บทที่ 814 ท้องแล้ว

อีกด้านหนึ่ง

เพ้ยซานซานนั่งบนโต๊ะ มองพ่อเธอที่คุยกับ Daniel อย่างสนอกสนใจด้วยความเฉยเมย

เธออยากเข้าไปห้ามหลายรอบ แต่ถูกแม่ของซานซานหยุดเอาไว้

แม่ของซานซานพูดเสียงเบา "พ่อของลูกไม่ได้มีความสุขแบบนี้มานานแล้ว ลูกอย่าไปรบกวนความสนใจเขาเลย"

เพ้ยซานซานพูด "แต่หมอบอกไม่ใช่เหรอคะว่าให้พ่อดื่มเหล้าน้อยๆ? นี่เขา......"

"ลูกก็ไม่ใช่ไม่รู้จักพ่อนี่หน่า งานอดิเรกเขาอันนี้น่ะ เขาไม่ได้ดื่มมาตั้งนานแล้ว อีกอย่างแม่ก็เฝ้าดูเขาอยู่ แม่รู้อยู่แก่ใจ ลูกอย่าไปยุ่งเลย"

เพ้ยซานซานห้ามไม่ได้ผล จึงเล่นโทรศัพท์อย่างหมดอาลัยตายอยาก

ในขณะที่พ่อของซานซานพูดอยู่ Daniel ก็หันไปมองเพ้ยซานซาน ยิ้มที่มุมปากหุบลง

เขามองออกว่าเธอรำคาญมากแล้ว

คราวนี้มาโดยไม่ได้ทักทาย ไหนๆ จุดประสงค์เขาก็สำเร็จแล้ว งั้นก็ควรพอ

Daniel ละสายตากลับมา ลุกขึ้นแล้วพูดว่า "คุณป้า คุณลุงครับ ดึกมากแล้ว ผมไม่รบกวนเวลาพักผ่อนพวกคุณแล้วครับ"

พ่อของซานซานมองโทรศัพท์ เป็นเวลาห้าทุ่มแล้ว

เขาก็ลุกขึ้นตาม "โอเคๆๆ งั้นนายก็เดินทางกลับปลอดภัยนะ"

Daniel ยิ้ม "ครับ"

แม่ของซานซานยิ้มพึงพอใจ แล้วมองไปที่เพ้ยซานซาน "ซานซานอ่า ลูกไปส่งพ่อดาข้างล่างสิ พ่อของลูกดื่มเหล้า แม่ต้องดูแลเขา"

เพ้ยซานซานตอบ "อ่อ" แล้วหยิบโทรศัพท์เดินออกไปข้างนอก

แม่ของซานซานมองแผ่นหลังเธอ แล้วพูดกับ Daniel ว่า "เด็กคนนี้......พ่อดาอย่าไปใส่ใจเลยนะ ปกติเธอไม่เป็นแบบนี้"

Daniel ตอบ "ผมรู้ครับ ลาก่อนครับคุณป้า ลาก่อนครับคุณลุง"

สิ้นคำพูด หลังจากก้มหัวเคารพพวกเขาแล้ว ก็รีบเดินตามออกไป

......

ด้านล่างเขตชุมชน

เพ้ยซานซานทำหน้าเย็นชาพูดขึ้น "คุณกลับไปเถอะ ต่อไปอย่ามาหาพ่อแม่ฉันอีก คุณไม่ต้องสนใจคำพูดพวกเขา"

Daniel หยุดฝีเท้า "ทำไม?"

เพ้ยซานซานโกรธแต่กลับยิ้ม เขายังมีหน้ามาถามเธออีกว่าทำไม?

เพ้ยซานซานหันไปมองเขา "ฉันเคยบอกคุณแล้ว พ่อแม่ฉันเป็นคนธรรมดา พวกเขาไม่ได้มีความคิดล้ำหน้าแบบคุณ และไม่ได้มีมุมมองทางอารมณ์ที่เปิดกว้างแบบคุณด้วย พวกเขาอยากให้ฉันรีบแต่งงานกับทุกคนที่ฉันนัดบอด ดังนั้นคุณ......"

Daniel พูด "ถ้าไม่ใช่เพราะรีบแต่งงาน ฉันจะมาหาพ่อแม่เธอทำไม"

"......ฮะ?"

Daniel เม้มปาก พูดขึ้นช้าๆ "ซานซาน ฉันรู้ฉันทำผิดต่อเธอมากมายในอดีต และทำให้เธอผิดหวังครั้งแล้วครั้งเล่า แต่เรื่องที่ฉันชอบเธอ ฉันสาบานได้ จริงๆ นะ"

เพ้ยซานซานเป็นคนที่ผ่านอุปสรรคมามากมาย และไม่ตกอยู่ในหลุมพรางอันแสนหวานนี้

หลังจากเธอสงบสติอารมณ์ไม่กี่วินาที ก็พูดต่อ "ไม่อยากแต่งแล้วหย่าแบบสายฟ้าแลบ"

Daniel: "......"

เขาพูดขึ้น "ฉันไม่คุ้มในการเชื่อใจเหรอ?"