บทที่ 105 เหมือนว่าจะถูกคนตรึงไว้บนเสาแห่งความอัปยศแล้ว

งานศพของหร่วนจุนเรียบง่ายอย่างมาก ถ้าให้พูดว่าเป็นงานศพ สู้พูดว่าเป็นพิธีที่เรียบง่ายอย่างหนึ่งดีกว่า

และบนแผ่นหลุมฝังศพ สลักเพียงแค่ชื่อของหร่วนจุนเท่านั้น นอกจากนั้นแล้ว ไม่มีอะไรเลย

หร่วนเฉินถือร่มยืนอยู่ข้างกายของหร่วนซิงหว่าน : "พูดขึ้นมาแล้วล้วนเป็นกรรมใดใครก่อ กรรมนั้นย่อมตามสนองของเขาเอง มีจุดจบเช่นนี้ จะโทษคนอื่นก็ไม่ได้"

พวกเขาสามารถไปรับเถ้ากระดูกของเขากลับมาได้ หาสุสานฝังศพให้ ก็ถือว่าพยายามทำหน้าที่ครั้งสุดท้ายแล้ว

หร่วนซิงหว่านไม่พูดอะไร หลังจากที่จ้องมองไปยังหลุมศพของหร่วนจุน ถึงค่อยๆพูดออกมา : "เสี่ยวเฉิน พวกเราไปกันเถอะ "

ไม่ว่าก่อนหน้านี้หร่วนจุนจะทำเรื่องอะไรที่ทำให้คนไม่อาจจะให้อภัยได้ก็ตาม ล้วนแต่สิ้นสุดลงตรงนี้แล้ว

ในที่สุดเธอก็หลุดพ้นแล้ว

หลังจากที่ออกมาจากสุสาน หร่วนซิงหว่านและหร่วนเฉินกลับมาถึงบ้านเก่า เก็บกวาดสิ่งของที่หร่วนจุนทิ้งเอาไว้

บ้านหลังนี้เป็นอาคารที่พักรูปแบบโบราณ ทำเลไม่ดี ไม่มีมูลค่าอะไร แต่ว่าด้วยนิสัยของหร่วนจุน น่าจะพยายามหาทุกวิถีทางเพื่อนำบ้านหลังนี้ไปจำนองเพื่อนำเงินออกมา แต่ก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร เหมือนว่าเขาจะไม่เคยคิดที่จะเอาบ้านหลังนี้ไปจำนองเพื่อนำเงินออกมาเลย

หร่วนจุนน่าจะไม่ได้กลับมาเป็นเวลานานมากแล้ว บ้านถูกปกคลุมไปด้วยขี้ฝุ่นหนาๆ

หลังจากที่เข้าไป หร่วนเฉินใช้มือพัดๆ แล้วก็พูดกับหร่วนซิงหว่านว่า : "พี่รอข้างนอกเถอะ ข้างในนี้มีขี้ฝุ่นเยอะเกินไปแล้ว"

หร่วนซิงหว่านพยักหน้า : "โอเค"

หร่วนเฉินหากล่องกระดาษมาหนึ่งอัน ใส่ข้าวของของหร่วนจุนลงไปในนั้น

หร่วนซิงหว่านยืนอยู่ที่ระเบียง มองดูสถานที่ที่เธออยู่มาตั้งแต่เด็กจนโต ในใจอธิบายไม่ถูกว่าเป็นความรู้สึกยังไง

เหมือนว่าตั้งแต่ที่จำความได้ หร่วนจุนก็เป็นพวกที่ไม่ทำมาหากินแบบนั้นมาโดยตลอด เพียงแต่ว่าตอนที่เธอยังเด็กเขายังไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการพนัน แม้ว่าจะชอบดื่มเหล้า ติดหนี้ แต่ว่าบางครั้งเขาก็ยังนึกขึ้นได้ว่าเขายังมีลูกสาวและลูกชาย สาบานว่าจะกลับตัวกลับใจ

