บทที่ 149 คุณนายจะไม่เป็นไร

หร่วนซิงหว่านไม่รู้ว่ารถขับมานานเท่าไหร่แล้ว และความเร็วรถยิ่งเร็วขึ้นเรื่อยๆ โคลงเคลงอย่างรุนแรง

เธอกล่าวด้วยเสียงเบาว่า: "คุณจะพาฉันไปที่ไหน?"

ผ่านไปไม่กี่วินาที เสียงตึงเครียดของเซ่หรงถึงจะแผ่ซ่านมา: "ไปที่ไหนไม่ได้แล้วล่ะ"

หร่วนซิงหว่านตกตะลึง ทันใดนั้นก็รู้สึกขนลุก: "หมายความว่ายังไง?"

"มีคนมาทำอะไรบางอย่างกับรถคันนี้ เบรกเสีย"

ได้ยินดังนั้น ในที่สุดหร่วนซิงหว่านก็รู้แล้วว่าจุดประสงค์ของโจงเสียนคืออะไร

มิน่าล่ะ ที่เธอบอกว่าห้ามเธอบอกคนอื่น หลังจากที่ไปจากญาติมิตรข้างกาย ทำได้เพียงใช้ชีวิตลำพัง

ที่แท้ตอนแรกโจงเสียนก็คิดไว้เช่นนี้

ถ้าเธอเชื่อโจงเสียนจริงๆ และไปกับคนของเธอ อาจจะตายโดยไร้ที่ฝังศพ

รวมถึงเด็กในท้องของเธอ ก็อาจจะหายไปจากโลกนี้เช่นกัน

นี่ถึงจะเป็นสิ่งที่โจงเสียนต้องการจริงๆ

รถดูเหมือนจะออกจากถนนที่คดเคี้ยวแล้ว เสียงนกรอบข้างดังยิ่งขึ้น

หร่วนซิงหว่านพิงเบาะหลัง ทันใดนั้นก็บอกว่า: "ถ้าเป็นตัวคุณเอง น่าจะกระโดดออกจากรถได้แล้ว"

เซ่หรงไม่ตอบเธอ ระหว่างการจราจรที่ขวักไขว่ ต้องการขับรถไปที่ที่มีคนน้อย

หร่วนซิงหว่านเหมือนว่ารู้สึกเหนื่อยเล็กน้อย: "ฉันพอจะรู้ว่าทำไมคุณถึงมาหาฉัน คุณอาจจะยังไม่รู้ ว่าเวินเฉี่ยนถูกตำรวจพาตัวไปสอบสวนเมื่อวานนี้ ฉันก็แปลกใจมาก ที่ได้ยินชื่อของคุณท่ามกลางผู้คนที่เธอรู้จัก"

สิ่งเหล่านี้เพ้ยซานซานโทรมาบอกเธอเมื่อคืนนี้

เวินเฉี่ยนและเซ่หรงเป็นเพื่อนบ้านกันมาตั้งแต่เล็ก เติบโตมาด้วยกัน แต่หลังจากที่เวินเฉี่ยนไปต่างประเทศ เหมือนว่าทั้งสองคนไม่ได้ติดต่อกันเลย

เดิมทีหร่วนซิงหว่านก็ไม่คิดเยอะขนาดนั้น แต่การปรากฏตัวของเซ่หรงในวันนี้ กลับทำให้เธอนึกถึงบางสิ่งที่เธอมองข้ามไป

สร้อยคอที่ถูกสับเปลี่ยนในงานเลี้ยงการกุศลครั้งนั้น เขาน่าจะเป็นคนทำ

หน้าผากของเซ่หรงเห็นเส้นเอ็นชัดเจน: "ทั้งหมดนี้ฉันเป็นคนทำเอง ไม่เกี่ยวอะไรกับเธอ!"

"งั้นคุณบอกกับฉันก็ไม่มีประโยชน์" หร่วนซิงหว่านยิ้ม "ฉันเดาว่า ครั้งนี้สาเหตุที่คุณมารับฉันเพราะอะไร น่าจะเป็นเพราะเวินเฉี่ยนสินะ แต่ตอนนี้ก็ดี ยังไงก็ตายหมด ช่วยลดภาระของคุณพอดี"

เซ่หรงกัดฟัน กำลังจะชนเด็กผู้หญิงคนหนึ่งตรงหน้า เหวี่ยงพวงมาลัยอย่างเร็ว ขับชนถังขยะ

แรงกระแทกมหาศาลครั้งนี้ มันทำให้หร่วนซิงหว่านกระแทกประตูรถโดยตรง

เธอขมวดคิ้ว แม้ว่าเธอกัดริมฝีปาก แต่เสียงที่เจ็บปวดก็ออกมาจากลำคอ

เซ่หรงถาม: "คุณไม่เป็นไรนะ?"

"ไม่......เป็นไร"

เมื่อมาถึงสถานที่ที่มีคนน้อย เซ่หรงหันหน้ามองไปที่หร่วนซิงหว่าน เห็นว่าเสื้อผ้าส่วนล่างของหร่วนซิงหว่านก็โชกไปด้วยเลือด เขาขมวดคิ้วและกล่าวว่า: "คุณตกเลือด"

ครั้งนี้หร่วนซิงหว่านไม่พูดอะไร

เธอรู้ว่าสิ่งที่รอเธออยู่จะเป็นอะไร

บางทีโจวฉือเซินพูดถูก เธอเองเป็นคนเลือกให้ลูกเกิด ดังนั้นไม่ว่าผลจะเป็นอย่างไร เธอก็ต้องยอมรับ

บางที ดึงดันไม่ยอมฟังใครก็เป็นความผิดพลาด

นี่คือการแก้แค้นของเธอ

ผ่านไปครู่หนึ่ง หร่วนซิงหว่านถึงจะมีแรงฮึดกลับมา เธอกล่าวเบาๆว่า: "คุณไปเถอะ"

เซ่หรงไม่ตอบ

หร่วนซิงหว่านเสียงเบามาก: "ในตอนนี้ไม่ต้องเสแสร้งทำเป็นคนดีแล้ว รู้ไหมว่าฉันเกลียดคุณแค่ไหน ถ้าตอนแรกคุณไม่เอาน้องชายฉันมาขู่ฉัน ฉันก็คงจะไม่......"

พูดแล้ว จู่ ๆเสียงของเธอก็สะอื้นเล็กน้อย เธอแทบจะควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ และกล่าวว่า: "ทั้งหมดนี้น่าจะจบไปตั้งแต่ 3 ปีก่อน ฉันไม่รู้ว่าฉันเจออะไรมาบ้างในช่วง 3 ปีที่ผ่านมา ก็เป็นแบบนี้ล่ะ"

ณ ตอนนี้ จู่ ๆเธอรู้สึกว่าผ้าพันคอบนใบหน้าของเธอถูกคนฉีกขาดแล้ว

ตามมาด้วย เซ่หรงโยนมีดใบเล็กจากข้างหน้าไปที่เธอ: "หาวิธีตัดเชือกออกเองแล้วกัน"