภัย: "แม่น้ำเทมส์"

"ไหนบอกว่าจะส่งฉันไปสนามบินไม่ใช่เหรอ?มาที่นี่ทำไม"

Danielหันมองเธอ:"ยังเช้าอยู่ คุณสามารถลงไปเดินเล่นได้"

ไม่รอเพ้ยซานซานตอบกลับ เขาก็ได้เปิดประตูรถและเดินลงมาแล้ว

เพ้ยซานซานไม่มีทางเลือก จึงเดินตามเขาไป

แม่น้ำเทมส์ในเวลาสาม สี่โมงเย็น แสงอาทิตย์ตกอยู่บนผิวน้ำ สวยงามเหลือเกิน

ในไม่ไกลนั้น เป็นจัตุรัสทราฟัลการ์ บนท้องฟ้านั้นเต็มไปด้วยนกพิราบ

ทางฝั่งตะวันตกของแม่น้ำคือพระราชวังเวสต์มินสเตอร์ ซึ่งเป็นสถาปัตยกรรมกอทิกที่คลาสสิก บนหอนาฬิกานั้นเป็นหอนาฬิกาบิกเบนที่มีชื่อเสียงโด่งดังทั่วโลก

ชิงช้าสวรรค์ที่ใหญ่เป็นอันดับสองของโลก เมื่อมองในตอนกลางวัน งดงามและพราวน้อยกว่าในเวลากลางคืน แต่ภายใต้แสงอาทิตย์ มันกลับมีทิวทัศน์ที่แตกต่างกัน

เดินไปไม่นาน เพ้ยซานซานก็ถ่ายภาพได้มากมายแล้ว

Danielค่อยๆเดินเข้าไปใกล้เธอ และถามอย่างไม่เร่งรีบว่า:"เป็นอย่างไรบ้าง มันเป็นทิวทัศน์ที่คุณชอบหรือไม่?"

มือที่จับกล้องของเพ้ยซานซานหยุดชะงักไปชั่วคราว แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

Danielพูดอีกว่า:"ในเมื่อตัดสินใจที่จะมาที่นี่แล้ว ก็ไม่ควรพลาดมัน แม้ว่าทิวทัศน์ของแต่ละสถานที่จะมีลักษณะเฉพาะของตัวมันเอง แต่ก็เทียบกับสถานที่ที่คุณอยากไปมากที่สุดไม่ได้"

เพ้ยซานซานค่อยๆเก็บกล้อง ก้มหัวเลื่อนดูรูปที่ถ่ายเมื่อกี้:"ฉันว่าก็ยังโอเคนะ ที่นี่ก็คล้ายๆกับที่ฉันคิดเอาไว้ โอกาสมาดูก็ดีมาก แต่ถ้าพลาดไป ก็ไม่เสียใจ"

Danielหยุดเดิน

เพ้ยซานซานก็เงยหน้าขึ้น:"ถ่ายเสร็จแล้ว พวกเราไปสนามบินกันเถอะ ฉันยังต้องไปซื้อของที่ร้านปลอดภาษี สายกว่านี้คงไม่ทันแน่"

พอไปถึงสนามบิน ก็เกือบ 5 โมงเย็นแล้ว

เหลือเวลาให้เพ้ยซานซานซื้อของไม่มากนัก

เมื่อลงจากรถ เธอก็โบกมือให้Daniel:"ขอบคุณนะ ฉันไปก่อน......"

ยังพูดไม่จบ Danielก็อยู่ในสายตาของเธอแล้ว เดินมาตรงหน้าเธอ

เพ้ยซานซานตอบว่า:"ยังมีเรื่องอะไรอีกเหรอ?"

Danielมองดูสนามบิน: "ผมส่งคุณเข้าไป"