ตอนที่ 4 เจรจาไม่สำเร็จ

หยางเทียนฉีที่ลูกชายไปตามถึงทุ่งนาพอรู้เรื่องเขารีบวิ่งกลับมาบ้านเพื่อดูอาการของลูกสะใภ้ทันที ลูกชายเขาก็บาดเจ็บสาหัสไปแล้วคนหนึ่ง ครั้งนี้ลูกสะใภ้ยังมาบาดเจ็บอีกทำไมถึงได้เกิดเรื่องร้าย ๆ ขึ้นกับครอบครัวของเขากัน

“ฉีหลินเป็นอย่างไรบ้าง มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่พวกเจ้าพูดมาให้หมด วันนี้พวกเจ้าสองคนขึ้นเขาไปกับพี่สะใภ้ไม่ใช่หรือเหตุใดนางจึงตกลงไปในร่องเขาได้”

“เพราะสะใภ้ใหญ่และสะใภ้รองบ้านท่านลุงแย่งโสมที่พี่สะใภ้หาเจอและผลักนางตกลงไปในร่องเขาขอรับ ข้าวิ่งมาทันตอนที่พี่สะใภ้กำลังกลิ้งตกร่องเขาพอดี ”

“มันจะเกินไปแล้ว ตอนที่ลูกใหญ่บาดเจ็บกลับมาจากรับจ้างในเมืองเงินค่าชดเชยพี่สะใภ้ก็เอาไปเข้าส่วนกลางจนหมดไม่ยอมจ่ายค่าหมอ ครั้งนี้ลูกสะใภ้ของนางยังมาแย่งของของคนอื่นอีก”

“ท่านพี่เจ้าคะ ท่านจะทนอยู่แบบนี้อีกนานเท่าไหร่ ท่านพ่อท่านแม่ของท่านก็ตายไปนานแล้วคำสั่งเสียให้พวกท่านพี่น้องอยู่อย่างรักใคร่ปรองดองช่วยเหลือซึ่งกันและกัน แต่ท่านดูสิ่งที่ครอบครัวพี่ชายท่านทำกับพวกเรา ส่วนแบ่งข้าวและธัญพืชแทบจะไม่พอกิน ท่านดูลูก ๆ ของเราอายุเพียงเท่านี้กลับต้องมาทำงานอย่างหนักแล้วท่านดูลูกสาวของพี่ชายท่านอายุตั้งเท่าไหร่ งานหนักงานเบานางไม่เคยทำเลยสักอย่าง หากว่าเป็นอยู่อย่างนี้ต่อไปข้าเองก็รับไม่ไหวแล้วเจ้าค่ะ”

“ข้าจะไปพูดกับพี่ใหญ่ครั้งนี้มันเกินไปจริง ๆ พวกนางต้องรับผิดชอบ”

“ท่านปู่ ท่านย่า ขอรับ ท่านแม่จะตื่นขึ้นมาหรือไม่ขอรับ "

“อย่าห่วงเลย พวกเจ้าพี่น้องไปอยู่เป็นเพื่อนพ่อเจ้าเถอะ ท่านหมอบอกว่าให้แม่ของเจ้านอนพักมาก ๆ นางก็จะหายแล้ว”

“ขอรับ ท่านย่า”

หลังจากที่ได้รู้สาเหตุของเรื่องที่เกิดขึ้นหยางเทียนฉีเดินไปบ้านใหญ่ทันที เพื่อพูดคุยกับพี่ชายในเรื่องที่เกิดขึ้นและทวงถามโสมที่ลูกสะใภ้ของเขาถูกแย่งไป

“พี่ใหญ่ ข้ามีเรื่องจะคุยกับท่านและพี่สะใภ้ขอรับ”

“น้องรองเจ้ามีเรื่องอะไรเช่นนั้นหรือ”

“เรื่องของลูกสะใภ้ข้า และโสมของนาง ท่านคืนของมาให้ข้าและข้าขอเบิกเงินส่วนกลางเพื่อนำมาจ่ายค่ารักษาให้ลูกสะใภ้ข้า ในเมื่อลูกสะใภ้ของท่านผลักลูกสะใภ้ของข้าตกร่องเขาจนนางได้รับบาดเจ็บพวกท่านจะรับผิดชอบอย่างไร”

