บทที่ 107 คุณตั้งใจใช่ไหม

เพราะฝันร้ายนั่นในตอนกลางวัน หร่วนซิงหว่านนอนไม่หลับในตอนกลางคืน ดวงตาที่จ้องมองเหมือนกระดิ่ง

เธอจึงลุกขึ้นมาจัดการออกแบบร่างในเวลานี้ซะเลย

ก่อนหน้านี้อยู่ห่างไกล สามารถทำงานออนไลน์ได้ แต่ตอนนี้ในเมื่อกลับมาแล้ว จะต้องไปรายงานผลงานที่เซิ่งกวางแน่นอน

ขณะที่จัดการไปได้ครึ่งทาง หร่วนซิงหว่านได้ยินเสียงฝีเท้ามาจากทางเดิน ทันใดนั้น ประตูห้องข้างๆก็ถูกเปิดออก

โจวฉือเซินน่าจะกลับมาแล้ว

หร่วนซิงหว่านมองโทรศัพท์โดยที่ไม่รู้ตัว เป็นเวลาตี 1

ตอนที่อยู่ถนนอานเฉียว เธอรู้สึกว่าหมอนี่ดูว่างทุกวัน นอกจากจัดการเอกสารที่หลินหนานส่งมาเป็นครั้งคราว เวลาส่วนใหญ่ที่เหลือก็คอยหาเรื่องเธอ คิดไม่ถึงว่ากลับเมืองหนานเฉิงก็เริ่มยุ่งขึ้นมาแล้ว

หลังจากที่จัดการทุกอย่างเสร็จ หร่วนซิงหว่านรู้สึกหิวเล็กน้อย

เธอเปิดประตูห้อง ลงมาหาของกินที่ห้องครัว

หร่วนซิงหว่านมองของกินในตู้เย็น ก็รู้สึกไม่อยากกินอะไร แต่ยังดีที่มีวัตถุดิบมากมาย เธอสามารถทำกินเองได้

หร่วนซิงหว่านหยิบปีกไก่และมันฝรั่งออกมา เตรียมทำปีกไก่ห่อมันฝรั่ง

ปีกไก่ล้างไว้ล่วงหน้าแล้ว เธอเพียงแค่เอากระดูกออกแล้วใส่ลงไปในเหล้าปรุงอาหาร จากนั้นหั่นมันฝรั่งเป็นเส้น ใส่ในกระทะแล้วทอด

หลังจากที่ทำเสร็จแล้วทั้งหมด เติมน้ำและเคี่ยวเป็นเวลา 20 นาทีก็ได้แล้ว

หร่วนซิงหว่านปิดฝาหม้อ เช็ดมือแล้วหันกลับไป เห็นโจวฉือเซินล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงของเขา พิงกับประตูห้องครัว มองดูเธออย่างเงียบๆ

"......"

เจ้าหมอนี่มาตั้งแต่เมื่อไหร่?

โจวฉือเซินเอ่ยปากเบาๆ: "ตอนเย็นทานไม่อิ่มเหรอ?"

หร่วนซิงหว่านพยักหน้า: "กินอิ่มแล้ว ก็หิวอีกแล้ว"

พูดจบ หร่วนซิงหว่านกลัวหมอนี่เหน็บแนมที่เธอกินเยอะ ก็หยั่งเชิงด้วยการพูดเสริมขึ้นมาหนึ่งประโยค: "นี่มันก็ไม่ได้เยอะนะ กินอาหารว่างในตอนกลางคืนก็ไม่เกินไปหรอกน่า"

โจวฉือเซินสาวเท้าก้าวไปยาวๆข้างหน้า มือลากเก้าอี้ออกจากโต๊ะอาหารและนั่งลง: "คุณกินอิ่มแล้วก็หิวอีก เตรียมกินของว่างมื้อดึก จนถึงตอนนี้ฉันก็ยังไม่ได้ทานมื้อเที่ยงเลย คุณรู้สึกยังไง?"

หร่วนซิงหว่าน: "......"

ถ้าเธอไม่ให้เขากิน จะให้เธอรู้สึกยังไงล่ะ

หร่วนซิงหว่านอยู่ใต้ชายคา หลักการนี้ก็ต้องยอมจำนน ถามอย่างไม่เต็มใจว่า: "งั้นประธานโจวอยากทานอะไรคะ ฉันจะทำให้"

ยังไงเธอก็ยืนอยู่ตรงนี้แล้ว

โจวฉือเซินกล่าว: "แล้วแต่คุณ"

หร่วนซิงหว่านเปิดตู้เย็นอีกครั้ง รีบกวาดสายตามองไปรอบๆ ไม่ว่าจะทำอะไร ก็ค่อนข้างใช้เวลาอยู่

อีกอย่างแม้แต่มื้อเที่ยงเขาก็ยังไม่ได้ทาน และก็ทำอาหารที่เผ็ดมากไม่ได้ ไม่อย่างนั้นจะปวดท้องได้

ในที่สุดหร่วนซิงหว่านหยิบไข่มา 2 ฟอง เตรียมทำไข่ตุ๋น

นี่น่าจะทำควบคู่ไปกับปีกไก่และมันฝรั่งเสร็จพร้อมกันพอดี

หลังจากตีไข่และนึ่งในหม้อเสร็จแล้ว หร่วนซิงหว่านมองไปที่ผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะอาหาร: "ไม่งั้นประธานโจวขึ้นไปรอข้างบนก่อน ทำเสร็จแล้วฉันจะเอาขึ้นไปให้?"

"ฉันอยู่ตรงนี้แล้วมันขัดขวางคุณเหรอ?"

หร่วนซิงหว่านแบะปาก ไม่พูดอะไร

รอเวลาให้ผ่านไปเป็นนาที วินาที

ผ่านไปสักพัก โจวฉือเซินเอ่ยปาก: "คุณไม่ได้กลิ่นควันน้ำมันเหรอ"

"อ๊ะ......" หร่วนซิงหว่านหันตัวกลับมา "ระดับนี้ก็โอเค และก็มองดูสถานการณ์ ขอเพียงแค่เขาไม่โวยวายฉัน ก็ไม่เป็นไรแล้ว"

แน่นอนว่าเรื่องที่สำคัญที่สุดไม่ใช่แค่เธอหิว ลูกในท้องก็หิวเช่นกัน

โจวฉือเซินมองที่ท้องของเธอ ไม่พูดอะไร

หร่วนซิงหว่านปิดจมูก และมองดูไฟต่อไป

เธอรู้ว่าโจวฉือเซินไม่ชอบลูกในท้องของเธอ ปล่อยปละละเลยเธอได้จนถึงจุดนี้ เขาก็รู้สึกโดยสัญชาตญาณแล้ว เธอก็ไม่สามารถร้องขออย่างอื่นที่มากเกินไปได้

ไม่ทันไร เวลาผ่านไป 20 นาทีแล้ว

หร่วนซิงหว่านเปิดฝาหม้อ กลิ่นหอมอบอวลในครัวทันที