บทที่ 184 แสดงว่าสมองผิดปกติ

เมื่อรถมาถึงข้างล่างอพาร์ตเมนต์ หร่วนซิงหว่านสูดหายใจ "เฉิงเว่ย เรื่องของวันนี้ ฉันขอโทษด้วยนะ"

เฉิงเว่ยยิ้ม เขาส่ายหน้าเบาๆ "ผมเคยได้ยินมาว่าโจวฉือเซินเป็นคนยังไง แต่ผมแค่คิดไม่ถึงว่าเขาจะทำเรื่องแบบนี้"

"ใช่ หลงตัวเองแล้วยังเย่อหยิ่ง น่าเบื่อที่สุด" หร่วนซิงหว่านพูดพร้อมกับเปิดประตูรถ "วันนี้รบกวนคุณแล้ว งั้นฉันกลับก่อนนะคะ"

"ซิงหว่าน" เฉิงเว่ยเรียกเธอเอาไว้ ท่าทีของเขาดูกังวล เขาลังเลไปพักหนึ่งแล้วถามว่า "เรายังคงเป็นเพื่อนกันไม่ไหม?"

หร่วนซิงหว่านตกใจ เธอพยักหน้า "ใช่สิ ทำไมเหรอ?"

เฉิงเว่ยยิ้มอีกครั้ง: "ไม่มีอะไร คุณกลับกันเถอะ"

"งั้นคุณก็เดินทางกลับอย่างปลอดภัยนะ ถึงบ้านแล้วก็ส่งข้อความมาบอกฉันด้วย"

"โอเค"

ค่อยๆเป็นค่อยๆไปดีกว่า แค่เธอไม่ปฏิเสธเขาก็พอ

หลังจากที่รถยนต์สีดำออกไปแล้ว หร่วนซิงหว่านก็หันหน้าเดินขึ้นไปที่ชั้นบน

เธอพึ่งจะเปิดประตู ก็เห็นเพ้ยซานซานนอนกินขนมอยู่บนโซฟาอย่างอ่อนแรง

หร่วนซิงหว่านเปลี่ยนรองเท้าแล้วเดินเข้าไปถาม "ซานซาน เธอไม่ได้ไปกินข้าวกับDanielเหรอ"

เพ้ยซานซานถอนหายใจครั้งที่ห้าสิบเจ็ดของวันนี้ "กินแล้ว Danielบอกว่าเขากินอะไรก็ได้ไม่ใช่เหรอ ฉันคิดว่าเขาพึ่งมาถึงเมืองหนานเฉิงได้ไม่นาน เลยพาเขาไปกินอาหารขึ้นชื่อของที่นี่ แต่ใครจะไปรู้"

เพ้ยซานซานยิ่งพูดยิ่งโมโห "ไปถึงหน้าประตูร้านอาหารแล้ว เขาบอกฉันว่า จู่ๆเขาก็นึกขึ้นได้ว่าในตู้เย็นมีอาหารกระป๋องที่ซื้อมาเมื่อสองสามวันก่อน ถ้าไม่กินวันนี้ก็จะหมดอายุแล้ว"

หร่วนซิงหว่าน "..."

เธอถามว่า "แล้วพวกเธอก็กลับมาแบบนี้?"

"ใช่นะสิ" เพ้ยซานซานนอนลงบนโซฟาอีกครั้ง เธอพูดอย่างหมดอาลัยตายอยาก "เขายังชวนฉันไปกินอาหารกระป๋องที่บ้านเขาด้วย ฉันปฏิเสธไปแล้ว"

หร่วนซิงหว่านอดหัวเราะไม่ได้

เพ้ยซานซานยังคงถอนหายใจ "ฉันคิดว่า ถ้าไม่ใช่เพราะข้ออ้างที่ไม่อยากกินข้าวกับฉัน งั้นก็แสดงว่าสมองผิดปกติ"

หร่วนซิงหว่านพูด "แต่ว่าคนต่างชาติบางครั้งก็จะมีความคิดแปลกๆ เธอไม่ต้องคิดมากหรอก"

"ฉันพูดจริงๆนะ ถ้าไม่ใช่เพราะว่าเขาหล่อ วันนี้ตอนที่อยู่หน้าประตูร้านอาหารฉันคงจะลากเขาไปหาหมอแล้ว" เพ้ยซานซานลุงขึ้นมานั่งแล้วพูดอย่างจริงจัง "ซิงซิง เธอว่า คนที่ยิ่งหน้าตาดี ความคิดก็จะยิ่งแปลกเหรอ"

"ฉันว่ามันไม่เกี่ยวอะไรกับหน้าตา"

"ทำไมจะไม่เกี่ยว ฉันคิดว่าสมองของโจวฉือเซินมีปัญหา ตอนนี้เจอคนที่เหมือนเขาแล้ว"

หร่วนซิงหว่าน "..."

เพ้ยซานซานพูด "ช่างมันเถอะ ไม่พูดเรื่องน่ารำคาญพวกนี้ดีกว่า วันนี้เธอไปเดทกับเฉิงเว่ยเป็นยังไงบ้าง มีความคืบหน้าอะไรรึเปล่า?"

หร่วนซิงหว่านแก้ไข "ไม่ใช่เดท แค่ไปกินข้าวกับเพื่อนทั่วไป"

"โอเค แล้วการไปกินข้าวมื้อนี้กับเพื่อนทั่วไปอย่างเฉิงเว่ย มีเรื่องอะไรที่เกินขอบเขตของการเป็นเพื่อนทั่วไปรึเปล่า?"

"..." หร่วนซิงหว่านพูด "ไม่มี"

เห็นท่าทีของเธอ เพ้ยซานซานรู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ

และคนที่มักจะทำให้บนใบหน้าของหร่วนซิงหว่านมีสีหน้าแบบนี้ก็มีแค่คนคนเดียว

เธอนึกขึ้นมาได้ "โจวฉือเซินไปขัดขวางพวกเธออีกแล้วใช่ไหม นี่ๆๆ ดูสิ ฉันบอกแล้วว่าสมองเขามีปัญหา เป็นแบบนั้นจริงๆด้วย"

หร่วนซิงหว่านอดหัวเราะไม่ได้ เธอไม่รู้ว่าจะพูดอะไร

เธอไม่รู้จริงๆว่าไอ้สารเลวคนนั้นคิดอะไรอยู่กันแน่

เพ้ยซานซานถามต่อ "จากนั้นล่ะ จากนั้นล่ะ"

"ไม่มีอะไรต่อ ฉันกับเฉิงเว่ยก็ออกมาเลย"