ตอนที่ 7 ทุบตีคน ขอแยกบ้าน

ทางด้านพ่อลูกหยางเทียนฉีและหยางเฟยจินที่ดั้นด้นเข้ามาในป่าลึกตั้งแต่ยามอิ๋น ด้วยหวังว่าจะสามารถล่าสัตว์ป่าได้บ้างเพื่อที่จะนำไปขายเพื่อหาเงินเป็นทุนในการแยกบ้าน

“ท่านพ่อ พักสักหน่อยเถอะขอรับ ”

“เช่นนั้นก็นั่งพักแถวนี้เถอะ พ่อขอโทษนะที่ทำให้พวกเจ้าต้องลำบากไปด้วยเป็นเพราะพ่อไม่ดีเอง”

“อย่าโทษตัวเองเลยขอรับ ท่านพ่อไม่คิดว่านี่เป็นโอกาสที่ดีหรือขอรับ หากเราใช้โอกาสนี้ขอแยกบ้านแต่เนิ่น ๆ ข้าคิดว่าท่านลุงกับท่านป้าย่อมยินดีให้เราแยกบ้าน”

“พวกเขาย่อมยินดีให้เราแยกบ้านแต่พวกเราจะต้องออกไปแต่ตัว ถ้าเกิดบ้านเรามีแต่ผู้ใหญ่ที่โตแล้วทุกคนพ่อจะไม่หนักใจเลย อย่าลืมว่ายังมีเจ้าแฝดอยู่ด้วยหากเราผลีผลามไปจะเป็นการพากันตกที่นั่งลำบากได้ ตอนนี้เราคงต้องเตรียมการเอาไว้ล่วงหน้า”

“ขอรับ เราคงต้องเข้าป่าให้มากหน่อย พอขายสัตว์ที่ล่ามาได้ เราสมควรจะเก็บไว้เอง ต่อไปข้าจะไม่เอาเงินที่พวกเราหามาได้อย่างยากลำบากให้กับบ้านใหญ่อีกต่อไปแล้ว”

“ท่านป้าจะยอมหรือท่านพ่อ ข้ากลัวว่าจะมีปากเสียงกันอีก วันนี้พวกเราไม่ไปทำงานในทุ่งนา ข้ากลัวว่าพวกเรากลับไปคงต้องได้ทะเลาะกันกับท่านป้าเป็นแน่”

“นางอยากพูดอะไรก็ให้นางพูดไป อยากให้พ่อไปทำงานในทุ่งนาเช่นนั้นก็เอาเงินส่วนกลางมาจ่ายค่าอาเทียนสิ”

“ท่านป้านางคงไม่ยอมหรอกขอรับ พวกเราไปดูกับเถอะขอรับจะได้นำไปขายในเมืองเสียทีเดียว”

ทางด้านฉีหลินและเยว่เล่อเมื่อเก็บผักป่าสมุนไพรป่าจนพอใจแล้วทั้งสองคนมุ่งหน้ากลับบ้านทันที วันนี้นางจะให้พ่อสามีไปคุยเรื่องแยกครัวในเมื่อยังไม่ยอมให้แยกบ้านก็ต้องแยกครัวก่อนไม่ต้องไปกินข้าวร่วมกันที่บ้านใหญ่

“วันนี้พี่จะให้ท่านพ่อไปคุยเรื่องแยกครัวพี่ไม่รู้ว่าท่านป้ามหาภัยนั่นจะว่ายังไง”

“ข้าเกรงว่าป่านนี้พี่ฮุ่ยเหม่ยคงได้แจ้นไปฟ้องป้าสะใภ้แล้วแน่ ๆ เรื่องที่พี่สะใภ้ลงมือกับนาง”

“ฟ้องก็ฟ้องสิ ไม่เห็นจะกลัวเลยหากว่าไม่ยอมแยกครัวพี่จะทุบตีคนบ้านนั้นทุกวัน หากว่าต่อไปยังไม่ยอมแยกบ้านอีกพี่จะทุบตีคนบ้านนั้นทุกวันเจ้าว่าดีหรือไม่”

“เอ่อ มันจะดีจริง ๆ หรือเจ้าคะพี่สะใภ้ ท่านไม่กลัวหัวหน้าหมู่บ้านจับส่งทางการหรือ”

“ไม่หรอก ท่านลุงเมิ่งย่อมรู้ดีว่าอะไรถูกอะไรผิด พวกเราเพียงแค่ป้องกันตัวจากการถูกรังแก พวกเราจะเป็นคนผิดได้ยังไง”

เยว่เล่อมองไปที่พี่สะใภ้ของตนเหมือนมองคนแปลกหน้าเกิดอันใดขึ้นกับพี่สะใภ้ของนางกัน ทำไมนางถึงได้กลายเป็นคนที่เอะอะก็ทุบตีผู้อื่นไปแล้ว

หรือว่าตลอดเวลาพี่สะใภ้นางโดนคนเหล่านั้นทุบตีพอมาวันหนึ่งนางก็ระเบิดความอัดอั้นนั้นออกมาทำให้กลายเป็นแบบนี้หรือเปล่านะ แต่เป็นแบบนี้ก็ดีแล้วตอนนี้พี่ใหญ่ไม่สามารถปกป้องนางได้แต่มีพี่สะใภ้นางก็ไม่ต้องกลัวว่าจะมีใครมารังแก

ทางด้านหยางเทียนฉีและหยางเฟยจินที่วันนี้เข้าป่าลึกเพื่อล่าสัตว์แต่ทว่าโชคไม่เข้าข้างพวกเขาเลยแม้แต่น้อย วันนี้พวกเขาจับได้เพียงกระต่ายป่า 3 ตัว และไก่ฟ้า 2 ตัวเท่านั้น หากนำไปขายแล้วคงได้เงินไม่กี่อิแปะแต่ยังดีกว่าไม่ได้เลย