“รับผิดชอบ รับผิดชอบอะไร น้องรองทำไมพูดจาแบบนี้พวกเราล้วนเป็นคนครอบครัวเดียวกัน ไม่มีใครผลักลูกสะใภ้เจ้า นางลื่นตกลงไปเองลูกสะใภ้ของข้าพยายามดึงนางแล้วแต่ไม่สามารถดึงนางเอาไว้ได้ต่างหาก” นางหลินพูดออกมา

“พี่สะใภ้ ลูกชายและลูกสาวของข้าเห็นกับตาว่าลูกสะใภ้ท่านผลักนางและแย่งโสมของนางด้วย เรื่องนี้ท่านจะว่าอย่างไร”

“โสมอะไร โสมนั่นสะใภ้ของข้าเป็นคนหาเจอ ลูกสะใภ้ของเจ้านั่นล่ะที่มายื้อแย่งเอง แย่งของไม่สำเร็จแล้วยังจะมาใส่ร้ายคนอื่นอึกรึ”

“หากว่าท่านยังไม่ยอมรับข้าจะไปแจ้งหัวหน้าหมู่บ้านให้แจ้งทางการ ข้าทนพวกท่านมานานแล้ว พี่ใหญ่ท่านจะไม่พูดอะไรหน่อยหรือ”

“น้องรอง เราเป็นครอบครัวเดียวกันเรื่องแค่นิด ๆ หน่อย ๆ เจ้าจะเก็บมาใส่ใจทำไม เอาล่ะไม่ต้องพูดเรื่องนี้กันแล้วกลับไปทำงานในนาเถอะส่วนค่าหมอเจ้าก็รู้นี่ครอบครัวเราไม่ได้มีเงินมากมายขนาดนั้นจะเอาที่ไหนมาจ่ายค่ารักษา ลูกชายเจ้าก็ป่วยทำงานไม่ได้ตอนนี้ลูกสะใภ้เจ้าก็บาดเจ็บ มีแต่เรื่องใช้เงินทั้งนั้น”

“นี่คือสิ่งที่คนในครอบครัวเขาทำกันรึ ข้าว่าพวกท่านเห็นแก่ตัวมากกว่าล่ะมัง ตกลงท่านจะคืนโสมและจะจ่ายค่าหมอหรือไม่”

“โอ้ สวรรค์ทำไมครอบครัวของข้าถึงได้เลี้ยงหมาป่าตาขาวเอาไว้ นอกจากจะไม่กตัญญูแล้วยังมาขู่เข็ญอีก ทำไมชีวิตข้าช่างน่าอดสูยิ่งนัก” นางหลินเริ่มร้องไห้โวยวาย

“น้องรองข้าว่าเจ้ารอถามลูกสะใภ้ของเจ้าก่อนดีกว่าไหม หากว่านางแย่งโสมจากลูกสะใภ้ของข้าข้าจะไม่เอาความให้นางมาขอโทษจากนั้นก็ให้แล้วกันไป ไม่ใช่เจ้าจะมาพูดว่าลูกสะใภ้ของข้าไปแย่งของจากลูกสะใภ้ของเจ้า”

“พี่ใหญ่นี่ท่านก็เป็นไปด้วยกับพี่สะใภ้เช่นนั้นหรือ ท่านยังเห็นข้าเป็นน้องชายอยู่หรือไม่ ที่ผ่านมาข้ายอมพวกท่านมาเท่าไหร่ แต่ครั้งนี้มันเกินที่ข้าจะรับไหวจริง ๆ”

“เอาล่ะ ๆ ไม่ต้องมาพูดจาไร้สาระอะไรอีก ข้าไม่มีเงินให้ ส่วนโสมข้าก็ไม่คืนเพราะลูกสะใภ้ทั้งสองคนบอกว่าพวกนางขุดได้ ส่วนลูกชายลูกสาวเจ้าก็เป็นแค่เด็กเลี้ยงแกะเท่านั้น หากเจ้าไม่พอใจก็ไปฟ้องร้องเอาสิ”

