บทที่ 121 ไม่มีเหตุผลให้ปฏิเสธหรือไม่อยากปฏิเสธ?

"ฮัดเช้ย——"

วันนี้หร่วนซิงหว่านจามไปไม่รู้กี่รอบ เธอลูบจมูกไปมา และหยิบแก้วน้ำขึ้นมาจิบ

เพ้ยซานซานพูด: "ซิงซิง ช่วงนี้อุณหภูมิลด ใส่เสื้อหนาหน่อย อย่าเป็นหวัดล่ะ"

หร่วนซิงหว่านพยักหน้า: "เธอพูดต่อสิ"

"เมื่อกี้ฉันพูดถึงไหนแล้วนะ? อ้อ ๆ คิดออกแล้ว หลี่อ๋างไม่ได้ถูกบริษัทไล่ออกแล้วใช่ไหมล่ะ จากนั้นเรื่องฉาวโฉ่ของเขาก็แพร่กระจายไปทั่วไม่มีบริษัทที่ไหนต้องการตัวเขาอีก... ฉันบอกเธอนะ โชคดีที่ฉันย้ายไปอยู่ที่อยู่เธอแล้ว ตอนนี้เขาไปดักรอที่ใต้ตึกบ้านฉันทุกวัน ฉันให้ส่วนกลางแจ้งตำรวจแล้วล่ะ"

"ช่วงนี้เธอต้องหลบเขาหน่อยนะ ตอนนี้เขาไม่เหลืออะไรแล้ว มันเลี่ยงไม่ได้เลยที่เขาจะไม่ทำอะไรสุดโต่ง"

"อือฮึ เธอว่าใจเถอะ" เพ้ยซานซานกัดขนมเค้กคำหนึ่งแล้วพูดขึ้นอีก "ใช่แล้ว ช่วงนี้กับประธานโจวเป็นยังไงบ้าง?"

หร่วนซิงหว่าน "..."

เธอพูดขึ้น: "เธอนี่เปลี่ยนเร็วจริง ๆ เลยนะ ก่อนหน้านี้ยังเรียกเขาผู้ชายเลวอยู่เลย"

เพ้ยซานซานยิ้มอย่างป้าๆ น้าๆ : "เป็นคนก็ต้องรู้จักบุญคุณคนสิ ประธานโจวช่วยฉันไว้มากมายแบบนั้น ฉันจะยังมีหน้าไปนินทาเขาลับหลังอีกได้ยังไงล่ะ ยิ่งกว่านั้นฉันพบว่าเขาไม่ได้เป็นคนเลวอย่างที่พวกเราคิดไว้ อันที่จริงเขาก็ดีกับเธอมากเลยนะ"

"..."

เพ้ยซานซานพูดต่อ: "ก็ดูอย่างเรื่องของซูซือเวยครั้งก่อนสิ อันที่จริงเราเป็นฝ่ายที่เข้าใจผิดเขา ทั้งหมดที่เขาทำก็เพื่อเธอ เธอไม่รู้สึกว่ามันหวานมากเหรอ ยิ่งกว่านั้นเขา..."

หร่วนซิงหว่านได้ยินแล้วขนลุกซู่แล้วรีบพูดห้าม "พอเลย ๆ อย่าได้พูดต่อไปเชียว"

ทุกวันนี่เธอเองก็ค่อยจะได้เจอโจวฉือเซินสักเท่าไหร่ หลังจากเรื่องครั้งก่อนในคืนนั้น ถึงจะได้เจอเขาตอนกินข้าวเช้าบ้างในบางครั้งแต่ก็ไม่ได้คุยอะไรกันเลย

ซึ่งไม่มีอะไรจะดีไปกว่าสถานการณ์แบบนี้แล้ว

เพ้ยซานซานพูด: "เอาเถอะ"

แล้วเธอก็เปลี่ยนเรื่องคุยอย่างรวดเร็ว: "งั้นเรื่องงานเลี้ยงการกุศลคืนพรุ่งนี้ เธอคิดจะทำยังไงล่ะ ในเมื่อแม่งานคือตระกูลจี้ อย่างนั้นจี้หวยเจี้ยนก็ต้องอยู่ที่งานด้วยตอนนี้เขาหมั้นแล้ว พวกเธอเจอกันจะกระดากหรือเปล่า"

"ไม่หรอก พวกเราคุยกันเข้าใจแล้ว"

คืนนั้นที่บ้านตระกูลโจว ได้คุยกันเข้าใจแล้ว

หร่วนซิงหว่านกลับไม่ได้เป็นกังวลในเรื่องนี้ แต่เป็น...

เธอกลัวว่าจะพบคนคุ้นเคยในงานการกุศลคืนพรุ่งนี้

คนอื่นยังพอได้ อย่างไรเสียตอนนี้อากาศก็เย็นลงแล้ว เธอสวมใส่เสื้อผ้าหนาหน่อยก็ได้ ไม่มีใครสังเกตท้องของเธอ

ที่เธอเป็นกังวลจริง ๆ ก็คือโจวอานอานหมาบ้าคนนั้น

คนอย่างโจวอานอานเป็นประเภทที่ต่อให้คุณเดินอยู่ข้างถนนมาดี ๆ ไม่ได้ไปยังโมโหเธอ เธอก็ยังหันกลับมากัดคุณได้

หร่วนซิงหว่านไม่ได้กลัวเธอ เพียงแต่หากว่าให้โจวอานอานรู้ คนทั้งตระกูลก็จะต้องรู้

แต่ทางหลินซือก็จัดการไปหมดแล้ว เธอจะไม่ไปก็ไม่ได้

หลังจากกลับไป หร่วนซิงหว่านไม่ได้ขึ้นข้างบน แต่เธออยู่ในห้องนั่งเล่นพร้อมกับอุ่นนม เธอดื่มและรอไปด้วย

จนเกือบจะห้าทุ่ม โจวฉือเซินถึงจะปรากฏตัวโผล่มาที่ห้องรับแขก

หร่วนซิงหว่านลุกขึ้น: "ประธานโจว..."

โจวฉือเซินมองเธอไม่ใส่ใจ: "พวกเรารู้จักกันด้วย?"

"..."

ผู้ชายสารเลวคนนี้เริ่มอีกแล้วใช่ไหม?

หร่วนซิงหว่านรู้ว่าเขากำลังประชดประชันเรื่องที่เธอไม่พูดคุยกับเขาในหลายวันมานี้ ปากคู่นั้นยังคงเอาแต่พุ่งไปที่เธอไม่หยุด เขาเองก็ไม่คุยกับเธอเหมือนกันไม่ใช่เหรอ

เธอพูดขึ้นเบา ๆ: "ฉันมีเรื่องจะคุยกับประธานโจวค่ะ"

โจวฉือเซินก้าวเท้ายาวไปนั่งที่โซฟาตรงหน้า ริมฝีปากบางพูดออกมาทีละคำอย่างเย็นชา: "พูดมา"