“ท่านพ่อขอรับที่ท่านพ่อกับพี่สะใภ้คุยกันเรื่องขอแยกครัวท่านป้าจะยินยอมหรือขอรับ”

“นางย่อมยินยอมอยู่แล้วเพียงแต่จะไม่แบ่งอาหารให้พวกเราเท่านั้น แต่พ่อว่าจะไม่ขอแยกแค่ครัววันนี้พ่อจะต้องคุยกับท่านลุงของเจ้าให้เข้าใจ พ่อต้องการแยกบ้านหากไม่แบ่งอะไรให้เลยพ่อก็ไม่ว่าแต่จะต้องคืนที่ดินที่เป็นสินเดิมของแม่เจ้ามาด้วย”

“แล้วสินเดิมของพี่สะใภ้ที่ท่านป้าเก็บเอาไว้ล่ะขอรับ”

“อันนี้พ่อจะขอคืนด้วยเพราะสินเดิมของฉีหลินย่อมเป็นของนาง อีกอย่างฉีหลินไม่ได้เป็นสะใภ้บ้านนาง นางย่อมไม่มีสิทธิ์เก็บเอาไว้”

“ข้าว่าพวกนางไม่ยอมคืนให้แน่ ๆ ขอรับ แต่ถ้าแยกบ้านตอนนี้พี่ใหญ่คงลำบากไม่น้อยหากเราจะต้องย้ายออก”

“บ้านนี้เป็นของพ่อครึ่งหนึ่งเราสามารถอยู่ได้ เพียงแค่เราอาจจะไม่ได้รับส่วนแบ่งอาหารหรือที่ทำกินเท่านั้น”

“ข้าจะเข้าเมืองไปหางานทำขอรับ อย่างน้อย ๆ จะได้มีเงินซื้อข้าวซื้อยาให้พี่ใหญ่และทุกคนในบ้าน”

“พ่อผิดเองเพราะยึดติดคำสั่งเสียของท่านแม่เกินไป และพ่อไม่คิดว่าพี่ชายแท้ ๆ ของพ่อแต่กลับทำกับพ่อเหมือนไม่ใช่พี่น้อง ตั้งแต่เจ้าใหญ่บาดเจ็บกลับมาและโดนบ้านใหญ่ยึดเอาเงินค่าสินไหมไปมันทำให้พ่อคิดได้ คนพวกนั้นก็เหมือนหลุมไร้ก้นที่ถมเท่าไหร่ก็ไม่เต็ม แล้วยังทำร้ายพี่สะใภ้ของลูกอีก นางอ่อนแอถึงเพียงนั้นจะไปกล้ามีปากเสียงกับใคร ที่ผ่านมานางถูกพวกนั้นรังแกมาเท่าไหร่”

“เราเอาพวกนี้ไปขายวันนี้เลยหรือไม่ขอรับท่านพ่อ”

“อืมเอาไปขายให้ลุงหวังในหมู่บ้านก็แล้วกัน หากเอาไปขายในเมืองก็ไม่ต่างกันมากเท่าไหร่”

ทั้งสองคนเดินออกจากป่าและมุ่งหน้าไปบ้านของลุงหวังเพื่อขายสัตว์ป่าที่ล่ามาได้ในวันนี้ส่วนไก่ฟ้าพวกเขาไม่ได้ขายทั้งหมดแต่นำกลับมาเพื่อต้มน้ำแกงให้เฟยเทียนหนึ่งตัว

กระต่าย 3 ตัวได้เพียง 60 อิแปะ ไก่ฟ้า 1ตัว 25 อิแปะ หลังจากขายกระต่ายและไก่ให้ลุงหวังแล้วทั้งสองคนเดินมุ่งหน้ากลับบ้านทันที หยางเทียนฉีคิดว่าวันนี้ตนจะต้องขอแยกบ้านให้ได้ หากยังอยู่ร่วมกันกับพี่ชายครอบครัวบ้านสองคงลืมตาอ้าปากไม่ได้

ฉีหลินที่กลับมาพร้อมกับเยว่เล่อ ที่ตอนนี้กำลังประจันหน้าอยู่กับนางหลินที่ยืนหน้าดำเป็นตับหมูเพราะลูกสาวสุดที่รักของนางมาบอกว่าโดนหวังฉีหลินทุบตีที่ท้ายหมู่บ้าน

“กลับมาก็ดีแล้ว เจ้าช่างกล้าลงมือทุบตีลูกสาวของข้า เจ้ารอดูได้เลยว่าวันนี้หากข้าไม่ลงมือจัดการเจ้าข้าคงนอนไม่หลับ พวกอกตัญญูกาฝากเช่นพวกเจ้าสมควรจะตาย ๆ ไปแล้วไม่น่าอยู่มาจนถึงวันนี้”

“เยว่เล่อ เอาผักไปให้ท่านแม่ก่อน”

“แต่ว่า พี่สะใภ้ ท่าน”

“ไม่ต้องห่วงพี่ พี่เอาตัวรอดได้ เจ้าก็เห็นแล้วไม่ใช่เหรอ”

“ข้าจะไปตามท่านแม่นะเจ้าคะ ”

“อย่าลืมเอาเก็บผักให้ดี ๆ ล่ะ”

“สั่งเสียกันพอหรือยัง เจ้ากล้าที่จะลงมือกับลูกสาวของข้า ก็อย่ามาหาว่าข้าใจร้ายก็แล้วกัน”

“ใครกันบอกว่าข้าลงมือกับลูกสาวของท่าน ท่านป้าท่านเห็นกับตาหรือเจ้าคะ”