เมื่อเห็นว่าพูดคุยกันแล้วไม่ได้ประโยชน์อะไรหยางเทียนฉีเดินกลับบ้านของตัวเองไปด้วยความไม่พอใจและโมโหพี่ชายของตัวเองเป็นอย่างมาก เมื่อเดินกลับมาถึงบ้านเขาจึงได้มองเห็นสภาพของลูกเมียแต่ละคนผอมแห้ง อาหารแทบจะไม่พอกินเงินส่วนแบ่งอันน้อยนิด จากที่เขาไม่เคยมีความคิดที่จะแยกบ้านตอนนี้เขาเริ่มมีความคิดขึ้นมาทันที

ไม่รู้เขาจะพาลูกเมียอดทนกับสภาพแบบนี้ไปทำไม แต่ถ้าแยกบ้านในตอนนี้ด้วยนิสัยเห็นแก่ตัวของคนบ้านสายหลักย่อมต้องไม่มีทางให้อะไรพวกเขาแน่ ๆ อาการบาดเจ็บของลูกชายยังไม่ดีขึ้น คงต้องรอให้ลูกสะใภ้หายดีก่อนเขาค่อยมาพูดเรื่องแยกบ้านอีกทีถึงแม้ว่าจะไม่ได้ส่วนแบ่งอะไรเลยเขาก็ยินดีที่จะพาครอบครัวออกไปจากที่นี่

“ท่านพี่เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ บ้านนั้นว่าอย่างไรบ้าง”

“คนเห็นแก่ตัวพวกนั้น มีหรือจะยอมรับผิดและคืนของ ข้าขอโทษเจ้าด้วยนะเป็นเพราะข้าพวกเจ้าถึงต้องมาลำบากเช่นนี้ รออาการของลูกสะใภ้ดีขึ้นข้าจะไปคุยเรื่องแยกบ้านกับพี่ใหญ่”

“เรื่องนี้ต้องปรึกษาทุกคนก่อนใช่ว่าข้าจะไม่อยากแยกบ้านแต่เราไม่มีเงินในมือ ด้วยนิสัยของคนบ้านนั้นมีหรือจะยอมแบ่งอะไรให้เรา รอให้ฉีหลินหายดีก่อนค่อยว่ากันเจ้าค่ะ ตอนนี้งานในนาก็ไม่ค่อยมีอะไรแล้วข้าว่าท่านพี่พาลูกรองเข้าป่าไปสักรอบหาของป่าไปขายเพื่อสะสมเงินเอาไว้ก่อนเถอะเจ้าค่ะ หากเราแยกบ้านออกไปแต่ตัวเช่นนี้ข้ากลัวว่าจะพากันหนาวตายหรือไม่ก็อดตายไปเสียก่อน”

“ได้ ถ้าข้าล่าสัตว์ได้จะเอาเข้าเมืองไปขายเลยไม่เอากลับมาบ้านก่อน หากพี่สะใภ้รู้เข้าคงได้มายึดเอาเงินไปหมดอีกเช่นเคย”

“โชคยังดีที่ฉีหลินไม่เป็นไรมาก ข้าไปทำอาหารก่อนนะเจ้าคะ ยังจะต้องต้มยาให้ลูกใหญ่อีกอาการไม่ดีขึ้นเลย”

เช้าวันต่อมาฉีหลินตื่นขึ้นมาด้วยความงุนงงเพราะยังมีอาการปวดหัวอยู่นิดหน่อยหลังจากที่นางตื่นมากลางดึกนางก็เอาน้ำพุวิญญาณในมิติมาจิบเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บ เลยทำให้เช้านี้บาดแผลของนางดีขึ้นมาก

“ท่านแม่ท่านตื่นแล้ว พวกข้าดีใจมากเลย ”

“เฉิงเอ๋อร์ เจี้ยนเอ๋อร์ กินข้าวหรือยังลูก”