แต่ก็มักจะทำได้ไม่ถึงสองวัน ก็เริ่มทำเรื่องเลวๆอีกแล้ว

ยิ่งตอนหลังๆ เขาก็ยิ่งแย่ลงเรื่อยๆ

ตอนที่หร่วนซิงหว่านกำลังคิดถึงเรื่องพวกนี้อยู่นั้น หร่วนเฉินก็ได้ถือกระเป๋าเดินทางแบบหนังสมัยโบราณออกมาจากในห้องของหร่วนจุนแล้ว เมื่อดูจากร่องรอย น่าจะไม่ได้เปิดมาเป็นเวลานานมากแล้ว

หร่วนซิงหว่านเห็นหร่วนเฉินไปหาเครื่องที่ใช้งัดแงะกุญแจ พูดถาม : "จะเปิดเหรอ?"

หร่วนเฉินหาไปพลางพูดพลางว่า : "ก่อนหน้านี้ผมเคยเห็นเขาเปิดกล่องนี้ครั้งหนึ่ง ด้านในน่าจะมีสิ่งของที่สำหรับเขาแล้วสำคัญมาก"

หร่วนซิงหว่านอ้าๆปาก สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร

จริงๆแล้วเธอก็อยากจะดูว่าข้างในคืออะไร

แต่เธอเดาดูว่า มีความเป็นไปได้มากที่จะเกี่ยวกับพ่อแม่ของพวกเขา

แม่ของเธอตอนที่คลอดเสี่ยวเฉินเนื่องจากการคลอดติดขัดทำให้เสียชีวิตแล้ว ในบ้านก็เลยไม่มีรูปภาพของเธอเลย ไม่เพียงแค่หร่วนซิงหว่านเท่านั้นที่ลืมรูปร่างหน้าตาของเธอไปแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นหร่วนเฉินไม่เคยเห็นเธอเลย

อย่างรวดเร็ว หร่วนเฉินเปิดกุญแจของกล่องได้แล้ว

หลังจากที่ปัดๆฝุ่นแล้ว หร่วนซิงหว่านเห็นสิ่งของที่อยู่ด้านในอย่างชัดเจน

รูปภาพสีเหลืองหน่อยๆกว่าสามสี่ใบ สมุดบันทึกหนึ่งเล่ม และนาฬิกาพกหนึ่งเรือน

หร่วนเฉินหยิบรูปภาพขึ้นมา ข้างในเป็นรูปที่สาวสวยถ่ายรูปคู่กับผู้ชาย เพียงแต่ว่าใบหน้าของผู้ชายถูกกรีดด้วยอาวุธมีคม มองไม่เห็นใบหน้าเดิม

แต่ว่าดูจากรูปร่างและเสื้อผ้าแล้ว เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่หร่วนจุน

รูปภาพใบที่สอง เป็นการถ่ายร่วมกันสามคนพ่อแม่ลูก ยังเป็นผู้หญิงและผู้ชายที่ใบหน้าถูกกรีดด้วยอาวุธมีคม เพียงแต่ว่าตรงกลางยังมีเด็กผู้หญิงหนึ่งคนนั่งอยู่ด้วย

หร่วนเฉินพลิกไปอีกเรื่อยๆ รูปภาพส่วนที่เหลือล้วนเป็นเช่นนี้ทั้งหมด

สิ่งที่หร่วนซิงหว่านหยิบขึ้นมาก็คือสมุดบันทึกเล่มนั้น ไม่ได้สังเกตถึงการหยุดชะงักของหร่วนเฉิน สมุดบันทึกเล่มนี้หากมองจากเทคนิคการเขียนเล่าเรื่องแล้วเป็นของหร่วนจุน ด้านบนได้เขียนบันทึกเรื่องราวทั้งหมดที่แอบชอบผู้หญิงคนหนึ่ง แต่ไม่ได้พูดรายละเอียดว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร ประมาณว่าทุกครั้งที่ได้เจอเธออารมณ์ก็จะแปรปรวน