บทที่ 86 ไม่ช้าก็เร็วพวกเราจะมีลูกของตัวเอง

สวี่เยว่ก็ไม่รู้ว่าจะเชื่อหรือไม่เชื่อ เธอรับกระติกน้ำร้อนไป:"เอาให้ฉัน เธอขึ้นไปพักผ่อนเถอะ"

พูดจบเธอก็เข้าไปในครัว

เมื่อวานหร่วนซิงหว่านไม่ได้นอนหลับสนิทนัก ตอนนี้เริ่มง่วงบ้างแล้วจึงหาวแล้วขึ้นชั้นบนไป

เธอหลับจนถึงหกโมงเย็น

ท้องฟ้าที่อยู่ห่างไกลเป็นแสงระยิบระยับ

ในตอนที่หร่วนซิงหว่านลงมาจากชั้นบนพบว่าสวี่เยว่ไม่อยู่ในบ้าน เธอไปดูที่บ้านข้างๆ และพบว่าน้าฉินเองก็ไม่อยู่

ไม่ใช่แค่สองคน แต่เป็นช่วงเวลาทำอาหาร แต่ห้องโดยรอบก็เงียบและไม่มีเสียง

เกรงว่าจะหาถนนสายยาวที่เก่าแก่และเงียบสงบเช่นนี้ได้ยาก

ในระหว่างที่หร่วนซิงหว่านกำลังใจลอยอยู่นั้น น้าฉินก็ปรากฏตัวที่หลังเธอตบบ่าเธอ:"เสี่ยวหร่วน ตื่นแล้วเหรอ"

หร่วนซิงหว่านได้สติ:"น้าฉิน"

น้าฉินพูด:"พวกเขาไปแล้ว"

หร่วนซิงหว่านไม่เข้าใจ:"ไปไหนเหรอคะ?"

"ใช่แล้ว เธอคงไม่รู้" น้าฉินตบหน้าผากแล้วพูดอีก "ก็เรื่องเปลี่ยนที่นี่เป็นรีสอร์ตใกล้จะจบแล้วใช่ไหมล่ะ ทุกคนก็จะแยกย้ายคนละทิศคนละทาง ไม่รู้ว่าเมื่อจะได้เจอได้คุยกันอีก ก็เลยไปกินข้าวด้วยกันครั้งสุดท้าย น้าสวี่ของเธอก็ถูกลากไปช่วยงานด้วยเมื่อบ่าย ตอนนี้คนเกือบครบแล้ว ฉันเลยกลับมาเรียกเธอ"

หร่วนซิงหว่านถูกน้าฉินลากไปจนถึงหอบรรพบุรุษ

หอบรรพบุรุษเป็นห้องโถงสำหรับสาธารณประโยชน์ ปกติแล้วช่วงปีใหม่ทุกคนก็จะมารวมตัวกันที่นี่และร่วมรับประทานอาหาร เพียงแต่ด้วยเหตุผลมากมาย ก่อนหน้านี้จึงไม่มีคนมาเต็มขนาดนี้ แต่อาจจะเพราะนี่เป็นครั้งสุดท้ายที่ทุกคนจะได้เจอกันแล้ว ทุกคนจึงมารวมตัวกันที่นี่

ในถนนอานเฉียว ผู้ที่อาศัยอยู่ที่นี่ส่วนมากเป็นวัยรุ่นราวคราวเดียวกับสวี่เยว่และน้าฉิน คุณลุงคุณป้าที่ไม่อยากจะย้ายไปอยู่กับลูกหลาน นอกจากนั้นยังมีผู้เช่าวัยหนุ่มสาวมแบบหานหยู่และหร่วนซิงหว่าน

อย่างไรก็ตาม ทุกคนเข้ากันได้ดี จะบอกว่าเป็นความสัมพันธ์ระหว่างเจ้าของบ้านกับผู้เช่าก็คงไม่ถูกนัก เรียกว่าเหมือนเป็นอีกครอบครัวหนึ่งจะเหมาะกว่า

คืนนี้บรรดาคุณลุงคุณป้าเหล่านี้แสดงความสามารถของพวกเขา แต่ละคนทำอาหารจานพิเศษของตนเอง และมีอาหารหลายสิบจานวางอยู่บนโต๊ะกลม มันดูละลานตามาก

น้าฉินพาหร่วนซิงหว่านไปที่ที่หนึ่ง "มาๆ เสี่ยวหร่วน เธอนั่งตรงนี้"

โต๊ะนี้เป็นเพื่อนบ้านที่ค่อนข้างสนิทกับหร่วนซิงหว่าน

น้าฉินกับสวี่เยว่ก็นั่งอยู่โต๊ะนี้ มีเพียงที่นั่งข้างหร่วนซิงหว่านที่ว่างอยู่

......

การประชุมซื้อกิจการถนนอานเฉียว ดำเนินไปตลอดทั้งบ่าย และยังไม่สิ้นสุดจนกว่าจะถึงค่ำ

หลังจากทุกคนออกไปแล้ว โจวฉือเซินนั่งอยู่และใช้แรงกุมขมับ

หลินหนานเข้าไปถาม:"ประธานโจวครับ รับยาแก้ปวดไหมครับ?"

โจวฉือเซินปล่อยมือและลุกขึ้นและพูดด้วยท่าทางเรียบเฉย:"ช่างเถอะ ออกไปหาอะไรกิน"

ที่หน้าลิฟต์ หานหยู่และหัวหน้าคนอื่นๆ ยังรอลิฟต์อยู่

หัวหน้าหลายคนพูดขึ้น:"ถึงเวลากินข้าวแล้ว กินเสร็จแล้วค่อยกลับแล้วกัน"

หัวหน้าหลายคนเห็นด้วย หานหยู่พูดอย่างเกรงใจ "ขอโทษด้วยจริงๆ นะครับทุกท่าน วันนี้ผมคงต้องเสียมารยาทแล้ว"

หานหยู่พูดสั้นๆ เกี่ยวกับงานเลี้ยงที่จัดโดยเพื่อนบ้าน

การที่ถนนอานเฉียวจะถูกสร้างเป็นรีสอร์ตเป็นโครงการขนาดใหญ่ และเป็นสิ่งสำคัญมากสำหรับตำแหน่งของหานหยู่ เมื่อได้ยินอย่างนั้นก็พูด:"อย่างนั้นเหรอ งั้นวันนี้พวกเราพูดอะไรก็คงจะรั้งเสี่ยวหานไว้ไม่ได้สินะ"

"เสี่ยวหาน หลังจากนายกลับไปแล้ว ฝากความระลึกถึงของเราไปถึงเพื่อนบ้านด้วยนะ"

"ใช่แล้ว เสี่ยวหาน เสี่ยวหร่วนไปงานเลี้ยงของพวกเธอด้วยรึเปล่า?"

หานหยู่พยักหน้า:"ไปครับ"